Posts

Drone-beelden Family7 - Joas Burggraaf: van en van de grootste aardverschuivingen in Nepal
Drone-beelden van Family7 in Actie bij de aardverschuiving in Ramechhap, Nepal

Family7 in Actie – dronebeelden gemaakt door Joas Burggraaf.

Kun je mij ontdekken in bovenstaande foto van de drone-beelden? Wat ben ik dan enorm klein vergeleken bij de immense aardverschuiving die de landbouw en de huizen van de dorpelingen bedreigt, terwijl het er tegelijkertijd zo indrukwekkend en mooi uitziet.

Indrukwekkend Nepal – nu te zien op YouTube: Family7 in Actie

Heb jij altijd al eens willen weten hoe ons programma in Nepal er uit ziet? Of hoe de mensen daar leven? Tegen wat voor uitdagingen we met Medair aanlopen? Er is een fantastische vier-delige documentaire beschikbaar gemaakt door Family7. Inmiddels zijn deze afleveringen allemaal op TV uitgezonden en nu ook beschikbaar op YouTube. In 2014 maakten ze al een prachtige documentaire van onze tijd in Zuid-Sudan en nu hebben ze ons werk ook bij Medair ook in Nepal gevolgd. Het werden indrukwekkende opnamen, waar ik zelf ook nog steeds stil van ben. Daarom beveel ik je van harte aan deze nu te kijken. Hieronder tref je dan ook alle afleveringen aan. Mocht je toch geen tijd hebben om alle afleveringen te bekijken, dan raad ik vooral aflevering 1 en 3 aan. Maar eigenlijk moet je dan nog een keertje terugkomen om de andere afleveringen te zien…

Family7 in Actie – aflevering 1: De aardbeving

Aflevering 1 gaat over de aardbeving. Er wordt uitgelegd wat je moet doen in het geval van een aardbeving, en daarnaast is er een simulatie te zien. We reizen uren door de prachtige landschappen om bij het project aan te komen. Je ziet hoe ik verschrikkelijk moet huilen omdat ik herinneringen ophaal van mijn tijd net na de aardbeving en we ontmoeten de mensen die al meer dan twee jaar in hutjes leven of in levensgevaarlijke huizen vol met scheuren.

Family7 in Actie – aflevering 2: Een bijzondere ontmoeting

In aflevering 2 hebben we een wel heel bijzondere en onverwachte ontmoeting. We spelen een potje voetbal met de metselaars – waar hele vette drone-beelden van worden gemaakt en we zien het verschil tussen een veilig gebouwd huis en een onveilig gebouwd huis.

Family7 in Actie – aflevering 3: De aardverschuiving

In aflevering drie zien we een van de grootste en meest ontzagwekkende aardverschuivingen in Nepal in het gebied waar Medair werkt. Ik zag de grootsheid pas echt in toen ik deze drone-beelden voor het eerst zag! Willem legt uit hoe we samenwerken in clusters, wat dit inhoudt en hoe efficient dit is. En dan ook nog eens hoe we vast komen te zitten op de rand van een afgrond waarbij een van de wielen over de rand hangt – 1 stuurfout en de jeep zou naar beneden kunnen vallen. Krijgen we de jeep weer vrij? En we ontmoeten Radhika, haar baby is in een tochtig hutje geboren, maar inmiddels heeft ze de grootste lach op haar gezicht omdat ze in een veilig huis haar kinderen verder kan opvoeden.

Family7 in Actie – aflevering 4: Een dodelijk ongeluk

In aflevering vier krijgen we te maken met een super heftig en dodelijk ongeluk. Dit heeft diepe indruk gemaakt op mij en de rest van het team. Verder ontmoeten we nog meer mooie mensen, gaan we langs op een school – leert Meghan de kinderen een supergaaf dansje wat goed past bij het thema hygiene en gaat Family7 in gesprek met Willem en mij.

We hopen dat je deze afleveringen mooi vond. We horen graag je reactie!

Hoe elke euro vijf euro waard wordt: kun je nog wat missen?

Nog zeker 1000 kwetsbare families in dit gebied hebben zo snel mogelijk hulp nodig. Help je ook mee? Omdat Medair al ondersteuning krijgt van o.a. Swiss Solidarity en de Nepalese overheid ook meer dan de helft bijdraagt, is jouw euro nu vijf euro waard. Van elke 1.000 euro die we bijeenbrengen kan al één veilig huis van 5.000 euro worden gebouwd! Help je mee om zoveel mogelijk mensen te helpen aan een veilig onderdak?
Alvast hartelijk dank voor je gift en/of gebed!

