Posts

Breaking News – we hebben een deel hierboven al verklapt! Maar als je het volledige bericht wilt horen en ons wilt zien, dan moet je even het filmpje bekijken. Ookal was het geen makkelijke beslissing, we hebben er nu voor gekozen om Medair na zeven jaar te verlaten… wat? Ja! Dit is de aankondiging. Waar gaan we heen? En met wie? En wanneer? Zie het allemaal in het filmpje (sorry de tekst in het filmpje is in het Engels, maar het zijn hele makkelijke zinnen :-)).

Dit is ‘breaking news’ – maar wat gaan we nu precies doen?

Dit is al de informatie die we voor nu geven, aangezien we eerst wat tijd zullen besteden met onze familie tijdens de Kerst vakantie die we in Nederland zullen zijn, maar meer informatie volgt kort daarna! En nog een keer, omdat we er steeds dichter bij in de buurt komen – Fijne Kerst en een mooie start van het nieuwe jaar! 

Als je er over nadenkt om je zegeningen te delen, zo aan het einde van dit jaar met de meest kwetsbaren. Deel dan dit verhaal (sorry alleen in het Engels op dit moment) met de mensen om je heen, zodat hun stem wordt gehoord. Of geef financieel aan Medair, of bid. Heel erg bedankt.

Merry Christmas and Happy New Year 2017 - by Willem and Wendy

Wendy en Willem wensen je een fijne Kerst en een gelukkig Nieuw Jaar

Fijne Kerst

Want een Kind is ons geboren,
een Zoon is ons gegeven,
en de heerschappij is op Zijn schouder;
en men noemt Zijn naam Wonderlijk,
Raad, Sterke God, Vader der eeuwigheid,
Vredevorst; 

Jesaja 9:6

We zijn blij dat we dit jaar de reden voor het seizoen thuis kunnen vieren met onze geliefde familie. We zullen maar heel kort in Nederland zijn, dus we zullen niet veel mensen ontmoeten, maar we zullen je snel een update geven aangezien er nieuwe ontwikkelingen op komst zijn! Stay tuned!

Als we terugkijken naar 2017, is er veel gebeurd en kijken we met dankbaarheid in onze harten terug op dit jaar. We hebben kunnen bijdragen aan een goedlopend project in Nepal, waar aardbevingsbestendige huizen worden gebouwd. En Wendy is naar Afghanistan en Bangladesh gereisd om een ​​stem te zijn voor de meest kwetsbaren.

We hebben ook veel leed gezien. En hoewel lijden moeilijk uit te leggen is, zouden we graag met de woorden van C.S. Lewis willen spreken: ‘God hoort altijd de roep van lijden, God ziet altijd de onderdrukking van de zwakken en God eist dat we een volk zijn dat hetzelfde doet.’

We geloven dat wanneer we allemaal uitreiken, wanneer we allemaal opstaan ​​en doen wat God van ons vraagt, in onze buurt, voor onze vrienden en familie of overzee, iedereen in zijn / haar omgeving. Wat zou deze wereld er dan mooi uit zien. Liefde in actie.

We wensen je een voorspoedig en vreugdevol 2018.

Kerstkaart

Oke, we geven het eerlijk toe… ondanks dat we in het digitale tijdperk leven, worden wij nog altijd heel blij van een handgeschreven kaartje. Helaas is daar de afgelopen negen maanden niet zoveel van te zien geweest. Dit lag echter niet aan de efforts van familie en vrienden. Helaas kon de postbode onze postbus niet vinden omdat de regering ‘ineens’ ons nummer had veranderd zonder ons te informeren.

Volgens onze collega heeft de ‘huidige eigenaar’ van onze ‘vroegere postbus’ ook niets ontvangen – maar dat lijkt ons nog steeds erg vreemd. Misschien houdt die persoon ook wel van handgeschreven kaartjes. Of wilde hij/zij Nederlands leren. Onze excuses aan alle lieverds die wel geprobeerd hebben ons iets te sturen – het is helaas nooit bij ons aangekomen.

Afgelopen week kregen we toch onze eerste (en waarschijnlijk laatste) Kerstkaart (zie hierboven). Handgeschreven, zelf geschilderde afbeelding en ook nog eens persoonlijk gebracht. Dankjewel Rob Schofield en familie!

