Berichten

Willem & Wendy brainstormsessie - 2018 in een notendop

Lees 2018 – in een notendop. Brainstormen over een eigen bedrijf, na een turbulent en interessant jaar bij Tearfund in Iraq.

Ik hoor het Wendy nog zeggen ‘We moeten echt binnenkort een blog plaatsen…’. Enkele weken later komt hetzelfde bericht van mij en zo blijven we elkaar opvolgen zonder de pen erbij te pakken. We hebben maar twee blogs geplaatst en de eerste was in januari van dit jaar. Maar nu lieve vrienden.. in de laatste weken van dit jaar.. van onze periode in Iraq… als werknemer bij Tearfund komt het er toch eindelijk van.. 2018 in een notendop. Een blog!

 

Asociaal

Ik durfde soms bijna niet meer te schrijven, me schuldig voelend over het feit dat we zo stil zijn geweest. Met name de eerste zes maanden zijn we sociaal gezien behoorlijk asociaal geweest. In 2017 heb ik vaak gebeden voor een nieuwe uitdaging. Nou, laat me je één ding vertellen.. kijk uit waarvoor je bid. Want die uitdaging hebben we gekregen!

 

Unieke uitdagingen en veranderingen

Om mee te beginnen: Het gaat goed met ons. We zijn moe maar voldaan. Voelen ons weer gezond zowel lichamelijk als geestelijk. Kunnen frequent sporten, gezond eten en leven in een prachtig appartement twee minuten lopen van kantoor. Het overgrote deel van het afgelopen jaar, van de uren die in een dag zitten, hebben we toegewijd aan werk, werk en nog eens werk. Natuurlijk wisten we dat toen we met Tearfund naar Iraq vertrokken, dat we veel zouden werken en er een grote uitdaging lag te wachten: echter hadden we niet verwacht dat er zo enorm veel te doen zou zijn. De hoeveelheid veranderingen die zijn doorgevoerd in één jaar tijd is voor ons uniek geweest (en geloof me, we waren wel wat gewend).

 

Iraq

De uitdaging met noodhulpprojecten zit hem niet alleen in het feit dat je mogelijk op gevaarlijke plekken woont. Het er stikheet is of juist ijskoud. Je te maken hebt met regels die het leven zeer ingewikkeld kunnen maken. En waar alles om je heen continue veranderd. Er is meer… Bijvoorbeeld het vinden van gekwalificeerde mensen die in een land als Iraq willen dienen. De impact van een gebrek aan medewerkers betekent dat je soms voor een te lange periode meerdere rollen uitvoert. Daarnaast heb je de non-stop personele veranderingen om je heen. Mensen blijven gemiddeld niet zeven jaar, maar ongeveer één jaar. En daar zijn veel verschillende en begrijpelijke redenen voor.

 

Impact

Het programma in Iraq is Tearfund’s grootste project. Toen de situatie met ISIS escaleerde in 2014, kwam Tearfund naar Iraq en is in vier jaar tijd gegroeid van niets naar een portfolio van 10 miljoen USD met ca. 110 medewerkers. Het team heeft keihard gewerkt om mensen in Iraq te dienen via CASH, Livelihoods, Protection, Social Cohesion, NFI en WASH projecten op verschillende plekken in Iraq waaronder Mosul en Kirkuk.

 

Stabilisatie

2018 is een jaar van continue verandering geweest maar ook een jaar van stabilisatie. Een jaar waarin we geschakeld zijn van een top-down naar een bottom-up mentaliteit. Enorm gegroeid zijn qua capaciteit. Als team hebben mogen werken aan een vijf-jaren strategie voor Iraq. Meer dan 30,000 mensen hebben mogen helpen… Een jaar waarin… weet je.. ik kan blijven doorschrijven maar hoe kan je bijna 1 jaar verwerken in 1 blog.. Dit zou een verhaal in een notendop worden. Dus in het kort: er zijn flink wat noten gekraakt.

 

Reflectie

Wanneer je door een fase van intense stress en continue verandering gaat zijn er juist ook die momenten dat je je even terugtrekt. Rust nemen en reflecteren is van cruciaal belang. Dergelijke momenten kunnen zelfs leiden tot nieuwe dromen.. en voor hen die ons een beetje kennen, houden we het niet graag bij dromen. We durven en doen. En dat heeft geleid tot iets nieuws. Nieuws wat voor velen van jullie wellicht een verassing zal zijn (wellicht nogmaals excuses voor ons niet sociale gedrag). Dit nieuws is gelijk reden om binnenkort weer een blog of vlog te maken want de nieuwsgierigheid is vast al gewekt.

 

Are you ready? We komen vanaf januari weer naar Nederland voor een langere periode en gaan ons eigen bedrijf starten. Binnenkort meer informatie.

Willem & Wendy working with Tearfund

Willem & Wendy working with Tearfund - nieuw avontuur

Yes! Het nieuwe avontuur gaat nu dan echt starten, je kon het een aantal weken geleden al lezen, maar nu zijn we er echt klaar voor… Allereerst heerlijk bijgetankt in Nederland met onze directe familie en een bezoek aan onze gemeente Perspectief. En nu, na bijna twee weken briefings te hebben gehad op het hoofdkantoor van Tearfund in London, vertrekken we vanavond via Turkije naar Iraq: ons nieuwe thuis voor de komende twee jaar. We realiseren ons dat het absoluut een flinke uitdaging gaat worden, maar voelen ons bijzonder ontspannen, energiek en gezegend door onze Papa. We hebben er zin in.

Er is veel wat we zouden willen delen, maar niet altijd kunnen delen. Vandaar dat bepaalde updates meer algemeen zullen zijn en geen details zullen bevatten. Dit in verband met de veiligheid van het programma, onszelf en onze lokale collega’s. Wel kunnen we op dit moment in ieder geval al iets meer vertellen over wat we gaan doen. 

Welk avontuur gaan we aan met Tearfund?

Tearfund werkt op verschillende locaties in Iraq waar we met name hulp bieden aan vluchtelingen die terugkeren naar hun vroegere ‘thuis’. We werken met cash-programma’s (waarin mensen geld krijgen, zodat ze het kunnen besteden waar het meest nodig), water en sanitatie projecten, psychosociale programma’s en peacebuilding (vredestichting) programma’s. Meer details volgen daar later over als we het ook zelf in actie hebben gezien. Tearfund werkt daarin ook samen met Tear NL.

Wat doen wij? 

Willem is Iraq response director. Dit staat net als bij zijn vorige baan in Nepal gelijk aan landen directeur: eindverantwoordelijk voor het programma in Iraq, de strategie, de veiligheid en duizend en een andere zaken. Gelukkig is hij een kanjer in delegeren, dus maak je niet te veel zorgen :-).

Wendy is Grants en Information Coordinator. Hierbij zal ze de subsidies van institutionele donoren coordineren (de grootste donoren zijn momenteel OFDA/USAID en als Nederlandse donor: BUZA, via Tear NL). Met coordineren zal ze een spin in het web zijn voor het verzamelen van informatie, het opstellen van de rapportages en de voorstellen en daarbij ook de tijdlijnen in de gaten houden en daarnaast zal ze zich ook bezig houden met een stukje informatiebeheer en helpen bij de informatie stromen voor prive-donaties.