Je kunt de beveiligde Idealfunctie gebruiken op deze pagina of stort je gift op:
Stichting ETV
Bankrekening: NL47 RABO 0394022521
Stichting Evangelical Television Europe
Apeldoorn. O.V.V. MedairNepal

Family7 filmt Radhika B.K. die met haar pasgeboren kindje voor haar nieuwe aardbevingsbestendige huis staat.

In juni mocht ik met een team van Family7 in actie opnamen maken voor een vierdelige documentaire over Nepal. Hieronder kun je al korte fragmenten zien uit de fantastische serie (ja, ik ben fan :-))!

De documentaire gaat vooral over de hulpverlening, het leven van de mensen die we dienen en ons leven als noodhulpverlener. Je ziet de prachtige landschappen, de andere cultuur en we hopen dat het je mag aansporen voor hen te bidden en hen wellicht te steunen met een financiele bijdrage. De hulp is nog zo keihard nodig, zeker nu de media gericht is op alle andere rampen in de wereld. Het zou super fijn zijn als onze achterban dit project kan steunen.

Afleveringen van Family7 in Actie

Morgen (woensdag 4 oktober) is de eerste aflevering op TV bij Family7 en waarschijnlijk zal deze vanaf zaterdag ook op YouTube te zien zijn. Vanaf dat moment zal er iedere week een nieuwe aflevering te zien zijn.

Family7 in Actie voor Medair Nepal - de afleveringen

Ontmoeting met moeder en een baby in een hutje

Lees hier het artikel dat ik mocht schrijven voor het magazine van Family7. Het verhaal van Khadkamaya, een moeder, vier jaar jonger dan ik met een een-jaar oude baby en nog vier kinderen die al meer dan twee jaar in een krotje woont, waarbij ze zich elke dag zorgen maakt over de gezondheid en het leven van haar kinderen. Een verhaal waarin oplossingen zo dichtbij haar levensgevaarlijke situatie staat. En waar wij (ja jij ook!) deel van de oplossing kunnen zijn. Het verhaal van haar staat in schril contrast met het verhaal van Radhika B.K. (de uitgelichte afbeelding hierboven, gemaakt door Joas Burggraaf) die inmiddels wel een nieuw aardbevingsbestendig huis heeft.

Hieronder zie je nog een aantal fragmenten uit de serie. Zorg dat je de afleveringen niet mist. Enne.. misschien moet je wel een zakdoekje meenemen. Willem moest ook een traantje laten tijdens de eerste aflevering, maar misschien was dat omdat hij zijn vrouw in tranen zag?

Portraits of people

Portretten. Foto’s van mensen die ik niet wil vergeten. In Nepal ontmoet ik veel mooie mensen. Van binnen en van buiten.

Mensen zien

Door mijn lens zie ik mensen soms op een andere manier – Ik denk dat andere fotografen mij zullen begrijpen als ik dit zeg. Je kunt ze zo diep in hun ogen kijken als je foto’s neemt en je wilt hen portretteren zoals ze zijn. Bijna altijd laat ik ze de foto na afloop zien en als ze de foto niet mooi vinden, dan wis ik ‘m van mijn camera. De volgende foto’s kwamen door de selectie… en ik wil dat je ze ziet. Ik wil dat je ze herkent.

Portretten van mensen in een vergeten crisis

Ik wil dat je het verhaal van de mensen die in hele moeilijke omstandigheden leven ziet, in een crisis die grotendeels is vergeten en waar meer dan 600,000 huizen onbewoonbaar zijn verklaard. Slechts een klein deel is op dit moment herbouwd. En onderzoekers zeggen dat een nieuwe grote aardbeving zal plaatsvinden in de komende jaren. Een race tegen de klok. Ik hoop dat de portretten ook duizend woorden tegen je spreken. Ik heb geen filter gebruikt of een programma om ze aan te passen, het zijn allemaal originele foto’s, zoals ik ze met mijn camera nam.

