Posts

Behind the scenes - afspraken op inspirerende locaties. Willem & Wendy

Behind the scenes - afspraak bij de Kamer van Koophandel gemaakt

Behind the scenes. – De laatste week voordat we weer naar Nederland gaan is aangebroken. Dit betekent: veel overdragen en hier en daar wat last minute-stress. Maar het betekent ook: uitzien naar wat komen gaat. Vooral de vakantie op dit moment: – rust – wandelen – genieten van elkaar – en nog eens rust. En stiekem zijn we tijdens de weekenden al bezig met de voorbereidingen op ons eigen bedrijf. Stukje bij beetje zullen we daarvan steeds meer met jullie delen.

Wat doen we nu allemaal?

Wat komt er nu allemaal bij kijken? Een eigen bedrijf? Willem en ik heb een heel schema gemaakt met acties. Hierin staat waar we allemaal aan moeten denken en de stappen die gezet moeten worden. Uiteraard brainstormen we eerst over wat we precies gaan doen, wat ons doel is en hoe we een verschil gaan maken. We bepalen onze doelgroep en komen er achter waar nu echt behoefte aan is en hoe wij daar op kunnen inspringen. Daar horen vele gesprekken bij op verschillende inspirerende locaties… Wat een voorrecht!

Behind the scenes - vele brainstormgesprekken op veel inspirerende plekken.

Name, logo and branding

Al deze ideeën mogen ook op papier of online komen…: Website, brochure, e-mail. Onze doelgroep moet weten waar ze voor kiezen, ook als ze ons nog niet persoonlijk kennen! Natuurlijk denken we daarbij ook na over de naam van ons bedrijf. De naam verklappen we in februari. En over wie daar vorm aan mag gaan geven door het bedenken van een logo. Inmiddels hebben we heel veel prachtige reacties gehad van gave ontwerpers. Het wordt moeilijk kiezen, maar komende week gaan we een keuze maken! Lastig dat we sommige ontwerpers teleur moeten stellen, maar hun prachtige werk wordt vast door iemand anders opgemerkt. Zelf vullen we waarschijnlijk een deel van de huisstijl verder in, want ik vind het veel te leuk om met Adobe Spark en Lightroom en zo te spelen. Hobby-time! Onze gave neef Joel mag met zijn bedrijf Succeswebsites de website weer verzorgen, want dat heeft hij met deze website ook tip-top in orde gemaakt.

In de planning en geregeld…

√ Afspraak inschrijving in Nederland/Nijkerk
√ Auto gekocht
√ Afspraak PWB Accountants
√ Inschrijfformulier KvK ingevuld
√ Vakantie geboekt
√ Afspraak gemaakt voor inschrijving KvK
√ Afspraak voor het openen van een nieuwe bankrekening
En nog veel meer…

Spannend en leuk tegelijk! We kijken er naar uit!

Even een kort berichtje over ons ‘every day life in Iraq’. In ons weekend naar de groenteboer om lekker fruit en groenten te kopen….

Op TV zien we vaak de verwoestingen in Iraq door de oorlog en bezetting. Natuurlijk is dat ook een groot deel van waarom we hier zijn en wat zich hier afspeelt. Maar er is ook een andere kant en wij leiden een leven in Erbil dat we ook in Nederland zouden leiden (afgezien van de temperaturen…). Daarom willen we jullie ook die kanten laten zien. Mijn collega zei het gisteren nog tegen me: “Voordat er oorlog en bezetting kwam was Iraq minstens net zo ontwikkeld als landen in Europa zoals Nederland en Frankrijk. Maar toen er oorlog kwam veranderde alles, zoveel verwoest…. We zijn helaas nog niet terug op een goed niveau, maar dankbaar voor alle hulp die we krijgen om het land weer op te bouwen.”

Een video kan dat natuurlijk veel duidelijker maken:

 

Willem & Wendy working with Tearfund

Willem & Wendy working with Tearfund - nieuw avontuur

Yes! Het nieuwe avontuur gaat nu dan echt starten, je kon het een aantal weken geleden al lezen, maar nu zijn we er echt klaar voor… Allereerst heerlijk bijgetankt in Nederland met onze directe familie en een bezoek aan onze gemeente Perspectief. En nu, na bijna twee weken briefings te hebben gehad op het hoofdkantoor van Tearfund in London, vertrekken we vanavond via Turkije naar Iraq: ons nieuwe thuis voor de komende twee jaar. We realiseren ons dat het absoluut een flinke uitdaging gaat worden, maar voelen ons bijzonder ontspannen, energiek en gezegend door onze Papa. We hebben er zin in.

Er is veel wat we zouden willen delen, maar niet altijd kunnen delen. Vandaar dat bepaalde updates meer algemeen zullen zijn en geen details zullen bevatten. Dit in verband met de veiligheid van het programma, onszelf en onze lokale collega’s. Wel kunnen we op dit moment in ieder geval al iets meer vertellen over wat we gaan doen. 

Welk avontuur gaan we aan met Tearfund?

Tearfund werkt op verschillende locaties in Iraq waar we met name hulp bieden aan vluchtelingen die terugkeren naar hun vroegere ‘thuis’. We werken met cash-programma’s (waarin mensen geld krijgen, zodat ze het kunnen besteden waar het meest nodig), water en sanitatie projecten, psychosociale programma’s en peacebuilding (vredestichting) programma’s. Meer details volgen daar later over als we het ook zelf in actie hebben gezien. Tearfund werkt daarin ook samen met Tear NL.

Wat doen wij? 

Willem is Iraq response director. Dit staat net als bij zijn vorige baan in Nepal gelijk aan landen directeur: eindverantwoordelijk voor het programma in Iraq, de strategie, de veiligheid en duizend en een andere zaken. Gelukkig is hij een kanjer in delegeren, dus maak je niet te veel zorgen :-).

Wendy is Grants en Information Coordinator. Hierbij zal ze de subsidies van institutionele donoren coordineren (de grootste donoren zijn momenteel OFDA/USAID en als Nederlandse donor: BUZA, via Tear NL). Met coordineren zal ze een spin in het web zijn voor het verzamelen van informatie, het opstellen van de rapportages en de voorstellen en daarbij ook de tijdlijnen in de gaten houden en daarnaast zal ze zich ook bezig houden met een stukje informatiebeheer en helpen bij de informatie stromen voor prive-donaties.

Ready? 

Kennis gemaakt met Tearfund: 
Briefings op het hoofdkantoor: 
Tassen gepakt: 
Ingecheckt: 
Ready for take off naar ons nieuwe avontuur!

Meer weten over Iraq?

We kunnen natuurlijk een heel verhaal over Iraq schrijven, maar hierover is heel veel informatie te vinden online. En daar verwijzen we jullie dan ook naar. Bijvoorbeeld op Wikipedia (niet helemaal goed bijgewerkt, maar je krijgt een beeld).

Tot gauw weer meer. Dank voor jullie support!

Oh ja… wisten jullie dat London ook hele andere bezienswaardigheden heeft dan de oude gebouwen en monumenten in de stad zelf? Wij hebben nu een hele andere kant gezien, namelijk Richmond Park. Dit is ook London:

Deer in Richmond Park in London - het begin van ons avontuur

Zoek de herten… er zitten er aardig wat :-).