Ready? 

Kennis gemaakt met Tearfund: 
Briefings op het hoofdkantoor: 
Tassen gepakt: 
Ingecheckt: 
Ready for take off naar ons nieuwe avontuur!

Meer weten over Iraq?

We kunnen natuurlijk een heel verhaal over Iraq schrijven, maar hierover is heel veel informatie te vinden online. En daar verwijzen we jullie dan ook naar. Bijvoorbeeld op Wikipedia (niet helemaal goed bijgewerkt, maar je krijgt een beeld).

Tot gauw weer meer. Dank voor jullie support!

Oh ja… wisten jullie dat London ook hele andere bezienswaardigheden heeft dan de oude gebouwen en monumenten in de stad zelf? Wij hebben nu een hele andere kant gezien, namelijk Richmond Park. Dit is ook London:

Deer in Richmond Park in London - het begin van ons avontuur

Zoek de herten… er zitten er aardig wat :-).

Wendy in Richmond Park in London - het begin van ons nieuwe avontuur

 

 

Family7 filmt Radhika B.K. die met haar pasgeboren kindje voor haar nieuwe aardbevingsbestendige huis staat.

In juni mocht ik met een team van Family7 in actie opnamen maken voor een vierdelige documentaire over Nepal. Hieronder kun je al korte fragmenten zien uit de fantastische serie (ja, ik ben fan :-))!

De documentaire gaat vooral over de hulpverlening, het leven van de mensen die we dienen en ons leven als noodhulpverlener. Je ziet de prachtige landschappen, de andere cultuur en we hopen dat het je mag aansporen voor hen te bidden en hen wellicht te steunen met een financiele bijdrage. De hulp is nog zo keihard nodig, zeker nu de media gericht is op alle andere rampen in de wereld. Het zou super fijn zijn als onze achterban dit project kan steunen.

Afleveringen van Family7 in Actie

Morgen (woensdag 4 oktober) is de eerste aflevering op TV bij Family7 en waarschijnlijk zal deze vanaf zaterdag ook op YouTube te zien zijn. Vanaf dat moment zal er iedere week een nieuwe aflevering te zien zijn.

Family7 in Actie voor Medair Nepal - de afleveringen

Ontmoeting met moeder en een baby in een hutje

Lees hier het artikel dat ik mocht schrijven voor het magazine van Family7. Het verhaal van Khadkamaya, een moeder, vier jaar jonger dan ik met een een-jaar oude baby en nog vier kinderen die al meer dan twee jaar in een krotje woont, waarbij ze zich elke dag zorgen maakt over de gezondheid en het leven van haar kinderen. Een verhaal waarin oplossingen zo dichtbij haar levensgevaarlijke situatie staat. En waar wij (ja jij ook!) deel van de oplossing kunnen zijn. Het verhaal van haar staat in schril contrast met het verhaal van Radhika B.K. (de uitgelichte afbeelding hierboven, gemaakt door Joas Burggraaf) die inmiddels wel een nieuw aardbevingsbestendig huis heeft.

Hieronder zie je nog een aantal fragmenten uit de serie. Zorg dat je de afleveringen niet mist. Enne.. misschien moet je wel een zakdoekje meenemen. Willem moest ook een traantje laten tijdens de eerste aflevering, maar misschien was dat omdat hij zijn vrouw in tranen zag?

Portraits of people

Portretten. Foto’s van mensen die ik niet wil vergeten. In Nepal ontmoet ik veel mooie mensen. Van binnen en van buiten.

Mensen zien

Door mijn lens zie ik mensen soms op een andere manier – Ik denk dat andere fotografen mij zullen begrijpen als ik dit zeg. Je kunt ze zo diep in hun ogen kijken als je foto’s neemt en je wilt hen portretteren zoals ze zijn. Bijna altijd laat ik ze de foto na afloop zien en als ze de foto niet mooi vinden, dan wis ik ‘m van mijn camera. De volgende foto’s kwamen door de selectie… en ik wil dat je ze ziet. Ik wil dat je ze herkent.

Portretten van mensen in een vergeten crisis

Ik wil dat je het verhaal van de mensen die in hele moeilijke omstandigheden leven ziet, in een crisis die grotendeels is vergeten en waar meer dan 600,000 huizen onbewoonbaar zijn verklaard. Slechts een klein deel is op dit moment herbouwd. En onderzoekers zeggen dat een nieuwe grote aardbeving zal plaatsvinden in de komende jaren. Een race tegen de klok. Ik hoop dat de portretten ook duizend woorden tegen je spreken. Ik heb geen filter gebruikt of een programma om ze aan te passen, het zijn allemaal originele foto’s, zoals ik ze met mijn camera nam.

Portretten- foto van Dolma Tamang en haar man voor hun aardbevingsbestendige huis. ©Medair/Wendy van Amerongen

De gloed die haar gezicht deed stralen als de zon

Herinner je jeDolma Tamang? Ik schreef over haar in april toen ze nog in haar tijdelijke krotje woonde. Nu nam ik portretten van haar en haar man voor hun nieuwe aardbevingsbestendige huis. Ik vind deze foto geweldig, omdat je kunt zien hoe blij ze zijn. Ze konden maar niet stoppen met iedereen bedanken die hen heeft geholpen – dus jij ook bedankt als je hebt bijgedragen aan het mogelijk maken van het bouwen van deze veilige huizen! Er is nog steeds meer geld nodig om de 1.263 huizen die we willen bouwen te bouwen – dus als je meer blijde gezichten als die van hen wil zien, en iets kunt missen… denk er dan over na of je Medair Nepal wilt steunen.

Portretten - Winkeleigenaar die me vroeg of ik een foto van hem wilde maken. Hij draagt een typische Nepalese hoed, de Nepali Topi. ©Medair/Wendy van Amerongen

Nepali Topi

Deze winkel eigenaar vroeg me of ik een foto van hem wilde nemen. Ik vond het fijn dat hij gewoon nonchalant tegen de deurpost aan bleef leunen zonder dat hij extra ging poseren. Hij draagt de typische Nepalese hoed, de Nepali Topi ((Nepali: ढाका टोपी). Deze Nepali Topi is populair bij de Nepalezen die in de heuvelactige regio’s van Nepal wonen, waaronder ook het gebied waar wij werken. Het is ook een symbool van nationale trots en de nationale kledij.Portretten - moeder en kind lopen door Bijulikot, Ramechhap, Nepal. ©Medair/Wendy van Amerongen

Ik vond het geweldig dat dit kind recht in mijn lens keek, maar de moeder leek meer geinteresseerd in de discussie die de winkeleigenaren aan het voeren waren. Ik vind het ook geweldig om te zien hoe moeders van over de hele wereld erg inventief zijn in de manieren waarop ze hun kinderen dragen. Haar andere kind (waarvan je maar een heel klein stukje ziet) houdt haar vast aan haar rok, terwijl ze met hen meeloopt.