Portretten- foto van Dolma Tamang en haar man voor hun aardbevingsbestendige huis. ©Medair/Wendy van Amerongen

De gloed die haar gezicht deed stralen als de zon

Herinner je jeDolma Tamang? Ik schreef over haar in april toen ze nog in haar tijdelijke krotje woonde. Nu nam ik portretten van haar en haar man voor hun nieuwe aardbevingsbestendige huis. Ik vind deze foto geweldig, omdat je kunt zien hoe blij ze zijn. Ze konden maar niet stoppen met iedereen bedanken die hen heeft geholpen – dus jij ook bedankt als je hebt bijgedragen aan het mogelijk maken van het bouwen van deze veilige huizen! Er is nog steeds meer geld nodig om de 1.263 huizen die we willen bouwen te bouwen – dus als je meer blijde gezichten als die van hen wil zien, en iets kunt missen… denk er dan over na of je Medair Nepal wilt steunen.

Portretten - Winkeleigenaar die me vroeg of ik een foto van hem wilde maken. Hij draagt een typische Nepalese hoed, de Nepali Topi. ©Medair/Wendy van Amerongen

Nepali Topi

Deze winkel eigenaar vroeg me of ik een foto van hem wilde nemen. Ik vond het fijn dat hij gewoon nonchalant tegen de deurpost aan bleef leunen zonder dat hij extra ging poseren. Hij draagt de typische Nepalese hoed, de Nepali Topi ((Nepali: ढाका टोपी). Deze Nepali Topi is populair bij de Nepalezen die in de heuvelactige regio’s van Nepal wonen, waaronder ook het gebied waar wij werken. Het is ook een symbool van nationale trots en de nationale kledij.Portretten - moeder en kind lopen door Bijulikot, Ramechhap, Nepal. ©Medair/Wendy van Amerongen

Ik vond het geweldig dat dit kind recht in mijn lens keek, maar de moeder leek meer geinteresseerd in de discussie die de winkeleigenaren aan het voeren waren. Ik vind het ook geweldig om te zien hoe moeders van over de hele wereld erg inventief zijn in de manieren waarop ze hun kinderen dragen. Haar andere kind (waarvan je maar een heel klein stukje ziet) houdt haar vast aan haar rok, terwijl ze met hen meeloopt.

Portretten - een vrouw draagt blaadjes / bamboe voor haar vee. ©Medair/Wendy van Amerongen

De kracht van een vrouw

De vrouwen zijn ongelofelijk sterk. Deze bamboe bladeren en gras voor haar vee weegt misschien niet zoveel als de stenen die ze oest dragen om haar nieuwe aardbevingsbestendige huis te bouwen, maar dan nog… en terwijl ze met mij en de vertaler praat, haalde ze de lading niet van haar hoofd, ze bleef onverstoord met haar praten terwijl ze het vast bleef houden en lachte regelmatig naar ons.

Portretten. Een vrouw bedankt ons voor haar aardbevingsbestendige huis met een lach. ©Medair/Wendy van Amerongen

Dank je – dank je – dank je!

Helaas stond ik aan de andere kant toen ze onze ingenieurs vertelden dat ze zo blij was met haar nieuwe huis. Dus je kunt helaas haar nieuwe huis niet zien. Maar ik beloof je dat ik de volgende keer wat nieuwe huizen post. Maar ik dacht dat jullie deze brede lach, vol met dankbaarheid – moesten zien!

Portretten - Vrouw - Nirmala Tamang: ik ben altijd blij. ©Medair/Wendy van Amerongen

Sirmala Tamang – Ik ben altijd blij

Deze dame is bijzonder. Ze heet Sirmala Tamang en is 28 jaar oud. Ze is een van de dames die haar gemeenschap er van overtuigde dat de nieuwe aardbevingsbestendige technieken om een huis te bouwen veel beter zijn. En nu is haar eigen huis af. Ze zegt: het is mooi. Het is zoveel beter dan voorheen. Het is huis is stevig en sterk. Afgelopen jaar hebben we het erg moeilijk gehad, want het water stroomde zo bij ons naar binnen en we werden vaak ziek. Dit nieuwe huis is droog en veilig. Ik ben altijd blij. Wat me verdrietig maakt is de aardbeving, maar daarnaast ben ik altijd blij. Zij leerde mij opnieuw dat we niet veel dingen nodig hebben om blij te zijn. We hebben veiligheid nodig, mensen om ons heen. En hoop nodig. Portretten - kind Parpatti Tamang - speelt met haar haar. ©Medair/Wendy van Amerongen

Parpatti

Toen ik deze keer een foto van Parpatti nam was ze in een hele andere stemming dan de laatste keer (foto boven en beneden zijn van Parpatti). Je kunt de foto’s van Parpatti die ik maanden geleden van haar en haar opa nam op onze vorige website zien. Nu was ze ziek. Ze kwam net terug van het ziekenhuis. Het duurde vijf uur om naar het ziekenhuis te lopen. Kun je je voorstellen hoe ze zich voelde?

