Berichten

Willem & Wendy brainstormsessie - 2018 in een notendop

Lees 2018 – in een notendop. Brainstormen over een eigen bedrijf, na een turbulent en interessant jaar bij Tearfund in Iraq.

Ik hoor het Wendy nog zeggen ‘We moeten echt binnenkort een blog plaatsen…’. Enkele weken later komt hetzelfde bericht van mij en zo blijven we elkaar opvolgen zonder de pen erbij te pakken. We hebben maar twee blogs geplaatst en de eerste was in januari van dit jaar. Maar nu lieve vrienden.. in de laatste weken van dit jaar.. van onze periode in Iraq… als werknemer bij Tearfund komt het er toch eindelijk van.. 2018 in een notendop. Een blog!

 

Asociaal

Ik durfde soms bijna niet meer te schrijven, me schuldig voelend over het feit dat we zo stil zijn geweest. Met name de eerste zes maanden zijn we sociaal gezien behoorlijk asociaal geweest. In 2017 heb ik vaak gebeden voor een nieuwe uitdaging. Nou, laat me je één ding vertellen.. kijk uit waarvoor je bid. Want die uitdaging hebben we gekregen!

 

Unieke uitdagingen en veranderingen

Om mee te beginnen: Het gaat goed met ons. We zijn moe maar voldaan. Voelen ons weer gezond zowel lichamelijk als geestelijk. Kunnen frequent sporten, gezond eten en leven in een prachtig appartement twee minuten lopen van kantoor. Het overgrote deel van het afgelopen jaar, van de uren die in een dag zitten, hebben we toegewijd aan werk, werk en nog eens werk. Natuurlijk wisten we dat toen we met Tearfund naar Iraq vertrokken, dat we veel zouden werken en er een grote uitdaging lag te wachten: echter hadden we niet verwacht dat er zo enorm veel te doen zou zijn. De hoeveelheid veranderingen die zijn doorgevoerd in één jaar tijd is voor ons uniek geweest (en geloof me, we waren wel wat gewend).

 

Iraq

De uitdaging met noodhulpprojecten zit hem niet alleen in het feit dat je mogelijk op gevaarlijke plekken woont. Het er stikheet is of juist ijskoud. Je te maken hebt met regels die het leven zeer ingewikkeld kunnen maken. En waar alles om je heen continue veranderd. Er is meer… Bijvoorbeeld het vinden van gekwalificeerde mensen die in een land als Iraq willen dienen. De impact van een gebrek aan medewerkers betekent dat je soms voor een te lange periode meerdere rollen uitvoert. Daarnaast heb je de non-stop personele veranderingen om je heen. Mensen blijven gemiddeld niet zeven jaar, maar ongeveer één jaar. En daar zijn veel verschillende en begrijpelijke redenen voor.

 

Impact

Het programma in Iraq is Tearfund’s grootste project. Toen de situatie met ISIS escaleerde in 2014, kwam Tearfund naar Iraq en is in vier jaar tijd gegroeid van niets naar een portfolio van 10 miljoen USD met ca. 110 medewerkers. Het team heeft keihard gewerkt om mensen in Iraq te dienen via CASH, Livelihoods, Protection, Social Cohesion, NFI en WASH projecten op verschillende plekken in Iraq waaronder Mosul en Kirkuk.

 

Stabilisatie

2018 is een jaar van continue verandering geweest maar ook een jaar van stabilisatie. Een jaar waarin we geschakeld zijn van een top-down naar een bottom-up mentaliteit. Enorm gegroeid zijn qua capaciteit. Als team hebben mogen werken aan een vijf-jaren strategie voor Iraq. Meer dan 30,000 mensen hebben mogen helpen… Een jaar waarin… weet je.. ik kan blijven doorschrijven maar hoe kan je bijna 1 jaar verwerken in 1 blog.. Dit zou een verhaal in een notendop worden. Dus in het kort: er zijn flink wat noten gekraakt.

 

Reflectie

Wanneer je door een fase van intense stress en continue verandering gaat zijn er juist ook die momenten dat je je even terugtrekt. Rust nemen en reflecteren is van cruciaal belang. Dergelijke momenten kunnen zelfs leiden tot nieuwe dromen.. en voor hen die ons een beetje kennen, houden we het niet graag bij dromen. We durven en doen. En dat heeft geleid tot iets nieuws. Nieuws wat voor velen van jullie wellicht een verassing zal zijn (wellicht nogmaals excuses voor ons niet sociale gedrag). Dit nieuws is gelijk reden om binnenkort weer een blog of vlog te maken want de nieuwsgierigheid is vast al gewekt.