Portretten - een vrouw draagt blaadjes / bamboe voor haar vee. ©Medair/Wendy van Amerongen

De kracht van een vrouw

De vrouwen zijn ongelofelijk sterk. Deze bamboe bladeren en gras voor haar vee weegt misschien niet zoveel als de stenen die ze oest dragen om haar nieuwe aardbevingsbestendige huis te bouwen, maar dan nog… en terwijl ze met mij en de vertaler praat, haalde ze de lading niet van haar hoofd, ze bleef onverstoord met haar praten terwijl ze het vast bleef houden en lachte regelmatig naar ons.

Portretten. Een vrouw bedankt ons voor haar aardbevingsbestendige huis met een lach. ©Medair/Wendy van Amerongen

Dank je – dank je – dank je!

Helaas stond ik aan de andere kant toen ze onze ingenieurs vertelden dat ze zo blij was met haar nieuwe huis. Dus je kunt helaas haar nieuwe huis niet zien. Maar ik beloof je dat ik de volgende keer wat nieuwe huizen post. Maar ik dacht dat jullie deze brede lach, vol met dankbaarheid – moesten zien!

Portretten - Vrouw - Nirmala Tamang: ik ben altijd blij. ©Medair/Wendy van Amerongen

Sirmala Tamang – Ik ben altijd blij

Deze dame is bijzonder. Ze heet Sirmala Tamang en is 28 jaar oud. Ze is een van de dames die haar gemeenschap er van overtuigde dat de nieuwe aardbevingsbestendige technieken om een huis te bouwen veel beter zijn. En nu is haar eigen huis af. Ze zegt: het is mooi. Het is zoveel beter dan voorheen. Het is huis is stevig en sterk. Afgelopen jaar hebben we het erg moeilijk gehad, want het water stroomde zo bij ons naar binnen en we werden vaak ziek. Dit nieuwe huis is droog en veilig. Ik ben altijd blij. Wat me verdrietig maakt is de aardbeving, maar daarnaast ben ik altijd blij. Zij leerde mij opnieuw dat we niet veel dingen nodig hebben om blij te zijn. We hebben veiligheid nodig, mensen om ons heen. En hoop nodig. Portretten - kind Parpatti Tamang - speelt met haar haar. ©Medair/Wendy van Amerongen

Parpatti

Toen ik deze keer een foto van Parpatti nam was ze in een hele andere stemming dan de laatste keer (foto boven en beneden zijn van Parpatti). Je kunt de foto’s van Parpatti die ik maanden geleden van haar en haar opa nam op onze vorige website zien. Nu was ze ziek. Ze kwam net terug van het ziekenhuis. Het duurde vijf uur om naar het ziekenhuis te lopen. Kun je je voorstellen hoe ze zich voelde?

Portretten - Diepe blik van Parpatti Tamang die ziek is en vijf uur moest lopen om bij het ziekenhuis te komen. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten - portret van Padma Budathoki. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten van familie Budathoki

dit is Padma Kumari Budathoki, een vrouw over wie ik al eerder schreef, net zoals Gerhard Wilts in het Nederlands Dagblad. Een vrouw met veel veerkracht. Haar man (zie het portret hieronder) heeft een nierziekte. Toen ze nog in hun krotje leefden, was dit erg moeilijk voor hen. Padma wist niet of ze het vol zouden houden en of ze in leven zouden blijven met haar man die zo ziek was, aangezien ze geen veilig huis hadden waar ze konden schuilen tegen de regen en kou. Nu kunnen zij en haar man weer ademhalen omdat ze een veilig thuis hebben. De foto’s spreken boekdelen.

Portretten - Portret van Mr. Budathoki, die een nierziekte heeft. Hij draagt een typische Nepalese hoed, de Nepali Topi. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten van kinderen

Portretten- Kinderen zijn zo veerkrachtig en ik hou er van om hun lach te zien. ©Medair/Wendy van Amerongen

De bovenstaande en onderstaande portretten van kinderen laten me hoop zien, keer op keer. Hun lach. De verwondering over de wereld, die ze nog steeds leken te zien. De kracht om rampen te overwinnnen. De veerkracht en blijdschap die ze hebben door de kleine dingen in het leven. God heeft ons naar Zijn beeld gemaakt. En zorgen maken heeft nog nooit een dag aan ons leven toegevoegd. Kinderen lijken dat op de een of andere manier te begrijpen. En ik kan er niet genoeg van krijgen om hen op de foto te zetten…. gelukkig vonden ze het zelf ook erg leuk! 🙂

Portretten-Drie kinderen spelen met elkaar en geven mij hun lach. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten - foto van een kind die de Nepalese groet doet 'Namaste'. ©Medair/Wendy van Amerongen

Moeilijk begaanbare wegen, over glibberige boomstammen

Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Tijdens onze vakantie hebben we flink gelachen om het liedje van Brigitte Kaandorp: Ik heb een heel zwaar leven. Toch valt er momenteel niet veel te lachen als je naar de situatie in de wereld kijkt en is het leven voor heel veel mensen echt heel moeilijk. Mensen die echt een zwaar leven hebben. Ik heb een aantal keren een flink potje zitten huilen. Maar ondanks mijn compassie die ik gelukkig nog steeds niet verloren heb, hebben mensen meer aan mijn actie.

Een citaat van mijn collega

Mijn collega Elisabeth Ahlquist verwoorde het heel mooi, dus ik zal geen poging doen zelf iets te schrijven, maar citeer haar:

‘Dit is een van die weken wanneer elke dag opnieuw een bom lijkt in te slaan: Orkaan Irma (die Haïti op ‘t oog heeft, een natie die nog steeds aan ‘t bijkomen is van de verwoestende orkaan in maart); de vreselijke gebeurtenissen in Myanmar met de Rohingya; Trump’s ontbinding van DACA (uitgestelde actie voor aankomst van je kind); Noord-Korea en zijn waterstofbomentests; publicatie van studies die micro-kunststoffen onthullen in ons water; de vele bosbranden die woeden; de burgeroorlogen die blijven aanhouden in Zuid-Soedan, Syrië, de DRC en Jemen; miljoenen mensen die onverhoopt uit hun huizen moeten vluchten wegens geweld en onzekerheid; 20 miljoen mensen worden bedreigd door noodgevallen met betrekking tot voedsel die door de mens veroorzaakt zijn…

Het lijkt een grote vloek en soms lijkt het moeilijk om onze hoop te behouden. Maar ik blijf me vastklampen aan hoop, namens degenen die de volle kracht van deze ellende moeten doorstaan.’

Hoe brengen wij hoop en verandering?

Dat moeten we doen. Vasthouden aan die hoop en nadenken over hoe we hoop kunnen geven aan de mensen in deze kritieke situaties. Waar kun jij je steentje bijdragen? Geef jij je tijd door gebed? Of door je handen uit de mouwen te steken? Geef jij je geld aan een van de organisaties die hoop brengt? Geef jij je hart? Lieve mensen, soms is de situatie overweldigend en kunnen we het allemaal niet meer bolwerken. Maar beloof me dan dat je een van die situaties in je hart neemt, een van die situaties zal ondersteunen op een manier die voor jou mogelijk is. Laten we hoop brengen!