Symbolisch dachten we toen: als nu alle mensen die ons graag een Kerstkaart willen sturen, een kleine (of grote :-)) donatie aan Medair overmaken, dan maakt dat ons NOG GELUKKIGER dan zo’n kaartje. Op dit moment heeft Medair een verdubbelingsactie om te helpen bij de noodtoestand in Irak. Ze hebben diverse bedrijven bereid gevonden om de bedragen die particulieren geven te verdubbelen, zo doen ook Discipline Sports en onze gemeente Perspectief mee. Dus wat je nu geeft is dubbel geld waard! Natuurlijk deden we al een oproep in de vorige blog en we beloven jullie niet te blijven spammen met vragen om een financiele bijdrage… Maar het is dan ook bijna Kerst.

Mocht je wel een kaartje willen sturen, probeer het dan op onze nieuwe postbus:

Medair
Attn: Willem & Wendy van Amerongen
Post Box number 21972,
Sundhara, Kathmandu,
Nepal

Tip: Stuur alleen een kaartje en geen cadeautjes, omdat we er nog steeds niet 100% zeker van zijn dat het aankomt en we bij cadeautjes waarschijnlijk ook hoge invoerrechten moeten betalen.

Willem & Wendy on the roof in Juba

copyright: Andy Damant

Ongetwijfeld hebben de meeste lezers van dit blog enorm genoten van een periode van gezelligheid, samenzijn, lekker eten en drinken, vriendschap en familie. Eerst de Kerstdagen en vervolgens terug- en vooruitblikken, oliebollen, champagne, aftellen en dan… is het 2016.

Voor velen een bijzonder fenomeen want het is tenslotte een nieuw jaar. Voor anderen is het niet anders in vergelijking met een dinsdag in juni of een donderdag in oktober. Voor miljoenen wereldwijd was Kerst en Oud & Nieuw 2015/2016 ook niet een periode waarin het feest was. Natuurlijk is het helemaal niet fijn om daarover na te denken en hier op 1 Januari bij stil te staan. En toch.. toch wil ik jullie graag meenemen in de kerstgedachte en goede voornemens die ons de afgelopen periode hebben beziggehouden.

Gesloten ogen

Lange tijd was het mogelijk om onze ogen te sluiten voor situaties die eigenlijk een ver-van-ons-bed-show waren. Situaties waar we eigenlijk niet te veel over wilden nadenken omdat het gewoonweg te veel is, het te heftig is en er misschien wel een gevoel van angst en hulpeloosheid diep in ons hart ontstaat.

Ik praat over oorlog, geweld, corruptie, vervolging en alle mensen die hiervoor wegvluchten. Wereldwijd zijn ruim 60 miljoen mensen op de vlucht. Dat is ruim drie keer de totale Nederlandse bevolking. En wat is dat dan.. op de vlucht zijn?

Verhalen

Ik moet bekennen dat ik het nodig heb om verhalen te blijven horen van mensen die zelf gevlucht zijn. Hun verhalen zijn niet makkelijk (soms zelfs afschuwelijk) en veel verhalen kan ik ook niet aan, maar af en toe.. moet ik horen waarom die persoon moest vluchten, wat dit betekende voor zijn of haar familie…En hoe het hem of haar nu vergaat. Of er nog hoop is.

Omdat ik woon en werk in Zuid Soedan – een land waarin bovengenoemde dagelijkse kost is voor veel inwoners is dit relatief eenvoudig. Ik heb het nodig omdat ik mijn compassie nooit meer wil verliezen, omdat ik cijfers niet als een getal wil zien maar als een gezicht. Dat ene gezicht, die ene man.. en het verhaal komt weer bovendrijven. Cijfers krijgen een diepere betekenis en dat geeft mij kracht en energie om door te gaan. Om te dienen daar waar God ons brengt en gelukkig hoeven we daarvoor niet perse naar het buitenland toe want we kunnen en mogen overal een bediening hebben maar de vraag is: Wat willen we? En daar gaat dit blog over.

Kerst

Afgelopen dagen vierden we Kerst en genoten we met circa 20 Medair collega’s van een tijd van rust, plezier, overweldigend eten en drinken en natuurlijk leuke spelletjes. Hieraan voorafgaand was er Kerstavond, en deze avond had een diepere, meer intensieve betekenis.