 

Are you ready? We komen vanaf januari weer naar Nederland voor een langere periode en gaan ons eigen bedrijf starten. Binnenkort meer informatie.

Afgelopen week schreef ik over de verschillen van comfort als je naar het veld gaat. Maar wat deed Medair nu zo diep in ‘t veld? Daarover vandaag meer!

Kun je je voorstellen dat mazelen nog steeds veel sterfgevallen veroorzaakt?

Medair hoorde in augustus dat er waarschijnlijk een uitbraak van mazelen was in Chotbora en Wudier in Longochuck County, dit is een erg afgelegen gebied in Zuid-Sudan. Nog niet zo heel lang geleden, in 2012 waren er 122.000 sterfgevallen, dat is zo’n 330 doden per dag of 14 per uur, de meeste gevallen zijn kinderen. Er is geen medicatie dat mazelen kan genezen. Zonder bescherming van vaccinaties, verspreid mazelen zich als een lopend vuurtje. In 1980, voordat er vaccinatiecampagnes werden gedaan, veroorzaakte mazelen zelfs nog 2,6 miljoen sterfgevallen per jaar. Er was dus geen moment te verliezen toen Medair hoorde over deze uitbraak.

Ondanks vooruitgang en minder sterfgevallen dankzij grote vaccinatie-campagnes, is een uitbraak nog steeds een vreselijke ramp voor dorpjes waar kinderen niet zijn ingeent – in het bijzonder in de meest afgelegen plekken zoals in Chotbora en Wudier, waar gezondheidszorg beperkt is en de mensen zo moeilijk te bereiken zijn. Het team reageerde snel en vaccineerde meer dan 6.000 kinderen in vijf dagen.

Naast deze vaccinatiecampagne (waar ik niet bij aanwezig was) waren er ook levensreddende non-food items nodig zoals een klamboe en een jerry can. En bij die distributie mocht ik aanwezig zijn. Erg indrukwekkend.

Open armen

Het was duidelijk dat het gezondheidsteam van Medair al een uitstekende job had gedaan, want we werden met open armen ontvangen door de bevolking. Het NFI team was al een week in Chotbora voordat ik arriveerde. Ze hebben uren te voet door de moerassen gelopen om distributielijsten voor de huishoudens te kunnen verifieren. Deze waren door het lokaal leiderschap samengesteld en Medair doet altijd een verificatie met eigen medewerkers om te kijken of de aantallen en opgegeven lijsten kloppen. Mijn geliefde collega Jemma (zie onder voor twee foto’s van haar, genomen door een andere collega) zei:

“Ik ben nog nooit op zo’n afgelegen plek geweest. Deze mensen hebben letterlijk niets, ze hebben ook nergens toegang toe. Hun huizen zijn leeggeroofd en geld heeft geen waarde omdat regens hen nu van elke markt hebben afgesloten. Ze hebben onze levensreddende hulp echt keihard nodig.”

P1030311 P1030339

Na de verificatie duurde het nog drie dagen voordat het vliegtuig met de non food items (en mij :-)) arriveerde. Je moet je voorstellen dat er eerst van alles geregeld moet worden bij de regering en instanties om goederen te vliegen naar zo’n plek en daarnaast zitten we nog steeds in het regenseizoen en voordat zo’n vliegtuig op een ‘zandbaan’ kan landen, moet deze ‘landingsbaan’ toch echt droog zijn. Nogmaals, het welkom was overweldigend, het halve dorp was uitgelopen en kwam ons zingend en juichend heel enthousiast tegemoet.

IMG_5839 IMG_5843

Kijkje in de cockpit en goede weersomstandigheden buiten.

IMG_5855 IMG_5863

Landingsbaan in zicht. Zijn er nog koeien of ezels op de landingsbaan? Even laag overvliegen om ze weg te jagen en dan landen maar!!

De goederen worden uitgeladen zodat we de volgende dag kunnen beginnen met de distributie van de non food items.

IMG_5914  IMG_5902

IMG_5878   IMG_5893  

Dan moeten de goederen nog even geteld worden om te kijken of er hetzelfde uit het vliegtuig komt als op de vrachtbrief wordt gezegd. Vervolgens wordt het in ‘de opslagplaats’ nogmaals nagekeken.