Wendy in Richmond Park in London - het begin van ons nieuwe avontuur

 

 

Merry Christmas and Happy New Year 2017 - by Willem and Wendy

Wendy en Willem wensen je een fijne Kerst en een gelukkig Nieuw Jaar

Fijne Kerst

Want een Kind is ons geboren,
een Zoon is ons gegeven,
en de heerschappij is op Zijn schouder;
en men noemt Zijn naam Wonderlijk,
Raad, Sterke God, Vader der eeuwigheid,
Vredevorst; 

Jesaja 9:6

We zijn blij dat we dit jaar de reden voor het seizoen thuis kunnen vieren met onze geliefde familie. We zullen maar heel kort in Nederland zijn, dus we zullen niet veel mensen ontmoeten, maar we zullen je snel een update geven aangezien er nieuwe ontwikkelingen op komst zijn! Stay tuned!

Als we terugkijken naar 2017, is er veel gebeurd en kijken we met dankbaarheid in onze harten terug op dit jaar. We hebben kunnen bijdragen aan een goedlopend project in Nepal, waar aardbevingsbestendige huizen worden gebouwd. En Wendy is naar Afghanistan en Bangladesh gereisd om een ​​stem te zijn voor de meest kwetsbaren.

We hebben ook veel leed gezien. En hoewel lijden moeilijk uit te leggen is, zouden we graag met de woorden van C.S. Lewis willen spreken: ‘God hoort altijd de roep van lijden, God ziet altijd de onderdrukking van de zwakken en God eist dat we een volk zijn dat hetzelfde doet.’

We geloven dat wanneer we allemaal uitreiken, wanneer we allemaal opstaan ​​en doen wat God van ons vraagt, in onze buurt, voor onze vrienden en familie of overzee, iedereen in zijn / haar omgeving. Wat zou deze wereld er dan mooi uit zien. Liefde in actie.

We wensen je een voorspoedig en vreugdevol 2018.

Kerstkaart

Oke, we geven het eerlijk toe… ondanks dat we in het digitale tijdperk leven, worden wij nog altijd heel blij van een handgeschreven kaartje. Helaas is daar de afgelopen negen maanden niet zoveel van te zien geweest. Dit lag echter niet aan de efforts van familie en vrienden. Helaas kon de postbode onze postbus niet vinden omdat de regering ‘ineens’ ons nummer had veranderd zonder ons te informeren.

Volgens onze collega heeft de ‘huidige eigenaar’ van onze ‘vroegere postbus’ ook niets ontvangen – maar dat lijkt ons nog steeds erg vreemd. Misschien houdt die persoon ook wel van handgeschreven kaartjes. Of wilde hij/zij Nederlands leren. Onze excuses aan alle lieverds die wel geprobeerd hebben ons iets te sturen – het is helaas nooit bij ons aangekomen.

Afgelopen week kregen we toch onze eerste (en waarschijnlijk laatste) Kerstkaart (zie hierboven). Handgeschreven, zelf geschilderde afbeelding en ook nog eens persoonlijk gebracht. Dankjewel Rob Schofield en familie!

Symbolisch dachten we toen: als nu alle mensen die ons graag een Kerstkaart willen sturen, een kleine (of grote :-)) donatie aan Medair overmaken, dan maakt dat ons NOG GELUKKIGER dan zo’n kaartje. Op dit moment heeft Medair een verdubbelingsactie om te helpen bij de noodtoestand in Irak. Ze hebben diverse bedrijven bereid gevonden om de bedragen die particulieren geven te verdubbelen, zo doen ook Discipline Sports en onze gemeente Perspectief mee. Dus wat je nu geeft is dubbel geld waard! Natuurlijk deden we al een oproep in de vorige blog en we beloven jullie niet te blijven spammen met vragen om een financiele bijdrage… Maar het is dan ook bijna Kerst.

Mocht je wel een kaartje willen sturen, probeer het dan op onze nieuwe postbus:

Medair
Attn: Willem & Wendy van Amerongen
Post Box number 21972,
Sundhara, Kathmandu,
Nepal

Tip: Stuur alleen een kaartje en geen cadeautjes, omdat we er nog steeds niet 100% zeker van zijn dat het aankomt en we bij cadeautjes waarschijnlijk ook hoge invoerrechten moeten betalen.

20151026_211911 (Medium)

Ja, het was even genoeg. We waren op. Voor het eerst er echt een beetje klaar mee om heel eerlijk te zijn. Klaar met de oorlog in Zuid-Sudan en het werk dat soms zo zinloos lijkt (maar het absoluut niet is)… Dat sprak natuurlijk al een beetje uit Willem’s vorige blog, waarin hij liet doorschemeren wat we missen – maar kwam aan ‘t eind van deze rotatie in Zuid-Sudan duidelijk naar voren in onze korte lontjes en vaak moe zijn. We hadden misschien toch iets te veel van onszelf gegeven dit keer. Teveel overgewerkt, teveel moeilijke dingen meegemaakt. Dus besloten we deze vakantie naar Ethiopie onze laptops in Juba te laten en echt even helemaal los te laten! Te genieten van elkaar, de schoonheid van het prachtige land Ethiopie en tijd met God. En het is gelukt. We hebben de meest fantastische vakantie gehad die je je maar kunt voorstellen en zelfs zonder camera (die ik enorm miste!!) enorm bijzondere foto’s kunnen maken met mijn telefoon. En we zijn na twee-en-een-halve week weer helemaal uitgerust en met nieuwe energie terug in Juba. We kunnen er weer tegen aan. En… Ethiopie is mooier dan we ooit hadden kunnen bedenken.

We laten jullie graag meegenieten van dit prachtige land en doen verslag aan de hand van foto’s:

Daar gingen we dan… op reis, na twee dagen Addis Ababa naar Mekelle, waar onze reis naar de Danakil Depression en Erta Ale begint…

20151024_074149 (Medium)

Als we in Mekele aankomen dan gaan we de volgende dag gelijk een wandelingetje maken in de omgeving. Als we onze selfie bekijken dan zijn we het eens – we zien er nog moe uit, maar hebben gelijk al Zuid-Soedan en het werk van Medair in een ver plekje verstopt… we gaan genieten van deze vakantie en uitrusten, zodat we straks weer echt goed kunnen bijdragen aan het werk van Medair.

20151025_120845 (Medium)

De stad Mekelle is redelijk groot, als we een heuvel oplopen dan hebben we een mooi overzicht. De wegen zijn verbazingwekkend goed – veel beter dan de meeste wegen in Zuid-Sudan. Maar als we de volgende dagen een aantal van die wegen langskomen dan vragen we ons af of dit voor ‘de toekomst’ al is aangelegd, want we zien haast geen kip. En hoe is zo’n dure weg bekostigd??

20151025_115703 (Medium)

In de dagen die volgen maken we van verschillende vervoersmogelijkheden gebruik. Onze benenwagen, een comfortabele fourwheeldrive met airconditioning, een tuktuk, een motor – en bij elke manier is de beleving weer totaal anders. ‘s Ochtends zien we vanuit onze hotelkamer al een hoop tuktuk’s in de rij staan voor een beetje benzine.

