Posts

Even een kort berichtje over ons ‘every day life in Iraq’. In ons weekend naar de groenteboer om lekker fruit en groenten te kopen….

Op TV zien we vaak de verwoestingen in Iraq door de oorlog en bezetting. Natuurlijk is dat ook een groot deel van waarom we hier zijn en wat zich hier afspeelt. Maar er is ook een andere kant en wij leiden een leven in Erbil dat we ook in Nederland zouden leiden (afgezien van de temperaturen…). Daarom willen we jullie ook die kanten laten zien. Mijn collega zei het gisteren nog tegen me: “Voordat er oorlog en bezetting kwam was Iraq minstens net zo ontwikkeld als landen in Europa zoals Nederland en Frankrijk. Maar toen er oorlog kwam veranderde alles, zoveel verwoest…. We zijn helaas nog niet terug op een goed niveau, maar dankbaar voor alle hulp die we krijgen om het land weer op te bouwen.”

Een video kan dat natuurlijk veel duidelijker maken:

 

Breaking News – we hebben een deel hierboven al verklapt! Maar als je het volledige bericht wilt horen en ons wilt zien, dan moet je even het filmpje bekijken. Ookal was het geen makkelijke beslissing, we hebben er nu voor gekozen om Medair na zeven jaar te verlaten… wat? Ja! Dit is de aankondiging. Waar gaan we heen? En met wie? En wanneer? Zie het allemaal in het filmpje (sorry de tekst in het filmpje is in het Engels, maar het zijn hele makkelijke zinnen :-)).

Dit is ‘breaking news’ – maar wat gaan we nu precies doen?

Dit is al de informatie die we voor nu geven, aangezien we eerst wat tijd zullen besteden met onze familie tijdens de Kerst vakantie die we in Nederland zullen zijn, maar meer informatie volgt kort daarna! En nog een keer, omdat we er steeds dichter bij in de buurt komen – Fijne Kerst en een mooie start van het nieuwe jaar! 

Als je er over nadenkt om je zegeningen te delen, zo aan het einde van dit jaar met de meest kwetsbaren. Deel dan dit verhaal (sorry alleen in het Engels op dit moment) met de mensen om je heen, zodat hun stem wordt gehoord. Of geef financieel aan Medair, of bid. Heel erg bedankt.

In Afghanistan - ook de prachtige uitzichten moeten in beeld komen: een mooie kant van Afghanistan
In Afghanistan - ook de prachtige uitzichten moeten in beeld komen: een mooie kant van Afghanistan

Afghanistan. Ik ben nog steeds onder de indruk van de ongekende uitzichten en landschappen.

Het is alweer een week geleden dat ik terug ben uit Afghanistan, maar het gaat nog wel wat langer duren voordat ik mijn bezoek verwerkt heb. In mijn gedachten en op papier. Toen ik een van de laatste dagen in Afghanistan was kreeg ik ineens midden in de nacht een appje. Mijn broertje vroeg of ik wel veilig was en of er niets met me was gebeurd. Hij had op het nieuws gelezen dat er vreselijke zelfmoordaanslagen geweest waren in de plek waar ik was. En ja… ik was gelukkig oke, maar veel gastvrije, mooie Afghaanse mensen niet. Dat vind ik moeilijk. Daarom heb ik Afghanistan met gemengde gevoelens verlaten. Ik heb een klein stukje van mijn hart daar achter gelaten en ik zit vol met vragen, verdrietigheid, verwondering, respect, bewogenheid en dankbaarheid. Dit gaat wel even duren om te verwerken.

Al een week na Afghanistan zit ik in Jordanie

Ik hoop na mijn workshop in Jordanie, waar ik vandaag naar toe vertrek, meer te vertellen over deze reis in Afghanistan. Voor nu hou ik het bij wat foto’s die een collega van mij nam terwijl ik aan het werk was.

Oudere mannen uit het dorp

Hier interview ik twee oudere mannen uit het dorp. Ze hadden gehoord dat we in ‘t dorp waren en kwamen daarom snel even langs om hun dank te uiten voor wat Medair hier doet. Ze begrijpen nog steeds niet waarom Medair naar zo’n afgelegen gebied is gekomen. Enorm verbaasd, want ze hadden hier nog nooit iemand gezien. Maar ze zijn super dankbaar dat hun leven een positieve wending heeft gekregen sinds Medair aanwezig is. Er is meer bewustwording over goede hygiene, minder kinderen worden ziek en de vrouwen in de gemeenschap hebben geleerd om moestuinen bij te houden en zo eigen groenten te kweken om ook de barre winter, waarbij ze volledig zijn afgesloten van de markt door te komen.

Interview met twee oudere mannen uit het dorp in Afghanistan wat we bezoeken

Ruige landschappen

De landschappen in de afgelegen gebieden in de centrale hooglanden van Afghanistan zijn niet alleen prachtig, maar ook erg moeilijk begaanbaar. Ik ben blij met de vierwielaandrijving, maar ook die heeft het er niet makkelijk mee. Gelukkig zijn de chauffeurs enorm gedreven in banden verwisselen, want ook daar kregen we mee te maken.