Een donor van Medair heeft met zijn kerk Mountain Life in Park City, Utah (USA) in de afgelopen drie maanden hard gewerkt aan het schrijven van persoonlijke en opbouwende kaarten voor elke medewerker, en ze hebben drie dozen vol met cadeautjes, heerlijke kazen, wijn, worst, verzorgingsmiddelen etc. naar Zuid Soedan gestuurd. In een van de dozen vonden we een kaart en een memory stick waarop een videoboodschap stond waarin mensen ons op een enorm mooie manier bemoedigden. Ik kan je gelijk vertellen dat ik nog niet eerder zoveel mensen heb zien huilen op Kerstavond. Het team was even helemaal van slag, geraakt door zulke lieve woorden, de persoonlijke kaarten met hele rake teksten en vaak precies wat iemand nodig had en de ontzettend lekkere en leuke cadeau’s.

Relaties

In ons werk gaat het natuurlijk bijna altijd over de hulpbehoevenden (en terecht!) maar op Kerstavond ging het over ons en over relaties. Daarbij mocht ik vertellen over de perfecte Kerstgift. Het ging over de liefde van God en Zijn stap (initiatief) naar ons toe (Joh. 3:16). Daarna spraken we over hoe groot onze God eigenlijk is. Ooit weleens de sterrenstelsels gemeten met de palm van je hand? (Jesaja 40:12 en vers 25, 26 – erg inspirerend). En dan de hamvraag:

Waarom willen we het dan toch zo vaak allemaal zelf doen? Waarom vertrouwen we te weinig op een God die zo groot is, die zoveel liefde te geven heeft en Zijn hand uitstrekt naar ons?

Wat hebben we veel te leren!

Wellicht denk je dat hier in Zuid-Soedan – vanwege het werk wat we doen – het vast een stuk eenvoudiger is om dicht bij God te leven, juist vanwege de schrijnende situatie. Ik zou willen dat ik volmondig ja hierop kan zeggen, maar dat kan ik niet. Soms voelt mijn Geloof als iets wat ver weg is, soms dreig ik compassie te verliezen en onstaat irritatie of heb ik er even genoeg van. Vooral als ik het allemaal weer zelf wil doen. Als mens hebben we nog zo veel te leren. We lazen in Johannes 15 over Jezus die met Zijn volgers sprak over de ware wijnstok en ‘vruchtdragen’. Over dat God ons (jou) heeft uitgekozen en dat het Zijn verlangen is dat we veel vruchtdragen. Vandaaruit gingen we verder naar Galaten 5 vers 22 waarin die vrucht beschreven staat.

Jezus kwam naar de aarde en nodigt ons uit om een relatie aan te gaan. Wij hoeven alleen nog maar ja te zeggen. Vervolgens is het – net als met een echte relatie – investeren, bouwen, groeien (met ups en downs).

Meer van Hem en minder van ons..

We dachten na over hoe het met onze persoonlijke relatie met Jezus gaat. Hoe staat het nu met ons? Is die vrucht wel zo goed zichtbaar in ons leven of is het eigenlijk niet meer helemaal wat het geweest is? Wat wil je? Meer van Hem en minder van ons? Dan moeten we keuzes maken en het mooie is dat we elkaar daarbij mogen helpen.

En dat brengt me bij de perfecte Kerstgift. Jezus dienen door elkaar te dienen, te bemoedigen. Is het niet de perfecte gift? Meer van Jezus en minder van onszelf willen? God gaf Jezus, wat doen wij? Wat is ons verlangen?

En dan denk ik weer aan die bediening, aan Jezus volgen, aan die ‘vrucht’. Meer van Hem en minder van mezelf. Aan die ander, die dakloze of die vluchteling, die hulpbehoevende..

Wat doen wij? Be Blessed by being a blessing to others!

Gezegend 2016!

IMG_2183 - small

Foto copyright: Diana Gorter

Op woensdagmorgen starten we om ongeveer 08.30 uur de Kerstconferentie met worship en ook zij staat in het worshipkoor uitbundig en met een grote glimlach op haar gezicht te zingen. Het maakt me blij, want zo zie ik haar niet vaak. Ik doe ook volop mee, zoals je kunt zien op de foto en geniet van elk moment. Het is altijd zo bijzonder deze tijd, met veel van onze collega’s samen zijn en delen wat het afgelopen jaar is bereikt, vooruitkijken naar de toekomst, verdriet en vreugde met elkaar delen, teambuilding doen… het is bijzonder dat we dit zo twee dagen met elkaar mogen beleven in vrijheid in een land wat nog steeds veel gevechten kent…

‘s Ochtends geef ik haar tijdens de Kerstconferentie nog een kaartje met daarop: ‘Don’t loose your smile’. Nog geen uur later zie ik haar plat op de grond liggen met een arts (een van onze collega’s) bij haar en nog twee collega’s. Ik snel er op af en we houden andere mensen op afstand. Ik hou haar hand vast en hoor akelig gejammer, wat me door merg en been gaat. Er schiet me van alles door m’n hoofd. Ook dat ik gisteren nog behoorlijk streng naar haar had opgetreden omdat ze niet als een ‘visitekaartje’ reageerde naar andere collega’s….