20151026_065434 (Medium)

Tuktuks die op benzine wachten…

De reis naar Danakil en Erta Ale hebben we geregeld via de touroperator ETT. We zijn meestal van ‘het zelf regelen en gewoon gaan’, maar met deze reis is dat niet mogelijk. We moeten in convoy reizen en toestemming krijgen om daar te reizen en die wordt alleen verleend aan georganiseerde organisaties. Deze (zie onder) twee jongens worden aan ons ‘groepje’ in de auto toegevoegd. Het blijken twee christenen, uit Duitsland te zijn. Heel ‘toevallig’ reist Mario in januari af naar ‘Zuid-Soedan’ – hij is fotograaf. Bijzonder dat we hen mogen leren kennen.  We stoppen in het begin van onze reis bij een klein dorpje en nemen daar een echte Ethiopische koffie…. mjum. Klein maar fijn!

20151026_092020 (Medium)

De jongens uit de buurt hebben Willem snel gevonden als we nog even blijven rondhangen in dat buurtje. Ze kunnen immers lekker even met ‘m stoeien en Willem tilt ze op en draait ze rond…. gezelligheid al om.

??????????????

Dit is wat we bedoelen met een convoy…

20151026_104158 (Medium)

Onderweg verandert het landschap al snel… niet veel groen meer, geen kilometers velden met landbouw (waar alles nog met de hand wordt gedaan) en ook de dorpjes worden spaarzamer. We zitten in onze door airconditioning gekoelde wagen, maar de thermometer in de auto laat zien dat de temperatuur ook snel oploopt en boven de 40 graden uitkomt. Wat een klap zullen we straks krijgen als we uitstappen….

20151026_123749 (Medium)

Maar het moet er wel van komen. De hitte van de dag bereikt temperaturen boven de 50 graden Celsius en de Gara (vuurwind) blaast ongenadig langs ons heen. We zijn aardig wat gewend in Zuid-Sudan, maar kunnen ons voorstellen dat het hier in het warmste seizoen niet uit te houden is. Bloed en bloed heet, ligt een kilometers lange en brede woestijn in het noordoosten van Ethiopie. National Geographic omschrijft het als: ‘the cruelest place on earth’. De Danakil depression – grenzend aan Eritrea en 116 meter beneden zeeniveau – wordt niet alleen gezien als de meest ‘wrede’ plek op aarde, het is ook nog een van de heetste plekken op aarde. Het land van de zoutmijnen, kleurrijke zwavel velden en kamelen karavanen. Een bijzondere wereld… een tocht die Willem en ik voor geen zout… euhm… goud hadden willen missen…  Het land lijkt verlaten op de meeste plekken. Wij denken ook dat nog geen dier hier zou kunnen overleven. Zeker als er geen water is.

20151026_125356 (Medium)

Toch zien we verderop een dorpje en als we even stoppen omdat onze chauffeur iets behendiger is en een beetje een ‘gangsta-driver’ is die graag de snelste is – zien we toch een stel kids op ons af komen rennen uit een dorpje dichtbij. We krijgen later te horen dat niet ver daar uit de buurt ook een waterbron is. De wervelwindjes die je hieronder op de foto een klein beetje kunt zien zijn ook typerend voor deze regio. Harde hete winden.

20151026_144941 (Medium)

En dan gebeurt het onvermijdelijke. Het terrein wordt steeds grilliger, we moeten een hoop puntige, losliggende rotsen proberen te vermijden en we hotsen en klotsen behoorlijk in de auto. Onze chauffeur maant ons allemaal om uit de auto te gaan… lekke band! Dat gebeurt waarschijnlijk vaker, want nog geen vijftien minuten later zitten we weer in de auto en is de band verwisseld.

20151026_150116 (Medium)

Om daar te komen is dus een hele uitdaging… Nogmaals… Willem en ik zijn aardig wat gewend met de afgelegen gebieden hier in Zuid-Sudan en de onverharde wegen die we met onze fourwheeldrives betreden… maar dit terrein vereist een convoy aan Landcruisers, die compleet in hun element zijn – de reizigers in de landcruisers wat minder ;-). Compleet met blauwe plekken arriveren we in ons eerste kamp… waar we maar even rust krijgen, want over enkele uren beginnen we de barre tocht naar de vulkaan. We starten deze tocht aan het einde van de dag omdat de zon dan bijna onder is en de tocht iets draaglijker is..

20151026_174221 (Medium)

De eerste twee uur van de tocht zijn relatief eenvoudig en Willem en ik zeggen nog tegen elkaar… als dit het is… pff… wat een eitje: kunnen we niet wat sneller? We zitten bij de snelste groep die het eerst bij de krater zal arriveren, maar het laatste half uur hebben we het lood in onze schoenen en met name ik klaag steen en been over hoe ver het nog is en het had niet lang meer moeten duren anders was ik gewoon bij de pakken neer gaan zitten, daar midden op ‘t lava in ‘the middle of nowhere’ en had geen stap meer verder gezet. Tot ik ineens de gloed van ‘t lava in de verte zag…

20151026_205509 (Medium)

Het is heel vreemd hoe ons lichaam werkt – maar ook machtig mooi! Vanaf dat moment, voelde ik de blaren op m’n voeten niet meer en de pijn in m’n benen en de moeheid. Ik was ‘t allemaal vergeten. Ik wilde daar naar toe. Ik wilde er op af! En nu hadden we eigenlijk een filmpje willen plaatsen van die laatste meters tot aan de rand om jullie echt een sfeer-impressie te geven. Helaas is ons internet in Juba momenteel niet goed genoeg om dat te doen… dan maar onze ‘happy faces’ by de krater… Het is echt een hele bizarre en intens mooie ervaring om dit mee te mogen maken en niet te vergelijken met ook maar enig andere bijzonder beleving. We staan diep onder de indruk bij dit ongelofelijke uitzicht voor zeker twee uur. Bij elke kleine uitbarsting zien we het level van de vuurzee stijgen en dalen… Erta Ale’s laatste grote uitbarsting was in 2005, toen duizenden mensen die in de buurt van de vulkaan woonden moesten vluchten. In 2007 was er nog  een kleinere uitbarsting.. op dat lava staan we nu…

20151026_211911 (Medium) 20151027_054100 (Medium)

 

Na meer dan twee uur van het wonder van de vulkaan te hebben genoten, kregen we nog een bord met eten en toen was het tijd om te slapen, want om 04.00 uur zouden we weer opstaan om de vulkaan nog bij zonsopgang te kunnen zien. Onze eerste nacht sliepen we compleet in de open lucht onder de sterren en een volle maan. We sliepen op een dun matrasje en een slaapzak. Slapen lukt niet echt met zoveel licht van de volle maan boven ons en de temperatuur die in ‘t begin nog heel heet is en dan midden in de nacht ineens enorm afkoelt. Maar onze guides wekken ons inderdaad alweer om 04.00 uur en we maken nog een keer de 20 minuten durende tocht langs een gevaarlijke afdaling (vanaf dat punt waar we sliepen). De vulkaan bij zonsopgang is al even prachtig en levert nog mooiere foto’s op – aangezien het licht beter is en ik alleen m’n telefoon heb als camera!

20151027_054352_LLS (Medium)

 

20151027_055340 (Medium)

We blijven zo lang mogelijk aan de rand van de krater en dat levert nog een mooi plaatje op (inclusief de man met z’n AK47… zie of je n’m kunt spotten)… maar onze guides waarschuwen ons dat de afdaling wellicht makkelijker is dan de klim, maar als de zon volledig op is de hitte ons kan doen overwelmen… en daar hadden ze zeker geen ongelijk in….