Gelukkig gebeuren er ook heel veel mooie dingen. Zoals hier in Nepal: Hoog tijd voor een aantal nieuwe blogs.
Om even bij het woord ‘moeilijk’ te blijven laten we in dit blog iets zien van de moeilijk begaanbare wegen in Nepal. Een uitdaging, maar niet onoverkoombaar.

Voor 160 kilometer, rijden we zo’n zeven a acht uur

De wegen in Nepal naar ons project zijn uitdagend. In het bijzonder als het regent en stormt, maar ook als het droog is zijn de kuilen in de wegen een flinke uitdaging. De route is maar zo’n 160 kilometer en daar doen we zo’n zeven tot acht uur over! Hierbij een klein filmpje van een paar diepe kuilen in de weg (mijn telefoon vasthouden is ook een uitdaging op zich…):

Het volgende filmpje geeft het misschien nog wel beter weer.

Uren lopen op moeilijk begaanbare wegen

En als we aan de rand van ons project zijn aangekomen nd die dagreis, moeten we soms ook uren lopen van de ene groep huizen naar de andere. Voor mij voelt dat als ‘vakantie’ omdat de omgeving prachtig is, maar als je dit dag in dag uit moet doen in weer en wind om de meest kwetsbaren te bereiken, dan is dat heel vermoeiend. En ik heb dan ook grote bewondering voor mijn collega’s die daar werken.

Zie je de prachtige omgeving? Maar er zijn geen wegen die per auto begaanbaar zijn… onze collega’s doen alles te voet! Respect. Nu scheen de zon – maar zij gaan ook door als het regent of ijskoud is. Zie je die blauwe daken? Bijna alle blauwe daken zijn nieuwe, aardbevingsbestendige huizen. Je kunt je voorstellen dat ons dat heel gelukkig maakt. We mogen een heel dorp helpen aan veilige huizen. En een dorp is in dit geval nog heel wat meer van zulke heuvelruggen. 1.263 huizen in totaal. Je ziet er hier nog maar zo’n 15 tot 20… kun je je voorstellen?! 🙂 Er zijn er nu bijna 200 af!

Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Zie je de blauwe daken? Dat zijn de aardbevingsbestendige huizen die Medair helpt mee te bouwen. Alle respect voor onze collega's, omdat er geen wegen zijn die daar naar toe leiden, alles gaat te voet. Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Zie je de blauwe daken? Dat zijn de aardbevingsbestendige huizen die Medair helpt mee te bouwen. Alle respect voor onze collega's, omdat er geen wegen zijn die daar naar toe leiden, alles gaat te voet.

En dan zijn er nog de glibberige bruggetjes die bestaan uit een boomstam, of als je geluk hebt twee boomstammen naast elkaar. De steile hellingen, de vele bloedzuigers tijdens het regenseizoen die zich krampachtig in je huid proberen vast te zuigen. Respect… veel respect voor mijn collega’s.

Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Een rivier over door middel van een kleine gladde boomstam is maar een van die uitdagingen. Alle respect voor de medewerkers omdat er geen wegen zijn die de huizen bereiken, alles wordt te voet gedaan.

Padma Kumari Budathoki -overlevende van de aardbeving verteld over haar nieuwe aardbevingsbestendige huis dat ze dankzij Medair bijna kan betrekken
Padma Kumari Budathoki -overlevende van de aardbeving verteld Gerhard Wilts (journalist Nederlands Dagblad) over haar nieuwe aardbevingsbestendige huis dat ze dankzij Medair bijna kan betrekken

Gerhard Wilts (journalist Nederlands Dagblad, rechts) in gesprek met Padma Kumari Budathoki (75 jaar, midden). Saugat Upreti, shelter technical officer vertaald de vragen van het Engels naar Nepali.

In de tweede week van mei kwam Gerhard Wilts van het Nederlands Dagblad op bezoek in Bijulikot om te kijken hoe het staat met de wederopbouw na de aardbevingen in Nepal in 2015. Lees hier zijn verslag wat vandaag in het Nederlands Dagblad werd gepubliceerd – heel gaaf: een two-pager met een positieve indruk.

Dankbaar…

Wij zijn dankbaar dat we in Bijulikot, Ramechhap echt een voorbeeld mogen zijn voor de omliggende gebieden. Het feit dat de chief van de overheidsinstantie National Reconstruction Authority vol trots hierover verteld en de methode van Medair wil dupliceren zegt genoeg.

Hieronder tref je nog een aantal foto’s van de gesprekken die in het artikel genoemd worden.

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki - een portret

Portret foto van Padma Kumari Budathoki (75 jaar oud)

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki - een portret

Portret foto van Padma Kumari Budatohki.

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki die voor haar tijdelijke onderkomen staat.

Padma Kumari Budathoki voor haar tijdelijke onderkomen waar ze meer dan een jaar ‘gewoond’ heeft tot haar buren haar uitnodigden in een iets beter onderkomen.

Padma Kumari Budathoki voor haar nieuwe aardbevingsbestendige huis

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar: Blind geboren

We ontmoeten ook de 41-jarige Kul Bahadur Magar, hij is al sinds zijn geboorte blind, maar laat dit niet in de weg staan om zijn buren in het dorp te helpen. Integendeel. Hij steekt waar hij kan de handen uit de mouwen, ook bij de bouw van zijn eigen huis.

Portret foto van Kul Bahadur Magar

Portret foto van Kul Bahadur Magar. Hij laat zijn handicap niet in de weg staan en draagt enthousiast bij aan de wederopbouw in Nepal.

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar.

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar. Links zie je ook senior shelter technical officer Manish Upreti die alles vertaald van het Engels naar het Nepali en omgekeerd.

Kul Bahadur Magar staat met zijn vrouw op de fundering van hun aardbevingsbestendige huis

Kul Bahadur Magar (41 jaar) staat samen met zijn vrouw op de fundering van hun nieuw te bouwen aardbevingsbestendige huis.

rs132628_npl103-wendy-van-amerongen-mech-16-man-bahadur-magar-and-dusari-maya-img_9943-large

Ik staar naar het met zeil bedekte plafond. De muizen trippelen zachtjes tussen het rieten dak en het zeil. Ik ben klaarwakker. Het enige waar ik aan kan denken is het oudere stel die ik vandaag ontmoet heb. Ik heb zo met ze te doen. Ik draai me om in mijn slaapzak en het harde bed met matras van ongeveer één centimeter dikte maken het niet makkelijker. Mijn gedachten blijven tollen. Hoe is het voor hen? Ze zijn minstens twee keer zo oud als ik. Ze droegen slippers tijdens ons gesprek en ik denk dat ze waarschijnlijk geeneens schoenen bezitten.

Ik stuur mijn moeder een smsje. Niet dat ik denk dat ze hem zal ontvangen met het slechte netwerk hier, maar ik moet het gewoon even delen. Na nog meer omdraaien, val ik uiteindelijk weer in een rusteloze slaap. Wat kunnen wij voor hen doen?