IMG_5929

De volgende ochtend waren de mensen al vroeg van de partij, toen wij ons bed uitkwamen en de zon nog niet op was, zagen we al mensen onder de boom zitten wachten voor de distributie. Het werd een hectische dag. Je moet je voorstellen dat veel van deze mensen analfabeet zijn, nooit naar school zijn geweest en te horen hebben gekregen dat ze ‘gratis spullen’ krijgen om hen te helpen. Dat werd dringen geblazen. En dan zijn er ook nog ‘regels’ binnen de stammen voor wie er voorrang heeft. Niks ‘wie ‘t eerst komt, die het eerst maalt!’. Het is een interessante belevening. Maar ja, wat zou jij doen als je een klamboe uitgedeeld krijgt, wat potentieel het leven van je kind kan redden omdat de kans op malaria met 80% verkleind wordt, maar je bang bent dat er niet genoeg netten zijn?

IMG_5972 IMG_5982

Verzamelen onder een boom en inschrijvingen. En ja, het was zo druk, dat ik m’n camera, schrijfblok en pen aan de kant heb gelegd en ik ook m’n handen uit de mouwen heb gestoken bij de distributie zelf en mensen heb ingeschreven.

IMG_6199 IMG_6204

IMG_5990 IMG_6008

Binnen een paar uur stonden er honderden mensen te wachten onder een boom, of in de bloedhete zon, die al vroeg tevoorschijn was gekomen. Sommigen van hen wachtten netjes op hun beurt, anderen waren minder geduldig. Medair registreert ze eerst door een vingerafdruk (de meesten kunnen niet lezen en schrijven) en vervolgens kunnen de mensen hun goederen ophalen met hun ‘afhaalbewijs’ die ze van hun dorpsleiders hebben ontvangen. Daar staat voor ons ook gelijk op hoe groot het gezin is. Hele grote gezinnen krijgen meerdere exemplaren.

IMG_6136  IMG_6014

IMG_6016 IMG_6015

En uiteindelijk krijg je dan de fel begeerde artikelen. Een matje (om op te slapen/zitten), een deken (voor de koude nachten) een klamboe (tegen malaria en de miljoenen muggen in dat moerasgebied) een jerrycan (om drinkwater uit de put mee te kunnen nemen naar je hut) en een emmer (voor dezelfde reden).

IMG_6371 IMG_6399

En na een uur of soms wel een hele ochtend in de rij te hebben gestaan, mag je dan weer naar huis met je levensreddende items. Voor sommige mensen betekende dit nog een tocht van vier uur lopen…

IMG_6165 IMG_6279 IMG_6287 IMG_6289IMG_6167  IMG_6190

Paul en zijn vrouw Elisabeth (zie foto’s hieronder) waren zo blij toen ik ze ontmoette. Paul was in Chotbora geboren en getogen, maar zo’n zeven jaar geleden verhuisde hij met z’n vrouw en zoon naar Guelguk om daar een baan te vinden. Paul heeft inmiddels een dochter (3 jaar oud) en een zoon (9 jaar oud). Paul: “Ik vond een fijne baan en kon goed voor mijn familie zorgen.” Maar toen kwam het conflict in Zuid-Sudan en braken er zware gevechten uit. Ook in Paul’s dorp. Zijn vrouw Elisabeth moest rennen voor haar leven, samen met hun kinderen. Ze moest alles achterlaten en had alleen de kleding die ze aanhadden.

Paul: “Ik was niet thuis, want ik was er een paar dagen op uit met ‘t werk. Toen ik na een paar dagen thuis kwam, was mijn huis en alles platgebrand. Het enige dat ik hoorde was dat mijn vrouw gevlucht was samen met mijn kinderen. Ik wis niet waar ze was en ik wist ook niet hoe het met hen was. Ik was ziek van ongerustheid.”

Paul bleef in Guelguk voor een paar weken om werk af te maken en na een paar weken besloot hij op zoek te gaan naar zijn vrouw. Hij keerde terug naar zijn geboorteplaats in Guelguk en gelukkig vond hij zijn vrouw daar weer. En dit is hun tukul. Z’n vrouw die eten klaar maakt.

IMG_6690   IMG_6691

“Ik ben zo blij dat Medair hier is. Toen er een uitbraak van mazelen was in Chotbora, kregen mijn kinderen vaccinaties en nu hebben we ook non food items ontvangen. Ik ben in het bijzonder erg blij met mijn klamboe want we hadden er 1, maar ik sliep onder hetzelfde net als mijn vrouw en twee kinderen en dat vind ik niet gezond. Als Medair niet gekomen was, zouden we heel veel problemen hebben en waarschijnlijk zouden er heel veel kinderen zijn gestorven.”

Met deze quote en tot slot een prachtige foto van mijn geweldige collega Jemma (die altijd oog voor mensen, en kinderen blijft houden) wil ik graag afsluiten. Dit is wat Medair doet: het redden van levens en brengen van hoop, hard werken zonder de mensen uit ‘t oog te verliezen!

IMG_6064