20151027_060112 (Medium)

Hoewel ik nog nooit in de ruimte ben geweest, doen de landschappen een beetje ‘space-achtig’ aan voor mijn gevoel. Heel bizar. En als je bij sommige scheuren voelde, dan voelde je gewoon de warmte onder uit de aarde komen. Het idee dat we gewoon op een vulkaan lopen is angstaanjagend en bijzonder tegelijk! “Ze zullen toch wel goed hebben gemeten dat zo’n ding niet in een keer weer gaat vuurspuwen toch?” Denk ik nog terwijl ik daar loop… maar ik heb ‘t ze niet gevraagd!

 

 

20151027_060621 (Medium) 20151027_060644 (Medium)

Hier boven aan deze ‘rim’ hebben we geslapen. Je ziet wat ‘hutjes’ van mensen die daar hun toevlucht hebben gezocht (met name ‘bewakers’) en naast die hutjes sliepen wij in de open lucht. Willem beklimt hier de gevaarlijke afdaling over losliggende stenen… ‘op’ was iets makkelijker dan ‘af’ in dit geval :-).

 

20151027_060902 (Medium)

En ja… we hadden echte bewakers mee in verband met een conflict met Eritrea jaren geleden en daarbij behorende kidnaps… het laatste incident was echter vijf jaar geleden, daarna was er niets meer gebeurd, dus dat stelde ons flink gerust.

 

 

20151027_061018 (Medium)

??????????????

En als wij Erta Ale weer verlaten zien we ook een hele groep bewakers vertrekken…

Eenmaal teruggekomen in een ander kamp, waar we nog steeds in een matrasje op de grond slapen, maar dan wel binnen in een compound krijgen we een lekker vers kopje koffie en kunnen we ons zelfs douchen met een emmer koud water. Dat is even lekker bij komen. Ook hoeven we de volgende dag niet zo extreem vroeg op… klinkt goed!

20151027_163020 (Medium)

Dit is ‘t team waarmee we hebben gereisd. Links wij en dan Marius, en onze driver en Mario (de fotograaf). We hebben een gezellige tijd gehad met elkaar, ook in de auto waar leuke gesprekken werden gevoerd over van alles en nog wat. Al verstond de driver lang niet alles.

20151028_104651_1 (Medium)

De omgevingen waar we stopten deden me constant aan de tijd van de bijbel denken. Een ezeltje, wat kleine stenen gebouwtjes (zonder cement). Mooie bergen…

20151028_140148 (Medium)

Na een heel eind rijden (en niet zoveel doen op de derde dag) komen we op de zoutvlakten en krijgen we de kamelen karavaans te zien. Dat is heel indrukwekkend. De Afar winnen het zout eerst op traditionele wijze uit het Assale zoutmeer (zie ook verder naar beneden voor foto’s van de zoutmijnen bij het zoutmeer). Het zout wordt vervolgens tijdens een dagenlange tocht met kamelen naar de hooglanden getransporteerd.

20151028_161621 (Medium) 20151028_162124 (Medium) 20151028_163349 (Medium)

??????????????

Dat ezeltje… ik vond ‘m zo schattig!

Kilometers en kilometers zout… het houdt niet op!

20151028_163634 (Medium) 20151028_163655 (Medium)

Voordat we naar de basis rijden mogen we nog genieten van een prachtige zonsondergang aan het Assale zoutmeer. Dat is een paradijselijke omgeving. Als je de medereizigers even wegdenkt (want dat zijn de enigen die daar zijn) heb je echt ‘t gevoel alsof je alleen op de wereld bent en de ‘rust’ is voelbaar… we bijten nog even op wat puur zout uit dat meer… De eerste foto is gemaakt door Massimo, een professionele fotograaf die mee was op deze reis.

foto by Massimo

20151028_172211 (Medium)

IMG_20151028_172856 (Medium)

IMG_20151028_172815 (Medium)

En dan… reizen we de laatste dag door naar Dollol… Zelfs na alle foto’s gezien te hebben, bereid niets je voor op dit fantastische kleurenspectakel wat Dollol heet. Dallol is recordhouder voor de heetste bewoonde plek op aarde. Het landschap is gevormd tijdens een eruptie in 1926. Voor de zoveelste keer deze vier dagen sta ik met een open mond te kijken naar dit fenomeen. Het laagste punt in de Danakil depression. Zwavel zuur en zoutkristallen en formaties in allerlei vormen en maten bubbelen op uit de grond en creeeren, groene, fluoriserend gele en rode kleuren. Is dit Mars? Of iets heel anders? Helaas geven de foto’s niet alles weer wat wij hebben gezien…

20151029_074934 (Medium) 20151029_080152 (Medium) 20151029_080256 (Medium) 20151029_094229 (Medium)

Wij hebben het niet gedaan (we hadden geen droge kleren bij ons en je kon je niet douchen na dit zoutbad), maar diverse mensen hebben ook nog gezwommen in onderstaand zout-warm-water-bron…

IMG_20151028_170519 (Medium)

Na Dallol bezoeken we nog een zoutgrot… daar moest je geen last hebben van claustrofobie, want sommige stukken moesten we echt op onze buik en dan de ‘militaire scroll’ doorheen, maar het is wederom prachtig wat we zien.

20151029_084722 (Medium) 20151029_091143 (Medium)

Aan het einde van de dag sluiten we af met de zoutmijnen… dat is tegelijk indrukwekkend en je voelt ergens ook een enorm plaatsvervangende schaamte… dat die mensen dit nu nog steeds hier doen met ‘handwerk’ en een paar centen krijgen voor zowel het uithakken van het zout, er mooie vierkante blokken van maken en dan dagenlang reizen met de kameel om het in Mekelle te brengen. Bizar. Maar dan wel heel bijzonder om te bedenken dat dit al zo’n 2000 jaar lang gebeurd… al in de tijd van Jezus werd hier zout gehaald… Dit zijn de Afar, die nog steeds op traditionele wijze zout winnen uit het Assale zoutmeer. Het zout wordt vervolgens met kamelen naar de hooglanden getransporteerd… wow…

20151029_102935 (Medium) 20151029_103003 (Medium) 20151029_103314 (Medium) 20151029_103428 (Medium) 20151029_104325 (Medium)

20151029_063652 (Medium)

En of we nog niet genoeg gezien hebben… op de reis naar onze bestemming waarvandaan we later nog een driedaagse motortour blijken te plannen (:-) flexibel en avontuurlijk als we zijn) krijgen we ook nog twee oeroude kerken te zien die in de rots zijn gebouwd. Dus van de stenen van de rots zijn uitgehouwen. Bijzonder indrukwekkend. Helaas mochten we geen flits gebruiken dus de foto’s tonen niet altijd evengoed hoe het eruit zag. Bij de eerste kerk kunnen we vlak naast de ingang parkeren – dat is een gemakkelijke tocht.

20151030_112015 (Medium) 20151030_113100 (Medium) 20151030_113243 (Medium)

20151030_114156 (Medium)

De tocht naar de tweede kerk was nog best een zware, die lag bovenop onderstaande berg en dat was een behoorlijke klim. Het was maar zo’n uur, maar waarschijnlijk was ‘t zwaar omdat wij vrij snel liepen op ‘t heetst van de dag. Maar wat een pracht krijgen we te zien!

