Berichten

Willem & Wendy brainstormsessie - 2018 in een notendop

Lees 2018 – in een notendop. Brainstormen over een eigen bedrijf, na een turbulent en interessant jaar bij Tearfund in Iraq.

Ik hoor het Wendy nog zeggen ‘We moeten echt binnenkort een blog plaatsen…’. Enkele weken later komt hetzelfde bericht van mij en zo blijven we elkaar opvolgen zonder de pen erbij te pakken. We hebben maar twee blogs geplaatst en de eerste was in januari van dit jaar. Maar nu lieve vrienden.. in de laatste weken van dit jaar.. van onze periode in Iraq… als werknemer bij Tearfund komt het er toch eindelijk van.. 2018 in een notendop. Een blog!

 

Asociaal

Ik durfde soms bijna niet meer te schrijven, me schuldig voelend over het feit dat we zo stil zijn geweest. Met name de eerste zes maanden zijn we sociaal gezien behoorlijk asociaal geweest. In 2017 heb ik vaak gebeden voor een nieuwe uitdaging. Nou, laat me je één ding vertellen.. kijk uit waarvoor je bid. Want die uitdaging hebben we gekregen!

 

Unieke uitdagingen en veranderingen

Om mee te beginnen: Het gaat goed met ons. We zijn moe maar voldaan. Voelen ons weer gezond zowel lichamelijk als geestelijk. Kunnen frequent sporten, gezond eten en leven in een prachtig appartement twee minuten lopen van kantoor. Het overgrote deel van het afgelopen jaar, van de uren die in een dag zitten, hebben we toegewijd aan werk, werk en nog eens werk. Natuurlijk wisten we dat toen we met Tearfund naar Iraq vertrokken, dat we veel zouden werken en er een grote uitdaging lag te wachten: echter hadden we niet verwacht dat er zo enorm veel te doen zou zijn. De hoeveelheid veranderingen die zijn doorgevoerd in één jaar tijd is voor ons uniek geweest (en geloof me, we waren wel wat gewend).

 

Iraq

De uitdaging met noodhulpprojecten zit hem niet alleen in het feit dat je mogelijk op gevaarlijke plekken woont. Het er stikheet is of juist ijskoud. Je te maken hebt met regels die het leven zeer ingewikkeld kunnen maken. En waar alles om je heen continue veranderd. Er is meer… Bijvoorbeeld het vinden van gekwalificeerde mensen die in een land als Iraq willen dienen. De impact van een gebrek aan medewerkers betekent dat je soms voor een te lange periode meerdere rollen uitvoert. Daarnaast heb je de non-stop personele veranderingen om je heen. Mensen blijven gemiddeld niet zeven jaar, maar ongeveer één jaar. En daar zijn veel verschillende en begrijpelijke redenen voor.

 

Impact

Het programma in Iraq is Tearfund’s grootste project. Toen de situatie met ISIS escaleerde in 2014, kwam Tearfund naar Iraq en is in vier jaar tijd gegroeid van niets naar een portfolio van 10 miljoen USD met ca. 110 medewerkers. Het team heeft keihard gewerkt om mensen in Iraq te dienen via CASH, Livelihoods, Protection, Social Cohesion, NFI en WASH projecten op verschillende plekken in Iraq waaronder Mosul en Kirkuk.

 

Stabilisatie

2018 is een jaar van continue verandering geweest maar ook een jaar van stabilisatie. Een jaar waarin we geschakeld zijn van een top-down naar een bottom-up mentaliteit. Enorm gegroeid zijn qua capaciteit. Als team hebben mogen werken aan een vijf-jaren strategie voor Iraq. Meer dan 30,000 mensen hebben mogen helpen… Een jaar waarin… weet je.. ik kan blijven doorschrijven maar hoe kan je bijna 1 jaar verwerken in 1 blog.. Dit zou een verhaal in een notendop worden. Dus in het kort: er zijn flink wat noten gekraakt.

 

Reflectie

Wanneer je door een fase van intense stress en continue verandering gaat zijn er juist ook die momenten dat je je even terugtrekt. Rust nemen en reflecteren is van cruciaal belang. Dergelijke momenten kunnen zelfs leiden tot nieuwe dromen.. en voor hen die ons een beetje kennen, houden we het niet graag bij dromen. We durven en doen. En dat heeft geleid tot iets nieuws. Nieuws wat voor velen van jullie wellicht een verassing zal zijn (wellicht nogmaals excuses voor ons niet sociale gedrag). Dit nieuws is gelijk reden om binnenkort weer een blog of vlog te maken want de nieuwsgierigheid is vast al gewekt.