Portretten - Diepe blik van Parpatti Tamang die ziek is en vijf uur moest lopen om bij het ziekenhuis te komen. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten - portret van Padma Budathoki. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten van familie Budathoki

dit is Padma Kumari Budathoki, een vrouw over wie ik al eerder schreef, net zoals Gerhard Wilts in het Nederlands Dagblad. Een vrouw met veel veerkracht. Haar man (zie het portret hieronder) heeft een nierziekte. Toen ze nog in hun krotje leefden, was dit erg moeilijk voor hen. Padma wist niet of ze het vol zouden houden en of ze in leven zouden blijven met haar man die zo ziek was, aangezien ze geen veilig huis hadden waar ze konden schuilen tegen de regen en kou. Nu kunnen zij en haar man weer ademhalen omdat ze een veilig thuis hebben. De foto’s spreken boekdelen.

Portretten - Portret van Mr. Budathoki, die een nierziekte heeft. Hij draagt een typische Nepalese hoed, de Nepali Topi. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten van kinderen

Portretten- Kinderen zijn zo veerkrachtig en ik hou er van om hun lach te zien. ©Medair/Wendy van Amerongen

De bovenstaande en onderstaande portretten van kinderen laten me hoop zien, keer op keer. Hun lach. De verwondering over de wereld, die ze nog steeds leken te zien. De kracht om rampen te overwinnnen. De veerkracht en blijdschap die ze hebben door de kleine dingen in het leven. God heeft ons naar Zijn beeld gemaakt. En zorgen maken heeft nog nooit een dag aan ons leven toegevoegd. Kinderen lijken dat op de een of andere manier te begrijpen. En ik kan er niet genoeg van krijgen om hen op de foto te zetten…. gelukkig vonden ze het zelf ook erg leuk! 🙂

Portretten-Drie kinderen spelen met elkaar en geven mij hun lach. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten - foto van een kind die de Nepalese groet doet 'Namaste'. ©Medair/Wendy van Amerongen

Moeilijk begaanbare wegen, over glibberige boomstammen

Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Tijdens onze vakantie hebben we flink gelachen om het liedje van Brigitte Kaandorp: Ik heb een heel zwaar leven. Toch valt er momenteel niet veel te lachen als je naar de situatie in de wereld kijkt en is het leven voor heel veel mensen echt heel moeilijk. Mensen die echt een zwaar leven hebben. Ik heb een aantal keren een flink potje zitten huilen. Maar ondanks mijn compassie die ik gelukkig nog steeds niet verloren heb, hebben mensen meer aan mijn actie.

Een citaat van mijn collega

Mijn collega Elisabeth Ahlquist verwoorde het heel mooi, dus ik zal geen poging doen zelf iets te schrijven, maar citeer haar:

‘Dit is een van die weken wanneer elke dag opnieuw een bom lijkt in te slaan: Orkaan Irma (die Haïti op ‘t oog heeft, een natie die nog steeds aan ‘t bijkomen is van de verwoestende orkaan in maart); de vreselijke gebeurtenissen in Myanmar met de Rohingya; Trump’s ontbinding van DACA (uitgestelde actie voor aankomst van je kind); Noord-Korea en zijn waterstofbomentests; publicatie van studies die micro-kunststoffen onthullen in ons water; de vele bosbranden die woeden; de burgeroorlogen die blijven aanhouden in Zuid-Soedan, Syrië, de DRC en Jemen; miljoenen mensen die onverhoopt uit hun huizen moeten vluchten wegens geweld en onzekerheid; 20 miljoen mensen worden bedreigd door noodgevallen met betrekking tot voedsel die door de mens veroorzaakt zijn…

Het lijkt een grote vloek en soms lijkt het moeilijk om onze hoop te behouden. Maar ik blijf me vastklampen aan hoop, namens degenen die de volle kracht van deze ellende moeten doorstaan.’

Hoe brengen wij hoop en verandering?

Dat moeten we doen. Vasthouden aan die hoop en nadenken over hoe we hoop kunnen geven aan de mensen in deze kritieke situaties. Waar kun jij je steentje bijdragen? Geef jij je tijd door gebed? Of door je handen uit de mouwen te steken? Geef jij je geld aan een van de organisaties die hoop brengt? Geef jij je hart? Lieve mensen, soms is de situatie overweldigend en kunnen we het allemaal niet meer bolwerken. Maar beloof me dan dat je een van die situaties in je hart neemt, een van die situaties zal ondersteunen op een manier die voor jou mogelijk is. Laten we hoop brengen!