20151030_122345 (Medium) 20151030_143510 (Medium) 20151030_145647 (Medium) 20151030_145723 (Medium) 20151030_145853 (Medium) 20151030_150109 (Medium) 20151030_150859 (Medium) 20151030_151348 (Medium)

Er zijn zelfs nog ‘graven’ in de buitenmuren van de kerk. De priester toont ons nog een van de graven die half open ligt en waar we een skelet te zien krijgen… hmm… weet niet of dat ‘too much information’ was 🙂

20151030_151908 (Medium) 20151030_161133 (Medium)

In Ethiopie hebben we geen rijbewijs nodig om motor te rijden en aangezien Willem al op heel wat van zulke mobielen gezeten heeft, besloten we op het laatste moment nog een driedaagse tour te gaan doen. We spreken een lokale persoon aan en vragen of een van de jongens uit de buurt z’n motor wil uitlenen en daar is natuurlijk wel oren naar, want dat betekent inkomsten. Tesfa – de eigenaar van de bike is snel gevonden en hij vind ‘t na wat onderhandelingen helemaal goed dat we z’n motor gebruiken. Dat is dan ook weer geregeld! 🙂 We logeren vier nachten in een basic hotelletje (Adulis hotel) in Hawzen, maar ookal is het simpel, als je voor 17,5 euro per nacht een warme douche krijgt en een heerlijk bed om in te slapen – dan zijn wij heel gauw tevreden! Echt een aanrader. Al met al waren deze vier dagen een heel avontuur…

20151031_124244 (Medium)

20151031_124339 (Medium)

We zien de meest prachtige landschappen en genieten van de prachtige natuur in Ethiopie met de mooie bergen en vooral ook van gewoon heerlijk samen zijn en motorrijden. Op de meeste stukken reden we lekker rustig, zodat we elkaar nog steeds goed konden verstaan en van de omgeving konden genieten. Op andere stukken trapte Willem ‘m even flink op z’n staart en genoten we van de wind door onze haren…

20151031_150940 (Medium) 20151031_151136 (Medium) 20151101_091540 (Medium)

Onderweg gaan we wat drinken bij een ‘restaurantje’ – het blijkt het restaurantje van de vader van ‘Addis’ te zijn. Een supervriendelijke jongen die ons bij hem thuis uitnodigd om ‘echte koffie’ te drinken. Eerst slaan we het aanbod af omdat we nog wat willen reizen met de motor, maar op de terugweg besluiten we bij z’n restaurantje te lunchen en als hij het dan weer aanbiedt, dan besluiten we toch met hem mee te gaan… de lunch mogen we niet voor betalen, terwijl het de lekkerste Ethiopische lunch was die we tot nu toe hadden gehad!

20151101_102200 (Medium) 20151101_130413 (Medium)

Eenmaal bij zijn familie aangekomen, wensten we dat we niet gelunchd hadden, want we krijgen een traditionele maaltijd voorgeschoteld die deels nog voor onze ogen wordt bereidt en wij krijgen de beste gedeelten. Z’n ooms en tantes kijken ons bevreemd aan als we zeggen dat we echt genoeg hebben (terwijl het heerlijk was) en we vragen Addis om dit aan hen uit te leggen… maar we vragen ons af of Addis het zelf wel begreep. We waren erg verrast door dit uiterst vriendelijke gebaar. En mochten niets bijdragen in de kosten. Dankjewel voor deze ontzettend gastvrije ontvangst en het heerlijke eten. Mochten jullie een ‘guide’ zoeken in Hawzen, of ergens heerlijk willen eten, schroom dan niet om Addis te bellen: 0914290421!

20151101_140256 (Medium) 20151102_100244 (Medium) 20151102_101748 (Medium) 20151102_143146 (Medium) 20151102_143222 (Medium)

Na drie fantastische dagen bedanken we Tesfa (zie onder) voor het lenen van zijn motor. Hij is zichtbaar opgelucht dat de motor heelhuids terug wordt geleverd en zou ons nog wel vaker willen ontmoeten. Maar we blijven een beetje vaag over onze laatste drie dagen, want daarin willen we heerlijk niks doen, boekjes lezen, lekker eten, op een ligbank genieten van de mooie omgeving in een prachtige lodge. We gaan naar de Gheraltha lodge – een enorme aanrader voor als je in Hawzen bent. Maar meestal volgeboekt (al kun je last-minute soms nog wel eens wat regelen, zoals ons dat ook gelukt was). Heerlijk eten, een prachtige plek en ook de prijs-kwaliteit verhouding is okay – je krijgt dit nergens anders in de buurt! We hebben enorm genoten van deze drie relaxdagen voordat we weer naar Addis vertrokken.

20151102_153703 (Medium)

20151103_113724 (Medium) 20151103_175032 (Medium) 20151104_114402 (Medium) 20151104_114459 (Medium) 20151104_114940 (Medium)

Vanaf de nabij gelegen heuvel uitkijken op onze ‘lodge’ midden in de natuurpracht…

 

20151104_115302 (Medium)

Je kunt je voorstellen dat die drie dagen rust op het eind heel goed waren na zoveel avontuur! Maar al het avontuur had ons wel even helemaal losgemaakt van de moeilijke momenten in Zuid-Sudan. Maandagochtend vertrokken we helemaal vol nieuwe energie naar Zuid-Sudan en inmiddels zijn we weer vol goede moed met alle uitdagingen aan de slag gegaan… daarover meer in een volgende blog!

IMG_9527

Momenteel vlieg ik naar Nairobi om deel te nemen aan een Crisis Management Training. Wat doen we wanneer er een kritieke toestand is, bijvoorbeeld als het leven van een medewerker in gevaar is? Denk hierbij aan een ontvoering, een gijzeling, een moord of een andere gebeurtenis die een hoge bedreiging vormt voor medewerkers etc. Natuurlijk hopen we dat zoiets nooit gebeurd, maar in een oorlogs-context zoals die van Zuid-Sudan is het goed om voorbereid te zijn. En ‘prevention is key’ – beter voorkomen dan genezen!

Het voordeel van vliegen is dat het een perfect moment is om e-mails weg te werken en een blog te schrijven. Al weken zeggen we tegen elkaar: “Het is weer tijd voor een weblog”.

De tijd vliegt voorbij…

Eenmaal terug in Zuid Soedan na een heerlijke R&R met elkaar in Nairobi krijgen we direct het gevoel alsof de tijd tien maal sneller tikt.

Ik heb een dag nodig om alle gebeurtenissen die ik moet weten en de mogelijke follow-up’s met onze country director te bespreken terwijl we nog geen 10 dagen zijn weggeweest. What’s happening?