Ontmoeting

Als ik de volgende ochtend wakker wordt gaan mijn gedachten weer terug naar toen we ze ontmoetten. We hadden ongeveer twee uur gelopen vanaf de centrale weg waar de auto ons had afgezet. Steile, gladde paadjes. Er is geen andere manier om daar te komen dan de benenwagen. Ik denk aan mijn wekelijkse boodschappen. Het zou me uren kosten die thuis te brengen als ik hier zou wonen. We hebben prachtige uitzichten. Als we arriveren zie ik op het eerste gezicht, een prachtig klein knus huisje, temidden van natuurlijke schoonheid, met uitzicht op de Himalaya’s. Maar deze schoonheid is nergens te vinden in hun verhaal als ik ze leer kennen. Hun verhaal is moelijk.

rs132629_npl103-wendy-van-amerongen-mech-16-man-bahadur-magar-and-dusari-maya-img_9944-lpr

Ze weet niet hoe oud ze is…

Ik heb het over Man Bahadur Magar en zijn vrouw Dusuri Maya. We ontmoetten eerst Man Bahadur’s vrouw, Dusuri; ze was aan ‘t vegen rondom het huis. Ze weet niet hoe oud ze is. Ik denk dat ze de 70 allang gepasseerd is, want ze ziet er een stuk ouder uit dan mijn ouders, maar ik weet dat het harde lichamelijke werk op het land haar ook een stuk ouder kan hebben gemaakt.

dusari-veegt-t-huis

Eindeloze karakteristieke rimpels

Haar vader werkte in India en haar moeder heeft haar op jonge leeftijd verlaten nadat ze ernstige brandwonden op liep. Ze weet niet wat er precies is gebeurd. Maar ik zag de pijn in haar ogen toen ze verder vertelde dat ze door haar oom werd groot gebracht. Haar gezicht heeft eindeloze karakteristieke rimpels. Als je het mij vraagt staat elke rimpel symbool voor de moeilijkheden die ze in haar leven heeft meegemaakt. Ze vertelt ons dat drie van haar vijf kinderen zijn overleden: al haar zoons. Ze heeft nog twee dochters over. Ze zijn getrouwd en leven nu met hun man niet zo ver bij hen vandaan. Ik laat dit even binnendringen. Drie van haar vijf kinderen. Overleden. Ik heb zelf geen kinderen, maar heb wel voor een aantal kinderen mogen zorgen als pleegouder en ik kan me een heel klein beetje voorstellen wat voor onvoorstelbare pijn ze moet hebben gehad. En nog steeds. Ze weet niet hoe ze zijn overleden. Misschien waren ze ziek.

img_9952-dusari

Maar we hebben wel melk van de koeien…

Toen kwam haar man aangelopen, een oude man met een doek om zijn lendenen en middel gewikkeld. Hij lijkt veel spieren te hebben in zijn armen. Waarschijnlijk omdat hij veel als boer op het land werkt. Verder is hij vel over been. Hij vertelt me dat ze zelf geen akkers hebben, maar dat ze op het land van iemand anders werken en daar ook een beetje eten voor zichzelf vandaan halen. Ze zijn blut. Hebben geen cent te makken. Een grote lening uitstaan voor hun huis. Ze hebben nauwelijks te eten. Maar, zegt zij: ‘We hebben wel elke dag melk van de koeien.’ Ik heb inderdaad drie koeien zien staan onder een afdakje. De koeien zien er goed en gezond uit. Er word overduidelijk goed voor ze gezorgd. Elke dag moet het stel er op uit om gras voor de koeien te snijden, want hun land is zo smal, dat daar niets te grazen valt.

De koeien

Gastvrij

Toen brak Maya mijn hart. Maya ging haar huis binnen en kwam terug met een stuk fruit. Mijn collega en vertaler zegt dat het waarschijnlijk het enige is wat ze in huis heeft en wat ze ons kan aanbieden. Ik vraag of we het kunnen afstaan. Hij bedankt ze en zegt vriendelijk dat ze dit echt beter zelf kunnen houden. Ik vraag hen hoe ze op dit punt gekomen zijn…

Allesverwoestende aardbeving

Ze vertellen me dat voor de aardbeving alles redelijk goed was. Ze konden zichzelf onderhouden met het werk op het land en het melken van de koeien. Ookal was hun leven erg moeilijk omdat ze ook hun drie zoons hebben verloren, ze hielden het vol omdat ze samen sterk waren. Maar toen vernietigde de aardbeving bijna alles wat ze hadden. Weg in een aantal verwoestende minuten. Ze waren aan het werk op het land toen de aardbeving kwam. De aarde beefde, ze zagen de bergen bewegen en een oorverdovende landverschuiving droeg bij tot hun enorme angst. Ze moesten zich staande houden door een boom vast te pakken. Het duurde minutenlang. Ze vreesden voor hun leven en voor het leven van hun dochters en kleinkinderen. Toen ze eindelijk weer terug naar huis konden, zagen ze dat hun huis volledig was ingestort. Ze huilden.

Wat weg is is weg…

Hun buurman zei dat ze niet moesten huilen, want wat weg is, is weg. Daar konden ze niets meer aan veranderen. Ze moesten verder. De week die daarop volgde, leefden ze in een stal. En Man Bahadur trok er op uit om wat zeil te vinden aangezien het regenseizoen op de loer lag en hij wist dat hun oude botten het niet zouden overleven als ze geen droge plek zouden kunnen vinden. Toen sloeg de volgende ramp toe. De tweede grote aardbeving. Man Bahadur keerde terug naar huis met lege handen. Geen zeil. En terwijl hij terugkeert, ziet hij dat ook de stal is ingestort. Hij was ten einde raad.

Dat of niets…

Op dat moment was er nog veel onduidelijkheid over de uitkeringen en hulp van de overheid. Er waren nog geen richtlijnen uitgekomen op het gebied van subsidie en kwaliteit van veilig bouwen. Maar wat konden ze doen? Hij moest goed voor z’n vrouw zorgen. Hij wilde haar een warme plek kunnen bieden in de winter. Dus besloot hij om geld te gaan lenen. Zelfs al wist hij niet zeker of zijn huis wel goed zou worden gebouwd. Het was dat. Of niets. Een onmogelijke keuze.

Impasse: alle keuzes slecht

Hij ontmoette enkele metselaars die waren getraind door Medair en CDS. Ze leken goede kennis te hebben en bouwden zo snel als ze konden. Dat was aan het begin van 2016. Pas in mei dit jaar kwamen de richtlijnen van veilig bouwen en hoe de uitkeringen zouden worden gegeven uit. En Medair kreeg pas een getekende project overeenkomst in augustus. En toen kwam het volgende vreselijke nieuws: een technisch medewerker van Medair kwam naar hun huis kijken en zei dat de metselaars redelijk goed werk hadden geleverd, maar dat de fundering niet sterk genoeg was gebouwd. Ze hadden destijds technische input en begeleiding van onze medewerkers moeten krijgen, maar er was geen tijd. Ze moesten bouwen. Wat een impasse. Alle opties die ze destijds hadden leken slecht. Ook de overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor de constructie werkzaamheden, controleerde hun huis en kwam tot dezelfde conclusie: ze zouden geen uitkeringen ontvangen, want hun huis was niet volgens de regels gebouwd en niet veilig genoeg bevonden.

het huis

Tranen

De richtlijnen… ze kwamen uit nadat ze gebouwd hadden. Nu hadden ze geen cent meer over en zelfs grote schulden. Ze zijn ten einde raad. Ze hebben geen geld om hun huis te herbouwen. Tranen wellen in de ogen van Man Bahadur als hij uiteindelijk zegt: Of we leven in dit huis en als er een volgende aardbeving komt is er de kans dat we doodgaan, of we plegen zelfmoord.

