Berichten

Willem & Wendy brainstormsessie - 2018 in een notendop

Lees 2018 – in een notendop. Brainstormen over een eigen bedrijf, na een turbulent en interessant jaar bij Tearfund in Iraq.

Ik hoor het Wendy nog zeggen ‘We moeten echt binnenkort een blog plaatsen…’. Enkele weken later komt hetzelfde bericht van mij en zo blijven we elkaar opvolgen zonder de pen erbij te pakken. We hebben maar twee blogs geplaatst en de eerste was in januari van dit jaar. Maar nu lieve vrienden.. in de laatste weken van dit jaar.. van onze periode in Iraq… als werknemer bij Tearfund komt het er toch eindelijk van.. 2018 in een notendop. Een blog!

 

Asociaal

Ik durfde soms bijna niet meer te schrijven, me schuldig voelend over het feit dat we zo stil zijn geweest. Met name de eerste zes maanden zijn we sociaal gezien behoorlijk asociaal geweest. In 2017 heb ik vaak gebeden voor een nieuwe uitdaging. Nou, laat me je één ding vertellen.. kijk uit waarvoor je bid. Want die uitdaging hebben we gekregen!

 

Unieke uitdagingen en veranderingen

Om mee te beginnen: Het gaat goed met ons. We zijn moe maar voldaan. Voelen ons weer gezond zowel lichamelijk als geestelijk. Kunnen frequent sporten, gezond eten en leven in een prachtig appartement twee minuten lopen van kantoor. Het overgrote deel van het afgelopen jaar, van de uren die in een dag zitten, hebben we toegewijd aan werk, werk en nog eens werk. Natuurlijk wisten we dat toen we met Tearfund naar Iraq vertrokken, dat we veel zouden werken en er een grote uitdaging lag te wachten: echter hadden we niet verwacht dat er zo enorm veel te doen zou zijn. De hoeveelheid veranderingen die zijn doorgevoerd in één jaar tijd is voor ons uniek geweest (en geloof me, we waren wel wat gewend).

 

Iraq

De uitdaging met noodhulpprojecten zit hem niet alleen in het feit dat je mogelijk op gevaarlijke plekken woont. Het er stikheet is of juist ijskoud. Je te maken hebt met regels die het leven zeer ingewikkeld kunnen maken. En waar alles om je heen continue veranderd. Er is meer… Bijvoorbeeld het vinden van gekwalificeerde mensen die in een land als Iraq willen dienen. De impact van een gebrek aan medewerkers betekent dat je soms voor een te lange periode meerdere rollen uitvoert. Daarnaast heb je de non-stop personele veranderingen om je heen. Mensen blijven gemiddeld niet zeven jaar, maar ongeveer één jaar. En daar zijn veel verschillende en begrijpelijke redenen voor.

 

Impact

Het programma in Iraq is Tearfund’s grootste project. Toen de situatie met ISIS escaleerde in 2014, kwam Tearfund naar Iraq en is in vier jaar tijd gegroeid van niets naar een portfolio van 10 miljoen USD met ca. 110 medewerkers. Het team heeft keihard gewerkt om mensen in Iraq te dienen via CASH, Livelihoods, Protection, Social Cohesion, NFI en WASH projecten op verschillende plekken in Iraq waaronder Mosul en Kirkuk.

 

Stabilisatie

2018 is een jaar van continue verandering geweest maar ook een jaar van stabilisatie. Een jaar waarin we geschakeld zijn van een top-down naar een bottom-up mentaliteit. Enorm gegroeid zijn qua capaciteit. Als team hebben mogen werken aan een vijf-jaren strategie voor Iraq. Meer dan 30,000 mensen hebben mogen helpen… Een jaar waarin… weet je.. ik kan blijven doorschrijven maar hoe kan je bijna 1 jaar verwerken in 1 blog.. Dit zou een verhaal in een notendop worden. Dus in het kort: er zijn flink wat noten gekraakt.

 

Reflectie

Wanneer je door een fase van intense stress en continue verandering gaat zijn er juist ook die momenten dat je je even terugtrekt. Rust nemen en reflecteren is van cruciaal belang. Dergelijke momenten kunnen zelfs leiden tot nieuwe dromen.. en voor hen die ons een beetje kennen, houden we het niet graag bij dromen. We durven en doen. En dat heeft geleid tot iets nieuws. Nieuws wat voor velen van jullie wellicht een verassing zal zijn (wellicht nogmaals excuses voor ons niet sociale gedrag). Dit nieuws is gelijk reden om binnenkort weer een blog of vlog te maken want de nieuwsgierigheid is vast al gewekt.

 

Are you ready? We komen vanaf januari weer naar Nederland voor een langere periode en gaan ons eigen bedrijf starten. Binnenkort meer informatie.