Evacuatie

Dat het niet goed gaat in Zuid Soedan is jullie bekend, dat hebben we niet onder stoelen en banken gestoken… De oorlog woekert nu al bijna 1.5 jaar en Medair ziet daar regelmatig de heftige gevolgen van en krijgt er zelf ook mee te maken. Tot gisteravond laat was ik bijvoorbeeld bezig om ons team uit Unity State, waar we een voedingsprogramma hebben opgezet vanwege de vele ondervoedde kinderen daar, te evacuaren. De plek waar we opereren is vorig jaar toen er gevechten plaatsvonden volledig verwoest. Alles duidt erop dat deze abnormale situatie opnieuw zou gaan plaatsvinden in de komende dagen… Daarom hebben we samen met zes andere NGO’s het zekere voor het onzekere genomen. Het kost stress; veel beslissingen moeten op korte termijn worden gemaakt. Contact wordt nauw onderhouden met het team on ground, met UN agencies en natuurlijk met ons hoofdkantoor. Wat moeten we achterlaten? Wat kunnen we meenemen? Wat doen onze nationale medewerkers? etc. Zo kunnen we bijvoorbeeld niet weg met onze auto’s omdat de wegen onbegaanbaar zijn door de regen en het te gevaarlijk is. Het heeft Medair bijna een jaar gekost om drie auto’s op de plek van bestemming te krijgen en ik moet er niet aan denken dat als het team straks terugkeert, ze er achter komen dat deze zijn gestolen of vernield. Dus je probeert dit alles zo veilig mogelijk te regelen. Onze nationale medewerkers hebben ondertussen besloten dat ze zo lang mogelijk de klinieken blijven runnen – we drukken hen op het hart dat hun eigen levens het belangrijkste zijn. Bid alsjeblieft mee voor de situatie en met name voor de mensen die we daar moeten achterlaten, de hulpbehoevenden. Vrouwen (moeders), kinderen en mannen (vaders) die moeten vlucten voor hun leven.

Op de één of andere manier overkomt mij dit soort situaties altijd als ik de rol als Acting Country Director (CD) moet overnemen, die nu net even een weekje met vakantie is.

Daarnaast zitten we midden in onze budget/proposal-fase voor twee programma’s in Renk (Upper Nile State) en Leer (Unity State). Projectvoorstellen, financiele prognoses, assesment data worden door verschillende teamleden verwerkt todat we samen de perfecte documentatie hebben. Daar komt veel bij kijken. Medair Zuid Soedan is inmiddels geen kleine jongen meer, maar is het grootste programma binnen Medair wereldwijd, met een budget van bijna 17 miljoen dollar.

Hyperinflatie

Een extra grote uitdaging want de oorlog krijgt inmiddels ook grote economische gevolgen. De waarde van de South Sudanese Pound, de valuta van Zuid Soedan is flink achteruit gegaan. Voorheen was 3.2 SSP gelijk aan 1 USD maar in het afgelopen half jaar, met name de laatste paar maanden moet je 9 SSP neertellen voor 1 USD met als gevolg dat winkels hun deuren sluiten, dat goederen enorm duur zijn en de voedselschaarste daardoor toeneemt. Bijzonder is dat ik daarin weer even wat intensiever met Wen mag samenwerken, want Wendy heeft de taak op zich genomen om de contingency plannen (rampenplannen) verder uit te werken en daarvoor heeft ze een reis naar Leer afgezegd (dat was achteraf gezien maar goed ook, want dat is precies de plek waar we ons team geevaccueerd hebben). We stellen deze plannen op in het geval de situatie in Zuid-Sudan zo erg wordt dat we op een andere manier te werk moeten gaan.

Ik kan nog wel even doorgaan met wat nog meer speelt maar wil bovenal vragen om jullie gebed. We geloven in een God van heling, van genezing, van vrede en oplossingen. Bid dat deze vreselijke situatie tot een einde mag komen en dat er vrede zal zijn.

Prive

Prive gaat het goed met ons. Bij Wendy zijn onlangs moedervlekken verwijderd die er niet goed uitzagen. Een aantal jaren terug is kwaadaardige huidkanker geconstateerd (wat toen goed is weggehaald en waarbij geen bestraling nodig was) toen een moedervlek werd onderzocht, maar Godzijdank is daar dit keer geen sprake van. We zijn dankbaar.

Veel tijd voor elkaar hebben we nog niet gehad (wat met name komt door mij, sorry schat). Natuurlijk hebben we wel ons dertienjarig huwelijk gevierd een week geleden en houden we de zondag altijd vrij: geen werk, maar tijd met God en met elkaar.

Wendy naar Nepal

Binnenkort zullen we elkaar opnieuw niet zien voor een aantal weken. En dit is vers van de pers!! Zoals sommigen van jullie weten is Medair direct na de ramp naar Nepal gegaan om de hulpbehoevenden te helpen. Wendy is gevraagd om ook deel van dit team uit te maken en haar talenten en kwaliteiten op het gebied van communicatie in te zetten voor een aantal weken. Een bijzondere uitdaging waarover jullie ongetwijfeld maar gaan lezen (Wendy kennende :-)).

Gevolgen van een leven overzee…

Enfin, dergelijke situaties doen je soms erg verlangen om weer even in Nederland te zijn. Om neefjes en nichtje weer even te knuffelen. Heerlijk bij te praten met directe familie en vrienden. Onlang is de moeder van een vriend in Nederland overleden op een veel te jonge leeftijd. Juist dan wil je er zijn voor die persoon, een arm om hem heen slaan. Samen een potje janken.. maar helaas.. dat zijn de gevolgen van een leven overzee.

Gelukkig is het aftellen geblazen want nog een kleine twee maanden en we komen voor bijna een maand naar Nederland toe. Familie, vrienden, lekker eten, een avondwandeling maken. Broodjes kroket en frikandel.. en bovenal het gevoel van vrijheid. Op 5 mei mochten we hier opnieuw bij stilstaan. Koester het lieve mensen want vrijheid is waardevol en zeker niet vanzelfsprekend…

Tot een volgende update..

PS: Voor diegenen die ons willen ontmoeten, dat kan! Op 21 juli. Meer info kun je hier vinden. Aanmelden is noodzakelijk in verband met de catering/ruimte. Heb je geen Facebook en/of heb je onze e-mail niet ontvangen, laat dan even een berichtje achter met je e-mail adres, dan sturen we je meer info.

Met het team (en collega's van andere organisaties) Pasen vieren aan de Nijl.

Met het team (en collega’s van andere organisaties) Pasen vieren aan de Nijl.

Onze bewakers dragen inmiddels mutsen ‘s avonds. Don’t worry… 25°C is blijkbaar koud voor hen. We hebben al een paar flinke regens gehad, ze zijn vroeg dit jaar. Wij zijn wel blij met de koelere avonden.

Zo’n maand geleden schreef ik over de meer dan 200 granaten die afgevuurd werden in de plek waar ik ‘woonde en werkte’. Afgelopen week ging ik weer terug naar deze plek, voor vier dagen met een journalist van de bekende krant in London: The Evening Standard. Daar zijn honderden verhalen van te vertellen. Ik zal ze voor jullie bundelen in een of twee verhalen. Maar dat voor de volgende keer.

Teamlife

Nu eerst over iets heel anders. Teamlife. Wij zijn nu al bijna dertien jaar een getrouwd stel en hebben al in veel verschillende omgevingen geleefd: in ons eigen huis, bij onze ouders in huis, in een bakhuis, in een teamhuis, in een bewaakte compound, in een tukul, in een tent… you name it! Dus dat privacy moeilijk te vinden is in sommige gevallen, dat weten we. Een klein kijkje in ons soms gezellige, soms lastige, soms ontzettend fijne, soms tegenstrijdige, soms interessante teamlife!

Privacy

Toen we bij Medair gingen werken en ons eigen huis verhuurden wisten we dat we niet meer dezelfde privacy zouden hebben en samen met een heel team zouden komen te leven. Dit was dus een van de dingen die we voor lief moesten nemen: Nooit alleen.