Een oorverdovende stilte volgt. Ik zet de videoopname uit. Het werd allemaal in het Nepalees gezegd, maar ik hoef dat niet te kunnen verstaan om de diepte van hun problemen te kunnen doorgronden en hun diepe pijn te voelen. Mijn collega en vertaler probeert het te vertalen. Maar een grote brok in zijn keel maakt dat hij niet meer kan praten. Hij loopt weg en zegt: ‘Wendy, ik kan dit niet. Wendy niet dit,’ en hij rent weg… ver achter het huis. Daar zit ik. Ik voel de pijnlijke energie van het oude stel. Tranen lopen langs m’n wangen. Het is teveel. Te moeilijk. Het oude stel zit naast me in stilte. En ook ik kan geen woord uitbrengen. Maar onze stilte en zachte huilen spreken alle talen. Dan sta ik op en loop ik naar Harihar, ik probeer hem te troosten.

Universele taal…

Evenlater als we het gesprek afsluiten vraag ik of ik voor ze mag bidden. Harihar legt het voor, hij zegt: Ik ben Hindu, mijn collega is Christen, jullie geloven misschien weer wat anders, maar Wendy heeft het op haar hart voor jullie te bidden. Is dat goed? Ze vinden het fijn.

Woorden stromen over mijn lippen, de tranen over mijn wangen en in een zachte mengeling vinden ze plek bij God. Hij troost mij, Hij richt mij op. Dat wens ik ook dit mooie stel. Heer troost hen en richt hen op.

___________________

PS: We zijn hier met een reden. Er ontstaan soms moeilijkheden die we van tevoren niet konden bedenken, maar onze collega’s van Medair denken nu al na over hoe we dit stel toch kunnen helpen zonder hen te bevoorrechten ten opzichte van anderen. Wederom ben ik dankbaar deel te mogen zijn van Medair. Deel te zijn van het brengen van hoop in anders zo troosteloze situaties. 

20150308_071842a

Ik zit letterlijk tussen twee werelden. Ik ben aan het afronden voor Zuid-Sudan en aan ‘t voorbereiden voor Nepal. En ondertussen ben ik in Nairobi, de plek waar we meestal R&R hebben en even bijkomen van alle gebeurtenissen in het veld. Het voelt raar. Ook zo zonder Willem. Ik moet zeggen dat ik mijn gevoel nog even niet bij Nepal laat komen, dat blijft nog hangen in Zuid-Sudan. Al kan ik ook die gevoelens niet echt onder woorden brengen. Voel ik boosheid? Verdriet? Moedeloosheid? Ik ben er nog niet over uit. Wel weet ik dat de recente gebeurtenissen in Zuid-Sudan diep op mijn netvlies staan. Ik werd gisteren nog geinterviewd door de lokale en internationale media. Twee gesprekken die de situatie in Zuid-Sudan heel helder bij me naar boven brachten. Ze vroeg me hoe ik het vol hield en wat er voor zorgde dat ik door blijf gaan met hulp brengen. En ik kon alleen maar denken aan de vluchtelingen. De Martha’s, de Hassans, de Nino’s en Rameke’s. Dat houdt me gaande. En de kids die ik zie spelen in de meest bizarre omstandigheden. De toekomst voor morgen.

Oorlogs-economie…

Er zijn weer meer gevechten gaande en de economie dendert achteruit. In Juba zien we de directe gevolgen, prijzen liggen mijlenver uit elkaar. Winkels sluiten hun deuren omdat ze niet meer rond kunnen komen. Er worden protesten gehouden over de hoge kosten in levensonderhoud, broodprijzen zijn verdubbeld, je krijgt er nu niet meer twee voor een. Betaalde je vier maanden terug nog drie Zuid Sudanese Pound voor een pak suiker, dat is nu 15 Zuid Sudense Pound. Onze medewerkers in de huishouding klagen dat er niet genoeg water is in de buurt waar ze wonen en dat ze al leningen hebben moeten afsluiten omdat ze anders hun kinderen niet te eten kunnen geven.

Het zet me stil.

Als bidden niet meer lukt, komt God naar je toe…

Ik denk aan de afgelopen dagen en weet dat ik weinig gebeden heb, niet omdat ik niet wilde bidden, maar omdat het niet lukte. Als ik ging bidden, dwaalden mijn gedachten al snel af en ik kon me niet concentreren. Dus ik deed korte gebeden op hetzelfde moment als iemand me om gebed vroeg of op ‘t moment dat iets me raakte. Maar ik wilde zo graag die echte tijd met God. In Zijn rust zijn. Dat lukt niet altijd. Als de wereld om me heen zo keihard verder raast en ik me soms afvraag hoe het verder moet.

Maar in de verte hoor ik gitaarspel…

En een prachtige mannenstem die zingt. Mijn nieuwe collega. Hij zingt over de grootheid van God. Als oceanen ons te lijken overspoelen is Hij er bij. En dan overspoelen oceanen mij, ik laat mijn tranen de vrije loop. Deze wereld is gebroken. Maar ik ben een gezegende vrouw. God geeft mij de kracht om dit werk te doen, om een stem te zijn voor hen die geen stem hebben. Om te leven, te geven en te ontvangen. En ondertussen bid ik. Ik bid voor de Hassans en de Rameke’s, ik bid voor mijn collega’s die een enorm zware taak hebben, ik bid voor de overheid, ik spreek mijn verlangen naar vrede uit, ik bid voor hen die ziek zijn, ik bid voor mijn lieve collega die halsoverkop naar huis moest omdat haar moeder ernstig ziek werd, ik dank voor de vaccinatie campagne in het vluchtelingenkamp in Batil, waar we meer dan 19,000 kinderen mochten vaccineren tegen polio en mazelen (wat hier nog steeds dodelijke ziekten zijn), ik dank voor de vreugde van een Zuid-Sudanese collega die zojuist is herenigd met zijn kersverse vrouw.

Heer, hier ben ik…

Ik zit nog steeds tussen twee werelden. Maar Heer hier ben ik… klaar om naar Nepal te gaan! Klaar om de mensen die deze vreselijke natuurramp hebben meegemaakt bij te staan. Ik kan hun familie en vrienden niet bij hen terugbrengen. Ik kan hun verwoeste huizen niet heel maken. Maar ik ben klaar om die schouder te zijn, of een luisterend oor. Klaar om hun stem te zijn. Klaar om hoop te brengen. Ik hoop dat ik dat zout mag zijn, of dat lichtje in de duisternis. Hier ben ik.

Iets om naar uit te kijken…

Morgen vertrek ik. Maandag kom ik aan in Kathmandu. Vijf weken zonder Willem wordt geen gemakkelijke opdracht. Hij is mijn maatje, degene met wie ik dit avontuur ben aangegaan, degene die me uit putten trekt en die met me lacht om de kids die voor de honderdste keer kawatja roepen. Maar mijn maatje gaat in gedachten met me mee. In mijn gebed en in mijn hart.