In Afghanistan gaat de auto over moeilijk begaanbare wegen, maar de vierwielaandrijving kan het in de meeste gevallen aan

Je moet wat over hebben voor beelden vanuit een ander perspectief. Ach… ik hou wel van avontuur. En klimmen 🙂 Met zo’n rok en zo’n sjaal om mijn hoofd is het wel iets lastiger trouwens!

In Afghanistan kun je heel goed klimmen - je moet wat over hebben voor beelden van uit een ander perspectief.

Resultaat

Als ik dan de resultaten zie, maakt dat me trots en dankbaar… Hier kan het dorp schoon drinkwater halen. Sommigen van hen moesten een half uur of meer lopen om het uit de rivier (onveilig drinkwater) te halen. Stel je voor dat je dat in de ijzig koude winter moet doen. Of dat je kinderen het doen, terwijl er tegen het vallen van de avond ook wolven op de loer liggen!

Mooie resultaten in Afghanistan: waterpunten waar de bevolking schoon drinkwater kan halen

Of de prachtige resultaten van de moestuinen. Ik word er blij van!

 

Binnenkort meer – met foto’s en video’s uit eigen werk :-). Dank Shannon voor deze prachtige foto’s.

Jordanie en Bangladesh here I come… !

Het is alweer veel te lang stil geweest, maar nu dan toch weer een eerste korte update. We hebben een heerlijke break in Nederland gehad, waarbij we niet iedereen konden ontmoeten die we graag wilden zien, maar waarbij we wel enorm hebben genoten en weer nieuwe energie hebben opgedaan. We zijn klaar voor de komende tijd waarin we hopelijk samen met een fantastisch team 310 huizen mogen gaan bouwen voor de bevolking van Nepal.

IMG_7375

Het is weer tijd voor een fotoblog. Bij deze… Hier in gesprek met Dolf, de presentator van Family 7, over hoe het bouwen van latrines voor de vluchtelingen levensreddend werk kan zijn. Als de vluchtelingen geen latrines hebben, betekent het dat ze hun behoeften in ‘t ‘veld moeten doen. Als het regent betekent dit dat alle bacterien door het vluchtelingenkamp stromen en ziekten heel makkelijk kunnen uitbreken.

IMG_7111

 

IMG_7769

Als we aankomen in dit kamp en er dan goed over nadenkt en de grootsheid bij je binnen laat dringen, dan dringt de bizarre werkelijkheid tot je door. Stel je voor, kilometers lang (5,5 km) en breed (3,5 km) alleen maar mensen die gevlucht zijn voor de oorlog, die hebben moeten rennen voor hun leven, voor bombardementen en die tijdens de maanden op de vlucht alleen maar konden drinken van de riviertjes en poelen langs de kant van de weg. En soms dagenlang niets te eten hadden dan misschien wat bladeren van de bomen. Deze mensen komen uit in dit kamp, waar ze afhankelijk zijn van voedseldistributies, distributies van plastic sheets en andere non-food-items, waterpompen en klinieken (van organisaties). Deze goederen en hulp kunnen alleen maar worden gebracht door vliegtuigen omdat de wegen niet veilig genoeg zijn. Dan ben je ECHT afhankelijk uit pure noodzaak!

IMG-20141123-WA0016

Terwijl de filmcrew de benodigde voorbereidingen treft voor het geluid, klim ik snel nog even op de auto om wat foto’s vanuit een ander perspectief te maken…

DSC00075 (Large)

IMG-20141123-WA0015

We lopen door het vluchtelingenkamp en testen het water…  We nemen een buisje vanuit de poelen in de buurt met regenwater, waar kinderen zwemmen en het water vaak binnenkrijgen als ze kopje onder gaan en waar de beesten ook komen om te drinken. Als er geen waterpunten van Medair zouden staan, dan is dit het water wat overblijft voor de mensen om te drinken. Nu de waterpunten aan vervanging toe zijn, is het dus ook van levensbelang dat Medair deze hersteld. Dit kost een hoop geld en we zijn daarmee enorm dankbaar voor jullie bijdragen hierin!

IMG-20141123-WA0018

We vullen ook een buisje met het water uit de waterpomp. Wat een verschil! Het doet me pijn om te bedenken dat deze mensen soms maandenlang dit water uit de poelen en riviertjes moesten drinken als hun enige bron om ook maar iets van vocht binnen te krijgen.