Juba is een grote stad, met een humanitaire aanwezigheid waarin de wereld ineens heel klein lijkt. Oren en ogen zijn overal. Even een plekje voor onszelf zoeken is niet altijd makkelijk. Onze kamer lijkt de oplossing, maar met niet veel meer ruimte voor twee kasten en een bed, komen de muren al snel op je af. Ons balkon is vaak een oven, dus dat is ook niet echt een aanrader. Soms kun je rust vinden in een restaurantje, maar het probleem is dat ditzelfde restaurantje de ene keer een oase van rust is en het volgende moment volgepakt met tientallen humanitaire werkers. En we daarnaast ook proberen de kosten te beperken.

Ookal vind Medair het prima dat wij als getrouwd stel hier zijn, we willen de singles om ons heen niet constant ‘t gevoel geven dat zij iets missen of zelf overmatig ‘plakkerig’ zijn. Maar ik kan je vertellen: wat is een knuffel soms fijn als je weer een emmer vol ellendige oorlogsverhalen over je heen hebt gekregen.

Zondag is onze dag

Vertrouwen is belangrijk in onze relatie met collega’s en als ze weten wat we op prijs stellen, dan houden ze daar rekening mee. Zondag is bijvoorbeeld onze dag. Eerst een preek luisteren en ons richten op God en dan lekker samen er even op uit. Als collega’s op het bord zien staan dat wij naar ‘Tulip’ restaurant gaan, dan kiezen zij vaak voor wat anders. Toffe collega’s hebben we. Ja, ‘op het bord zien staan’… we moeten ons ‘uitschrijven’ – vanwege de veiligheid kunnen we niet zomaar naar een onbekende plek en even in het ‘niets’ duiken. Iedereen weet waar we naar toe gaan en waar we zijn en voor hoe lang we wegblijven.

Delen

Je bent geen dag alleen. We delen de keuken, wasmachine, strijkbout, koelkast, waslijnen, theepot, koffiepot, bestek, servies, loungebank, tafels en stoelen op het dak etc.etc.

Multicultureel

Dat is soms best lastig, want in dit multiculturele en internationale team heeft niet iedereen hetzelfde gevoel voor schoon of voor opruimen. Of hetzelfde ritme in opstaan en naar bed gaan. Soms is het alsof je weer terug bent in een studentenhuis… Als je de koelkast open doet zijn er momenten waarop mijn neus zich vult met een lucht waar zelfs een zwerver van moet kokhalzen. Ergens achterin de koelkast verschuilt zich dan een kommetje met een inhoud dat al maanden geen daglicht heeft gezien. Over de afwas doen hebben mensen ook verschillende opvattingen, in mijn opvatting is servies niet schoon als ik er nog etensresten op voel. En wie stond er gisteren op het rooster om af te ruimen? Al de etensresten staan er nog… Pfff… En wil je sporten? Dat kan niet zonder dat iedereen meegeniet van jouw zwetende activiteiten. Of iemand wil sporten als niemand anders er is en doet dit dan op het dak net boven jouw kamer om 5.30 uur ‘s ochtends terwijl jij nog heerlijk ligt te slapen… oops!

Niet altijd leuk…

Hoewel je heel makkelijk een band hebt met je andere collega’s kan het werk ook een enorme belasting op je huwelijk en relatie leggen. De snelheid van het werk, de stress en werkdruk, het eindeloze en onberekenbare reizen, het gescheiden zijn van mijn geliefde, veel in de avonduren werken, veel intense gebeurtenissen, onveiligheid en noem maar op. Vind in die situaties maar tijd voor jezelf, tijd met God en tijd met elkaar en dan ook nog met collega’s. Dat vraagt om een goede afstemming en wij zijn inmiddels experts. Dat gaat niet altijd goed. Soms hebben wij het best even moeilijk in onze relatie. Maar gelukkig komt er altijd weer een moment waarop een van ons z’n mond opentrekt en zegt: ik vind ‘t zo niet meer leuk! En dan bespreken we de dingen waar we moeite mee hebben en gaan we weer verder met ons prachtige leven. Wij zijn overigens niet het enige stel: Inmiddels zijn er in Juba vier getrouwde stellen, met een vijfde stel op komst. Dat is een record. Voor ons best leuk om wat andere getrouwde stellen naast ons te hebben.

Ik heb ook wel eens vreselijk moeite gehad met iemand uit het team. Dat resulteert in regelmatig woorden hebben of gewoon een naar gevoel als de persoon ‘around’ was. Tsja… men noemt ons weleens: One big happy family! Maar dat is in de grote zin van het woord. Met z’n ups en z’n downs.

Daarnaast heeft deze vorm van werken (noodhulp) een grote ‘turnover’, wat betekent dat mensen maar een of twee jaar blijven en dan weer weggaan, daarom wordt er veel ‘kennis gemaakt’ en ‘afscheid genomen’. Dat vraagt ook veel flexibiliteit en aanpassingsvermogen.

Family

Toch kunnen we niet anders zeggen dat we een geweldige tijd hebben in Juba zowel als stel als met onze prachtige collega’s. Je collega’s zijn meer dan collega’s en worden echt vrienden. Je leert elkaar zo goed kennen; je bent er voor elkaar als iemand ziek is, verdrietig is of een rotdag heeft gehad. Je viert verjaardagen met een hoop gezelligheid. En bent de familie die je anders moest missen.

Nooit alleen.

SDS154 - WENDY VAN AMERONGEN - MECH - 14 - Projects in Batil Refugee Camp Maban IMG_7705

Na een lange rotatie in Zuid Soedan komen we even op adem in Kenia. Een goed moment voor quality time met elkaar, maar ook voor bezinning en me wat meer te verdiepen in wat zich zoal in mijn geboorteland Nederland afspeelt. Zo las ik over een programma van de EO met als titel “Rot op naar je eigen land!” De titel die ook ik gebruik in dit blog en bruut kan overkomen, maar tegelijkertijd je aandacht grijpt. Ja, het prikkelde ook mij…

Heftige uitspraken

Sommigen vinden dat het eens afgelopen moet zijn met die vluchtelingen die ons hele sociale stelsel om zeep helpen. Weer anderen schrijven dat hier nu wel genoeg zorg aan is besteed, dat de ouderen in ons land meer aandacht moeten krijgen. Enkelen hebben ‘t alleen over dat zo’n titel niet kan als christelijke organisatie. Anderen geven het programma een dikke pluim, vinden dat de vluchtelingen meer zorg moeten krijgen en weer anderen reageren met nogal heftige uitspraken wat een mogelijk gevolg is van teleurstelling bij de persoon zelf, in God, in het Nederlandse systeem, of met vluchtelingen zelf?

Wat denk jij?

Met mijn hart voor de onderdrukten begrijp je dat ik graag mijn visie deel over dit onderwerp. Daarbij hoop ik dat je het vanuit een ander perspectief kunt bekijken. Ik ben een Christen, maar wil misschien juist wel daarom niet beginnen met de vraag “wat zou Jezus doen?” want daarmee zou het blog in enkele zinnen af zijn en daarmee zeker niet minder goed zijn, maar ik wil nu dat we bij onzelf te rade gaan – hoe denken wij over onze ‘naasten’?

Dichtbij is erger?