En ik heb iets om naar uit te kijken als ik na vijf weken weer in Juba aan zal komen ;).

Wonthow (Joda) nederzetting met vluchtelingen.

Wonthow (Joda) nederzetting met vluchtelingen.

We hebben een weekje R&R, een soort van vakantie. Bijkomen van een zeer intensieve tijd in Zuid-Sudan. We genieten van een warme douche, lekker bruin brood, een wijntje, een schoon (niet met zweet doortrokken) bed, rust, niets moeten, geen e-mails checken en vooral de tijd met elkaar. Toch verlaat Zuid-Sudan m’n hart en gedachten niet. Dat kan ik niet. Het is bizar, dat ik hier nu onbezorgd geniet. Het is lekker en bizar. Ik geniet, ik kom tot rust en ik merk dat ik ‘t echt wel nodig had. Want ik was moe. Moe van de gevechten waar ik dagelijks over hoor. Moe van de ellendige verhalen. Maar hoeveel temeer hebben de mensen die ik ontmoet heb echte rust nodig? Echte vrede?

En daarom mijn blog nu over Wonthow (ook wel Joda genoemd). Over de nederzetting waar duizenden vluchtelingen zich gevestigd hebben en waar ik een paar intensieve dagen en weken heb doorgemaakt. Een blog omdat ik tijdens mijn vakantie wel het nieuws blijf volgen en dat nieuws ging over deze plek. Een bericht wat me enorm verdrietig maakt – maar ook de harde werkelijkheid van deze oorlog laat zien. Een bericht wat me wederom bewust maakt van de beloftes die ik heb gedaan. De belofte om ‘hun’ verhaal te vertellen. De belofte om hun stem te zijn. Een aantal weken geleden ontmoette ik ze… tientallen mensen die hun verhaal graag aan me kwijt wilden. Ik zag er honderden. Nu is het vluchtelingenkamp, waar Medair een kliniek heeft en waar meer dan 100 patienten per dag worden geholpen en waar Medair schoon drinkwater verzorgd, compleet verlaten omdat er gevochten is en er meer gevechten verwacht worden. Ik kan het niet begrijpen. De veilige haven die ze zochten is niet veilig meer. Weer op de vlucht. Weer het kleine beetje dat je mee kunt nemen meenemen en de rest achterlaten. Het doet me pijn.

Daarom wil ik jullie aan de hand van de foto’s van LuAnne Cadd en fantastische fotografe (en schrijfster) bij Mission Aviation Fellowship (MAF), laten zien waar ik ben geweest. Wat ik heb gezien en hoe keihard jullie hulp (gebed en financiele steun) nodig is!

Wendy_Working_Renk (Large)

De plek waar MAF hulpgoederen van Medair brengt, zoals medicijnen, klamboes etc. Zie je mijn plukje blonde haar? Ja, iedereen draagt z’n steentje bij als we uitladen!

LUC_4811 (Large)

LUC_4828 (Large)

De plek waar ‘moeders’ proberen een maaltijd te bereiden van het weinige eten dat ze tot hun beschikking hebben, anderen die een ‘business’ proberen te runnen, kinderen spelen, of water halen of de was doen.

LUC_4941 (Large)

De plek waar veel kinderen niet naar school gaan, maar de was moeten doen van ‘t hele gezin. De plek waar dat niet met een wasmachine maar met de hand gebeurd. De plek waar je de kleding schoon moet zien te krijgen met het vieze Nijlwater… zoals hier.

LUC_4820 (Large)

De plek waar de mzungu’s (blanken) een glimlach op hun gezicht veroorzaken, maar als ze dichterbij komen, de kinderen hard gillend en lachend van hen wegrennen. De plek waar de foto’s van LuAnne en daarmee de ‘onschuld’ van een kind me diep tot in mijn ziel raken.

LUC_4813 (Large)

De plek waar mensen hun toilet moeten delen met tientallen anderen omdat er alleen maar ‘openbare toiletten’ zijn.

LUC_4972 (Large)

De plek waar het water niet met een waterleiding naar je huis wordt gebracht, maar waar je met een zware jerrycan op je hoofd meermalen per dag water moet halen bij een gezamenlijke waterinstallatie die Medair heeft gebouwd.

LUC_4958 (Large)

De plek waar de kids dan toch zo’n grote glimlach op hun gezicht kunnen toveren en graag even stil staan om op de foto te mogen.

LUC_4916 (Large)

De plek waar Medair hard werkt om de watersystemen en klinieken draaiende te houden…

LUC_4132 (Large)

De plek waar kinderen mij nieuwsgierig volgen als ik door hun ‘tuintjes’ loopen gedag zeg in m’n beste Arabisch.

LUC_4439 (Large)

De plek waar je samen met tientallen anderen in de ‘wachtkamer’ in de openlucht zit als patient. De plek waar geen ‘tijdschriften’ zijn of ‘geplande afspraken’. Waar je soms wel uren moet wachten op je beurt omdat zoveel anderen je voor waren.

LUC_4794 (Large)

De plek waar Nunu en Angelina (medewerkers op de voedingsafdeling) tegen me zeggen: “Ik ken ieder kind bij naam. Ze zijn belangrijk en we willen dat ze weten dat ze hier welkom zijn en beter kunnen worden!”

LUC_4467 (Large)

De plek waar kinderen het vaak niet leuk vinden om ‘gewogen’ of ‘opgemeten’ worden….

LUC_4572 (Large)

Maar ook de plek waar simpele zakjes met een voedingsrijke pindakaas-pasta Plumpy’Nut of Plumpy’Sup hun levens redden…

LUC_4574 (Large)

De plek waar ik mocht bidden met diverse moeders en kinderen…

LUC_4762 (Large)

De plek waar zwangere vrouwen graag samenkomen omdat ze worden onderzocht, behandeling krijgen waar nodig en worden geleerd wat wel en niet goed is tijdens een zwangerschap.

LUC_4641 (Large)

De plek waar ik de zwangere weduwe Atrin ontmoet, die hier gewogen wordt en mij haar vreselijke verhaal verteld.

LUC_4675 (Large)

De plek waar ik in gesprek ging met Atrin, een vrouw die ik nooit meer zal vergeten en waar ik jullie de volgende keer meer over vertel.

LUC_4761 (Large)

De plek waar ‘privacy’ minder een probleem is, omdat de vrouwen eigenlijk wel blij zijn elkaars verhalen te horen en er zo ook voor elkaar te kunnen zijn.

Deze plek waar ik afgelopen jaar zo’n vier keer ben geweest is in mijn hart gaan zitten. Kun je begrijpen waarom? Wij zijn dit werk gaan doen omdat we kwetsbare mensen wilden helpen. Zij die geen stem hebben. Deze mensen hebben een prachtige stem, zijn prachtige individuen met ieder hun eigen verhaal. Die stemmen wil ik laten klinken. Die moeten worden gehoord.

De plek waar mensen probeerden hun ‘gewone’ leven een klein beetje op te pakken. De verschrikkingen te vergeten die ze hebben gezien toen ze op de vlucht sloegen.

De plek die nu verlaten is. De veilige haven geen ‘veilige haven’ meer. De buren nu een verre vriend. Gevlucht. Verdeeld. Uit elkaar.