IMG_7251

We ontmoeten de 21-jarige Hadjr die gebruik maaktvan de waterpunten van Medair. Toen de bommen dichterbij haar huis gedropt werden, moest het toen nog 17-jarige meisje met haar pas geboren zoontje halsoverkop vluchten uit Sudan. De reis naar Zuid-Sudan was heel zwaar. Vijf dagen zonder eten was niet zeldzaam en drinken konden ze alleen uit de poelen langs de kant van de weg, waar ook het vee uit dronk. Tijdens de reis stierven veel dorpsgenoten vanwege gebrek aan eten en drinken. De hoop nu in het vluchtelingenkamp is ver te zoeken, maar als we over ‘schoon drinkwater’ praten, verschijnt er toch plotseling een voorzichtige glimlach op haar gezicht. Ze is dankbaar dat Medair waterpunten heeft geplaatst met schoon drinkwater. “Mijn kinderen worden nu niet meer zo snel ziek”.

IMG_7437 (Large)

Op het moment dat we door het vluchtelingenkamp lopen zien we ineens een ‘Engelse les’ gaande. De leraar legt uit…
This is my pen – This is your book – This is my exercise…  Ik reken het goed!

IMG_7474

En de kinderen blijven enthousiast om de ‘kawatja’s’ te zien.

IMG_7538

Als ik foto’s neem, dan zie ik de kinderen (en andere portretten die ik fotografeer) altijd door andere ogen… en vaak heel intens! Wat ben ik dankbaar dat ik in veel kinderogen nog die prachtige ‘glinstering’ zie. Zoals ook bij deze kleine meid. Geen dood en verderf, maar hoop voor de toekomst. Oh wat hoop ik dat deze kleine meid in vrede mag opgroeien!

IMG_7524

Dit is Umda (21 jaar oud), hij werd de kliniek van Medair binnengebracht op een ezelskar en was helemaal bezweet en liep strompelend, ondersteund door zijn broer bij Medair binnen. Er wordt malaria geconstateerd. Nog steeds een van de grootste doodsoorzaken in Zuid-Sudan. Gelukkig kan het met de juiste medicatie weer goed genezen. Medair wederom levensreddend in actie!

DSC00089 (Large)

Dan ontmoeten we de drie-jarige Karima. Ze draagt een prachtig jurkje. Toen ik haar in de verte aan zag komen op haar moeders arm, verwachte ik een stralend kindje bij dat mooie jurkje. Maar dat was helaas niet het geval. Ze is ziek. Lusteloos en heeft koorts en diarree. De kleine meid is ondervoed en heeft daarbij allerlei complicaties zoals oedeem/zwellingen. Ik hou haar handje vast terwijl de medische assistent met de moeder praat en zegt dat ze met haar dochtertje wordt doorverwezen naar het ziekenhuis vanwege de complicaties. Ik laat de realiteit van haar leventje tot mij doordringen en even wordt het me dan allemaal wat veel. Ik wil niet dat de moeder mijn tranen ziet, die worden hier toch vaak wat anders opgevat, dus ik draai me om, om m’n tranen weg te slikken…

DSC00085 (Large)

Maar er zijn ook vreugdevolle momenten. Als ik vervolgens naar de waterpunten ga om opnamen te maken, komen we op een plek waar steeds meer kinderen zich om ons heen verzamelen. Wat een gezelligheid!

DSC00081 (Large)

Maar niet echt handig voor de filmploeg. Dus ik probeer de kinderen af te leiden met mijn fototoestel en neem ze mee naar de andere kant waar de filmploeg op dat moment niet hoeft te filmen. Vervolgens vraag ik ze in m’n beste Arabisch en een beetje hulp van een medewerker of ze me een liedje kunnen leren. Vervolgens krijg ik een prachtig ‘Engels’ liedje te horen. En zeggen ze: Hello teacher, how are you?
Geweldig!

DSC00079 (Large)

IMG-20141123-WA0020

Vlak voordat we weer terug naar huis gaan, bedenk ik me dat nog niet alle ballonnen zijn uitgedeeld en spring ik dus nog snel even uit de auto om de kids van balonnen te voorzien. Wat een plezier!

DSC00259 (Large)

Als bijnaam krijg ik ‘Rambi’ deze reis. De mannen van Family 7 vinden me soms een ‘Rambo’ (sporten in de hitte, meerdere tassen tegelijk dragen, doordouwen tijdens een dag werken etc.) en soms een ‘Bambi’ (lief en bewogen). Ik vond het wel een mooi compliment.

Maar tsja… als we dan weer terugkeren naar Juba met een ‘MAF-vlucht‘ – dan was ik stiekum toch best een klein beetje moe en weer even een ‘Bambi’ :-). Ik ga ze missen deze mannen van Family 7 – we hebben een mooie en bijzondere anderhalve week gehad.

 

Begin 2015 komt er een prachtige documentaire (4 x 25 minuten) van de vluchtelingen in Maban op TV bij Family 7 – mis het niet! Ik hou je op de hoogte over uitzenddata.

 

PS: De foto’s waar ik op sta zijn door Family 7 gemaakt, door Dolf, Joas of Alexander – bedankt mannen! Alle overige foto’s heb ik zelf mogen maken.