 

Are you ready? We komen vanaf januari weer naar Nederland voor een langere periode en gaan ons eigen bedrijf starten. Binnenkort meer informatie.

Een van onze eerste ontmoetingen in Zuid-Sudan Payuer

Ik herinner me dit jochie nog zo goed. Ik ken hem niet bij naam. Maar hij had hele lege handen. Het was onze eerste ‘ontmoeting’ met Zuid-Sudan in februari 2007. De armoede en ondervoeding kwam aan als een klap in ons gezicht. Het was soms gewoon te veel. Ik wilde elk mager en verlaten kind wel opnemen in ons huis en voldoende eten geven, ervoor zorgen dat ze naar school konden en…

Met lege handen…

Ik ken het niet. Dat gevoel van lege handen. Ik heb altijd gevulde handen gehad. Altijd. Ik kwam nooit te kort. Al dacht ik weleens dat ik tekort kwam. Maar ik kwam nooit te kort. Ik had altijd een dak boven mijn hoofd. Altijd genoeg te eten en drinken. Mijn ouders zorgden als de besten voor mij. En ik had gevulde handen.

Door mijn neefjes en nichtjes blijf ik goed op de hoogte van de feestjes in Nederland. Sinterklaas met zwarte, gekleurde en witte pieten is een groot feest! Vele kinderhanden gevuld met pepernoten en lekkers. Op vijf december is het pakjesavond en krijgen veel kinderen tassen vol met speelgoed, waar ze eindeloos mee kunnen spelen. Ik weet het nog goed, toen ik zelf kind was. Wat een spanning op die avond. Wat een adrenaline ging er door mijn kleine kinderlijf en wat was ik wekenlang al nieuwsgierig in de hoop dat ik lief genoeg was geweest dat ik mooie cadeaus zou krijgen…

En dan was er na Sinterklaas altijd nog Kerst. Voor ons een tijd van familie bij elkaar, heerlijk eten en samen stilstaan bij de geboorte van Jezus, nu meer dan 2000 jaar geleden. Samen. Gezelligheid. Kaarsjes aan. Tafel vol met eten en drinken. Hoop. Geloof en Liefde. Dit jaar vier ik Kerst samen met Willem en misschien nodigen we wel wat mensen uit. We zijn vrij. We zijn rijk. We kunnen delen. We kunnen genieten van al dit moois en hebben gevulde handen.

Er is ook een andere realiteit…

Dagelijks verlaten wanhopige mensen Mosul. Op de vlucht voor het geweld. Op zoek naar veiligheid: Alles laten ze achter. Ze lopen urenlang, soms dwars door de gevechtslinies heen. Hun kinderen zijn bang. Ouderen, gewonden en zieken nemen ze op sleeptouw, een onzekere toekomst tegemoet.

Deze mensen komen aan in een kamp waar nagenoeg niets is. Nagenoeg niets voor duizenden mensen. Opgepropt op elkaar leven ze in tenten, met de winter in aantocht. Ze schuilen in verlaten gebouwen, zonder schoon water of toiletten. Veel van hen hebben dringend medische hulp nodig. Voor een bevalling, om verwondingen te behandelen of omdat ze acuut of chronisch ziek zijn. Veel van de kinderen zijn ondervoed en hebben eten nodig.

Met lege handen.

Daarom is Medair in Irak. Wij doen alles om levens te redden van kinderen, zieken en bejaarden.
Om ontheemde families de hulp te geven die ze zo hard nodig hebben: Onderdak, water, voedsel, medicijnen. 

Wanneer je iets hebt om te geven!

Wat een voorrecht als we iets hebben om te geven. Doe je mee? Ondersteun deze mensen met jouw hulp via Medair.

Deze families staan met lege handen. Ze hebben vaak niets meer te geven aan hun kinderen. Alleen liefde.
Zorg jij samen met Medair voor de rest? Voor voedsel, onderdak en medicijnen.

48 euro betekent zes warme dekens voor een familie

81 euro betekent een noodonderdakpakket voor een familie

Doneer nu!

Ik wil je vragen deze aangrijpende video te bekijken, waarin je een klein beetje meekrijgt van het leven in Mosul (Nederlandse ondertiteling):

Elke kleine bijdrage helpt! Ik moet heel erg denken aan het lied van Amanda Lock: ‘Samen een wereld’. Luister je die mee?