Zou het hier wel veilig zijn?

Weer op de vlucht…

Met het team (en collega's van andere organisaties) Pasen vieren aan de Nijl.

Met het team (en collega’s van andere organisaties) Pasen vieren aan de Nijl.

Onze bewakers dragen inmiddels mutsen ‘s avonds. Don’t worry… 25°C is blijkbaar koud voor hen. We hebben al een paar flinke regens gehad, ze zijn vroeg dit jaar. Wij zijn wel blij met de koelere avonden.

Zo’n maand geleden schreef ik over de meer dan 200 granaten die afgevuurd werden in de plek waar ik ‘woonde en werkte’. Afgelopen week ging ik weer terug naar deze plek, voor vier dagen met een journalist van de bekende krant in London: The Evening Standard. Daar zijn honderden verhalen van te vertellen. Ik zal ze voor jullie bundelen in een of twee verhalen. Maar dat voor de volgende keer.

Teamlife

Nu eerst over iets heel anders. Teamlife. Wij zijn nu al bijna dertien jaar een getrouwd stel en hebben al in veel verschillende omgevingen geleefd: in ons eigen huis, bij onze ouders in huis, in een bakhuis, in een teamhuis, in een bewaakte compound, in een tukul, in een tent… you name it! Dus dat privacy moeilijk te vinden is in sommige gevallen, dat weten we. Een klein kijkje in ons soms gezellige, soms lastige, soms ontzettend fijne, soms tegenstrijdige, soms interessante teamlife!

Privacy

Toen we bij Medair gingen werken en ons eigen huis verhuurden wisten we dat we niet meer dezelfde privacy zouden hebben en samen met een heel team zouden komen te leven. Dit was dus een van de dingen die we voor lief moesten nemen: Nooit alleen.

Juba is een grote stad, met een humanitaire aanwezigheid waarin de wereld ineens heel klein lijkt. Oren en ogen zijn overal. Even een plekje voor onszelf zoeken is niet altijd makkelijk. Onze kamer lijkt de oplossing, maar met niet veel meer ruimte voor twee kasten en een bed, komen de muren al snel op je af. Ons balkon is vaak een oven, dus dat is ook niet echt een aanrader. Soms kun je rust vinden in een restaurantje, maar het probleem is dat ditzelfde restaurantje de ene keer een oase van rust is en het volgende moment volgepakt met tientallen humanitaire werkers. En we daarnaast ook proberen de kosten te beperken.

Ookal vind Medair het prima dat wij als getrouwd stel hier zijn, we willen de singles om ons heen niet constant ‘t gevoel geven dat zij iets missen of zelf overmatig ‘plakkerig’ zijn. Maar ik kan je vertellen: wat is een knuffel soms fijn als je weer een emmer vol ellendige oorlogsverhalen over je heen hebt gekregen.

Zondag is onze dag

Vertrouwen is belangrijk in onze relatie met collega’s en als ze weten wat we op prijs stellen, dan houden ze daar rekening mee. Zondag is bijvoorbeeld onze dag. Eerst een preek luisteren en ons richten op God en dan lekker samen er even op uit. Als collega’s op het bord zien staan dat wij naar ‘Tulip’ restaurant gaan, dan kiezen zij vaak voor wat anders. Toffe collega’s hebben we. Ja, ‘op het bord zien staan’… we moeten ons ‘uitschrijven’ – vanwege de veiligheid kunnen we niet zomaar naar een onbekende plek en even in het ‘niets’ duiken. Iedereen weet waar we naar toe gaan en waar we zijn en voor hoe lang we wegblijven.

Delen

Je bent geen dag alleen. We delen de keuken, wasmachine, strijkbout, koelkast, waslijnen, theepot, koffiepot, bestek, servies, loungebank, tafels en stoelen op het dak etc.etc.

Multicultureel

Dat is soms best lastig, want in dit multiculturele en internationale team heeft niet iedereen hetzelfde gevoel voor schoon of voor opruimen. Of hetzelfde ritme in opstaan en naar bed gaan. Soms is het alsof je weer terug bent in een studentenhuis… Als je de koelkast open doet zijn er momenten waarop mijn neus zich vult met een lucht waar zelfs een zwerver van moet kokhalzen. Ergens achterin de koelkast verschuilt zich dan een kommetje met een inhoud dat al maanden geen daglicht heeft gezien. Over de afwas doen hebben mensen ook verschillende opvattingen, in mijn opvatting is servies niet schoon als ik er nog etensresten op voel. En wie stond er gisteren op het rooster om af te ruimen? Al de etensresten staan er nog… Pfff… En wil je sporten? Dat kan niet zonder dat iedereen meegeniet van jouw zwetende activiteiten. Of iemand wil sporten als niemand anders er is en doet dit dan op het dak net boven jouw kamer om 5.30 uur ‘s ochtends terwijl jij nog heerlijk ligt te slapen… oops!

Niet altijd leuk…

Hoewel je heel makkelijk een band hebt met je andere collega’s kan het werk ook een enorme belasting op je huwelijk en relatie leggen. De snelheid van het werk, de stress en werkdruk, het eindeloze en onberekenbare reizen, het gescheiden zijn van mijn geliefde, veel in de avonduren werken, veel intense gebeurtenissen, onveiligheid en noem maar op. Vind in die situaties maar tijd voor jezelf, tijd met God en tijd met elkaar en dan ook nog met collega’s. Dat vraagt om een goede afstemming en wij zijn inmiddels experts. Dat gaat niet altijd goed. Soms hebben wij het best even moeilijk in onze relatie. Maar gelukkig komt er altijd weer een moment waarop een van ons z’n mond opentrekt en zegt: ik vind ‘t zo niet meer leuk! En dan bespreken we de dingen waar we moeite mee hebben en gaan we weer verder met ons prachtige leven. Wij zijn overigens niet het enige stel: Inmiddels zijn er in Juba vier getrouwde stellen, met een vijfde stel op komst. Dat is een record. Voor ons best leuk om wat andere getrouwde stellen naast ons te hebben.

Ik heb ook wel eens vreselijk moeite gehad met iemand uit het team. Dat resulteert in regelmatig woorden hebben of gewoon een naar gevoel als de persoon ‘around’ was. Tsja… men noemt ons weleens: One big happy family! Maar dat is in de grote zin van het woord. Met z’n ups en z’n downs.

Daarnaast heeft deze vorm van werken (noodhulp) een grote ‘turnover’, wat betekent dat mensen maar een of twee jaar blijven en dan weer weggaan, daarom wordt er veel ‘kennis gemaakt’ en ‘afscheid genomen’. Dat vraagt ook veel flexibiliteit en aanpassingsvermogen.

Family

Toch kunnen we niet anders zeggen dat we een geweldige tijd hebben in Juba zowel als stel als met onze prachtige collega’s. Je collega’s zijn meer dan collega’s en worden echt vrienden. Je leert elkaar zo goed kennen; je bent er voor elkaar als iemand ziek is, verdrietig is of een rotdag heeft gehad. Je viert verjaardagen met een hoop gezelligheid. En bent de familie die je anders moest missen.

Nooit alleen.