Evenlater zien we kans om haar naar binnen, naar een rustiger plekje, te begeleiden. Tussendoor hoor ik nog dat ze een telefoontje kreeg en toen met een klap recht op de grond viel. Daar zitten we met een klein groepje, zij, een arts (tegelijkertijd superlieve en zorgzame collega), een Zuid-Sudanese, een Keniaanse collega en ik. Dan horen we dat een van haar beste vriendinnen, die als een ‘zus’ voor haar was en waar ze het grootste gedeelte van haar leven mee onder 1 dak heeft gewoond, plotseling is overleden…

Dat hoort ze nog geen twee dagen nadat ze me vertelde dat het onzeker is dat ze kan blijven wonen waar ze woont. De oorspronkelijke landeigenaren van dat gebied gaan ‘t hele gebied opnieuw meten omdat het aan verschillende mensen is verkocht. Nu blijkt het zo te zijn dat ze in januari misschien ineens zonder huis en land komt te zitten. Ik vroeg haar of dat zo maar mogelijk is en blijkbaar kunnen ze er helemaal niets tegen doen. Vaak komen de bulldozers in de ochtend en dan in de middag zijn de huizen al verwoest. Ze zegt: ik weet niet hoe dat moet als ik alle dagen aan het werk ben. Hoe kan ik dan mijn bezittingen redden?

En dat was nog niet het enige wat ze had meegemaakt deze week. Haar broer zou naar Juba komen met de Kerst, maar had onlangs het besluit genomen niet te gaan omdat de situatie te onveilig leek. Wat blijkt… de bus waar hij die ochtend in gestapt zou zijn werd overvallen en alle inzittenden gedood. Hoewel natuurlijk intens dankbaar dat haar broer leeft en het niet met hem gebeurd is, gaat dat je niet in de koude kleren zitten.

Leven en dood liggen hier dicht op elkaar. Te dicht. Dit is een van de twee medewerkers die ik mag aansturen. De andere medewerker die ik mag aansturen heeft dit jaar al drie mensen in zijn nabije omgeving verloren. Twee broers en een nichtje. Vreselijk. Hij zegt dat hij het moeilijk vindt om hoop te houden. Om te zien waarvoor God zijn leven bedoelt heeft. Hij heeft pijn. Intens verdriet. En ik? Ik voel ‘t een klein beetje mee, hoop dat ik tot steun kan zijn door m’n luisterend oor en gebed. Maar ik kan het me bijna niet voorstellen door wat voor ellende zij gaan. Stel je voor…. dat mijn broers allebei binnen 1 jaar tijd komen te overlijden en dan mijn nichtje ook nog?

Dat is verdriet. Groot, niet voor te stellen verdriet.

En nu meldt mijn ene collega zich ziek. De dokter zegt dat hij rust moet houden tot tenminste 1 januari. De andere collega krijgt vier dagen ‘compassionate leave’ om haar ‘zusje’ te begraven. En ik draai in m’n eentje de grootste prioriteiten in HR tijdens het drukste moment van het jaar.

Je zou er gek van kunnen worden. Maar ten eerste heb ik m’n lieve man heel dicht in de buurt en een stel ontzettend fijne collega’s. Daarnaast ga je zulk soort dingen van teveel werk enorm relativeren… tegenstellingen. Wat is nu echt belangrijk in het leven? Juist – het redden van levens, het brengen van hoop, het er zijn voor elkaar, God alle eer geven. En vanuit dit oogpunt stel ik deze week mijn prioriteiten. Tegenstellingen liggen hier dicht bij elkaar. Vreugde en verdriet. Je emoties worden constant geprikkeld. En dat gaat echt niet altijd goed, want soms kunnen we echt in ‘t negatieve blijven hangen. Juist daarom moet je ook dichtbij God blijven, het door Zijn ogen blijven zien. Jezus kwam naar deze aarde. Ook Hij stelde prioriteiten en Hij is hoop. Hoop voor mijn collega. Hoop voor jou. Hoop voor mij. Mooi dat we daar in dit seizoen ook weer aan herinnerd worden.

Betekenisvolle Kerstdagen allemaal!

IMG_27652

Een deel van het prachtige team… copyright: Diana Gorter