Van Putten naar Kathmandu-Nepal is zo’n 7,000 km.

Na de verwoestende aardbeving in mei 2015 vertrok een mobiel noodhulpteam naar Nepal om hulp te bieden aan de honderdduizenden mensen wiens huis verwoest was en vielen er honderden doden. Waterpunten functioneerden niet meer, wegen waren niet meer begaanbaar en gezondheidscentra konden de nood niet aan.

Wendy werd zoals jullie wellicht nog weten gevraagd om mee te gaan als communications officer en persvoorlichter voor een periode van zes weken. Bij terugkomst zei ze: “Willem, we moeten echt terug naar dit land”, en dat is wat er de komende periode ook daadwerkelijk gaat gebeuren…

Afscheid Zuid-Sudan

We hebben ruim twee jaar in Zuid Soedan mogen dienen en deden onze intrede twee weken nadat de burgeroorlog was uitgebroken in December 2013. De situatie is tot op heden nog steeds uiterst fragiel en weinig hoopvol. Toch voelden we allebei steeds meer dat het tijd is om verder te gaan. In mijn twee jaar als adjunct directeur heb ik enorm veel mogen leren, met name van Anne – onze Landendirecteur, tegelijkertijd voelde ik steeds meer verlangen om zelf een dergelijke rol te mogen bekleden en heb ik hier fijne en open gesprekken over gevoerd met Anne. Op een gegeven moment zei Anne (al ver voordat we uberhaupt over een nieuwe rol zouden nadenken omdat onze contracten officieel nog tot juli 2016 liepen) ineens tegen me: “Ik denk dat je klaar bent voor de volgende stap!” Dat zette mij en ons aan het denken. Zou het goed zijn als we eerder wegggaan? Wat is het beste voor het programma en bovenal, wat wil God van ons (dat is het belangrijkste). Anne gaf aan dat ze in haar hart steeds Nepal hoorde en vroeg ons hiervoor te bidden tijdens een kort weekend verlof in Nairobi, en dat gingen we doen.

Duidelijker kan het niet

Op zondag zouden we een gemeente bezoeken maar voordat we vertrokken baden we opnieuw tot God voor een duidelijke bevesting. De spreker van die dag in Nairobi (Kenia) in het continent Afrika zei in zijn preek: “Je kunt God overal dienen, thuis in Kenia, in Somalia of in, juist ja, Nepal”. Wendy en ik keken elkaar betekenisvol aan. Hoorden we dat nou goed? Zei hij Nepal? Een land ver weg van Afrika in een heel ander continent? Het land wat Anne ook had genoemd. Het land waar Wendy al was geweest. We voelden vrede opkomen in ons hart en zijn met Medair HQ in gesprek gegaan. Van de diverse open posities kwam ook daar wederom Nepal naar voeren.

Toch weer twijfels..

En dan weet je het gewoon.. Recentelijk hebben interviews plaatsgevonden, daarna kwamen er ook weer veel onzekerheden en werd ons geduld aardig op de proef gesteld. We hebben zelfs gedacht: hebben we God’s stem echt wel goed verstaan? Maar om een lang verhaal kort te maken: Op donderdag tien maart kregen we eindelijk een ‘verlossend skype-bericht’. De uitkomst is dat Medair ons daar graag wil hebben en we binnenkort naar Nepal vertrekken. Wendy als Project Support Manager en ik als Country Director. We hebben vandaag al afscheid genomen van het team en a.s. dinsdag 15 maart vlieg ik al naar Nederland voor tien dagen rust en regelwerk, gevolgd door Zwitserland voor briefings en hoop ik rond 1 april (en dit is geen grapje) voet te zetten in Nepal (Azie). Wendy is nog iets langer nodig in Zuid Soedan en neemt eind maart afscheid, gaat naar Nederland voor rust en regelwerk, maar vliegt ondertussen ook nog voor vier a vijf dagen naar Zwitserland voor training en daarna nog even terug naar Nederland en dan door Nepal waar ze hopelijk midden april naartoe zal vliegen.

Alles gaat ineens in een stroomversnelling. Er moet nog veel gebeuren voordat we weggaan en ondertussen gaat ons bloed sneller stromen als we denken aan Nepal. Een voor ons nieuwe plek waar we God de komende periode mogen dienen! We zijn dankbaar…

Binnenkort meer details over Nepal en wat Medair hier doet doet. Tegelijkertijd vergeten we Zuid Soedan niet. Het land heeft een plek in ons hart gekregen, we hebben hier ruim 4 jaar in totaal mogen wonen en werken en het voelt ook vreemd om deze mensen en het team los te laten in praktische zin. Jullie gebed blijft hart nodig!