Wat onlangs in Parijs is gebeurd is verschrikkelijk. Hetzelf geldt voor de ramp met MH-17. Het brengt de ellende heel dichtbij huis. Het wordt realiteit en laat zien hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn. De lijkwagens op de verlaten snelweg bezorgen me nog steeds kippenvel als ik eraan terugdenk. Misschien wel juist omdat ik ‘een heel volk’ zichtbaar geemotioneerd langs de kant van de weg zag staan. Steunbetuiging volop. De toespraak van de heer Timmermans doet daar nog een extra schep bovenop. Wat een krachtige woorden en wat een trots brengt het tegelijktijd teweeg bij ons Nederlanders. Dat is wie we zijn. Maanden later opnieuw onrecht dichtbij. Onschuldige mensen die op brute wijze worden vermoord in Parijs. Het onrecht komt heel dichtbij. Vervolgens: een mars, een demonstratie waaraan miljoenen deelnemen, waaronder een aantal wereldleiders. Wauw! We voelen ons even heel sterk. Samen met elkaar strijden tegen onrecht wat ‘ons’ is aangedaan. WE WILLEN DIT NIET LANGER ACCEPTEREN! Opnieuw kippenvel maar tegelijkertijd roept het ook vragen op want ik lees en hoor weinig over het leed, het onrecht wat anderen wordt aangedaan in landen zoals Nigeria, Syrie en Zuid Soedan.

Moeten we dat negeren?

Zelf ben ik nu in Nairobi, in één van de ontwikkelde regio’s en toch zie ik dagelijks leed om me heen. Ik kan me ervoor afsluiten en eerlijk gezegd doe ik dat soms ook want als we alle nood op onze schouders nemen gaan we emotioneel kapot, er is simpelweg teveel ellende, teveel pijn dichtbij en ver weg. Maar wat doen we ermee? Moeten we het dan volledig negeren?

Sponsoring

Wendy en ik sponsoren al jaren verschillende kinderen via Compassion en elke keer als we in Kenia zijn proberen we onze sponsorkids en student weer te bezoeken (zie vorige fotoblog :-). Ik kan niet de miljoenen mensen helpen die gevangen zitten in een sloppenwijk genaamd Kibera; een open riool gevuld met ellende, waar misbruik, ziekte, geweld, onrecht, hopeloosheid en gebrokenheid vaak orde van de dag zijn. Mijn hart huilt als ik deze kinderen weer ontmoet omdat ik weet waar ze vandaan komen en tegelijkertijd is het huilen van dankbaarheid dat je op deze manier toch iets mag betekenen, dat juist zij nu ook kleine lichtpuntjes mogen zijn in de duisternis.

Vluchteling in eigen land

Een buurland verder ligt Zuid Soedan – miljoenen mensen zijn vluchteling in eigen land als gevolg van een zinloos en gigantisch conflict waaruit een burgeroorlog is ontstaan. Het land waarin Wen en ik onze talenten mogen inzetten. Voor velen is hun hele bestaan totaal vernietigd, hoop is ontnomen, geen schoon bed om in te slapen, een lange rij om schoon drinkwater te krijgen en niet genoeg toiletten. Mensen die stuk zijn en als gevolg daarvan ook niet altijd even gemakkelijk zijn (daarover een andere keer meer). Mensen voor wie overleven elke dag centraal staat. Dit is een ander deel van de wereld anno 2015! Wat een constrast met Nederland en gelijk mijn excuus voor deze veel te lange intro (een onderwerp wat misschien beter in een boek past dan een blog).

Asiel

Het geeft je in ieder geval ‘een beeld’ van de omstandigheden waarin mensen zaten toen ze aanklopten in Nederland om asiel aan te vragen. Ik geef gelijk toe dat je de omstandigheden niet kunt generaliseren en dat er wellicht ook een groep mensen is die misbruik maken van de situatie vanwege de gaten in het systeem. Maar weet je – het is erg eenvoudig om redenen te bedenken waarom we niet zouden moeten helpen want ja – het systeem en wij als mens – zijn niet perfect. Laten we nu eens ophouden om vanuit perfectie te denken. Het is o zo simpel om mijn verre naaste die nu mijn buurman is geworden te bekritiseren omdat het gezin de Nederlandse taal niet spreekt, zich niet aan ‘onze’ regels houdt en teveel kruiden in hun eten doen waardoor ze een vreemde lucht bij zich dragen (dit laatste is mijn eigen herinnering toen ik 14 jaar oud was en als Puttenaar dagelijks naar de stad reisde).

Hoe ver reikt ons ‘respect’?

“We moeten respect voor elkaar hebben” is een opmerking die ik vaak in Nederland heb gehoord. Geldt dit voor iedereen? Of beperken we dit tot de groep die we ‘echte Nederlanders’ noemen?

Stel: je hebt samen een inkomen van € 5000 bruto per maand, je hebt een goed leven, een goede baan, mooi huis, leuke kids, fijne buurt waarin je woont en geniet van het contact met je familie en vrienden. Een jaar later is alles anders. Je leeft in een vreemd land, in een container samen met je gezin. Er is niets over van wat je ooit had buiten je directe familie. Alles is weg. Je moest vluchten voor je leven aangezien je tot de doelgroep behoorde waar militia het op had voorzien. Rennen voor je leven, geweld, een lange overtocht, verdriet, trauma. Van een geweldige uitdagende baan terug naar niets. Teruggaan naar je land gaat niet want ze zullen je vermoorden. En dan kom je in een nieuw vreemd land waarin mensen zeggen: “Rot op naar je eigen land, we hebben je hier niet nodig, je verpest ons sociale systeem, en ons belastingsgeld gaat op aan jou waardoor ik volgend jaar nog meer kinderopvangtoeslag moet betalen”. Ik weet dat ik generaliseer, maar dat doe ik bewust om juist ook die andere kant duidelijk te maken.

Kozen deze vluchtelingen voor oorlog? Is het hun schuld? Of was het een gevolg van..

In het begin sprak ik over de enorme trots die ik voelde vanwege de eenheid die we zichtbaar mochten voelen toen de duisternis heel dichtbij kwam. Heel pijnlijk, heel verdrietig en opnieuw geeft juist die verbondenheid me ook kippenvel. Wij leven in rijke weelde, in principe hoeft in Nederland niemand om te komen van de honger, ons systeem is wereldwijd genomen van topklasse maar niet perfect zoals we allemaal heel goed weten :-). Ook wij als mens zijn niet perfect maar we kunnen elkaar wel stimuleren om die ‘buitenlanders’ vanuit een ander perspectief te bekijken en op te nemen in jouw lijst met ‘naasten’.

Voorrecht

Als jij slachtoffer zou zijn, wat had jij dan nodig om weer door te kunnen gaan met je leven? Ik wed dat afwijzing niet voorkomt in je gedachten. Naastenliefde is niet gelimiteerd. Waarom zouden we ons ‘respect’ en onze naastenliefde beperken? Ik geloof dat we soms minder moeten denken en juist meer moeten doen. Wat een voorrecht is het om een ander te mogen helpen zoals je ook zelf geholpen zou willen worden.

1-Preparingdoughforcookies.jpg

2-Decoratingcookies.jpg

3-playingpingpong.jpg

4-girlshavingfun

5-familypics.jpg

6-morefamilypics.jpg