Gelukkig gebeuren er ook heel veel mooie dingen. Zoals hier in Nepal: Hoog tijd voor een aantal nieuwe blogs.
Om even bij het woord ‘moeilijk’ te blijven laten we in dit blog iets zien van de moeilijk begaanbare wegen in Nepal. Een uitdaging, maar niet onoverkoombaar.

Voor 160 kilometer, rijden we zo’n zeven a acht uur

De wegen in Nepal naar ons project zijn uitdagend. In het bijzonder als het regent en stormt, maar ook als het droog is zijn de kuilen in de wegen een flinke uitdaging. De route is maar zo’n 160 kilometer en daar doen we zo’n zeven tot acht uur over! Hierbij een klein filmpje van een paar diepe kuilen in de weg (mijn telefoon vasthouden is ook een uitdaging op zich…):

Het volgende filmpje geeft het misschien nog wel beter weer.

Uren lopen op moeilijk begaanbare wegen

En als we aan de rand van ons project zijn aangekomen nd die dagreis, moeten we soms ook uren lopen van de ene groep huizen naar de andere. Voor mij voelt dat als ‘vakantie’ omdat de omgeving prachtig is, maar als je dit dag in dag uit moet doen in weer en wind om de meest kwetsbaren te bereiken, dan is dat heel vermoeiend. En ik heb dan ook grote bewondering voor mijn collega’s die daar werken.

Zie je de prachtige omgeving? Maar er zijn geen wegen die per auto begaanbaar zijn… onze collega’s doen alles te voet! Respect. Nu scheen de zon – maar zij gaan ook door als het regent of ijskoud is. Zie je die blauwe daken? Bijna alle blauwe daken zijn nieuwe, aardbevingsbestendige huizen. Je kunt je voorstellen dat ons dat heel gelukkig maakt. We mogen een heel dorp helpen aan veilige huizen. En een dorp is in dit geval nog heel wat meer van zulke heuvelruggen. 1.263 huizen in totaal. Je ziet er hier nog maar zo’n 15 tot 20… kun je je voorstellen?! 🙂 Er zijn er nu bijna 200 af!

Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Zie je de blauwe daken? Dat zijn de aardbevingsbestendige huizen die Medair helpt mee te bouwen. Alle respect voor onze collega's, omdat er geen wegen zijn die daar naar toe leiden, alles gaat te voet. Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Zie je de blauwe daken? Dat zijn de aardbevingsbestendige huizen die Medair helpt mee te bouwen. Alle respect voor onze collega's, omdat er geen wegen zijn die daar naar toe leiden, alles gaat te voet.

En dan zijn er nog de glibberige bruggetjes die bestaan uit een boomstam, of als je geluk hebt twee boomstammen naast elkaar. De steile hellingen, de vele bloedzuigers tijdens het regenseizoen die zich krampachtig in je huid proberen vast te zuigen. Respect… veel respect voor mijn collega’s.

Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Een rivier over door middel van een kleine gladde boomstam is maar een van die uitdagingen. Alle respect voor de medewerkers omdat er geen wegen zijn die de huizen bereiken, alles wordt te voet gedaan.

AFTER: Gyan Bahadur Basnet (45) and his wife Lali Maya (40) in front of their new earthquake resilient house

In de tussentijd loopt ons project al een tijdje en we dachten dat het leuk zou zijn om wat ‘voor en na’ fotos te laten zien. Zo krijg je een beter idee van het verschil dat we met z’n allen maken! Het betekent niet alleen dat mensen betere en droge schuilplaatsen krijgen, het betekent ook dat ze veilig zijn tegen toekomstige aardbevingen door de aardbevingsbestendige bouwtechnieken. In de foto’s hieronder zie je niet altijd het ‘huis’ waar ze leefden voor de aardbeving, maar de tijdelijke schuilplaats waar ze de afgelopen twee jaar na de aardbeving hebben geleefd. Daaruit blijkt de realiteit van de enorme verandering met behulp van Medair het best. Zonder Medair zouden de mensen nog lang in hun tijdelijke schuilplaatsen wonen, of slecht terugbouwen, omdat ze niet weten hoe te bouwen met de aardbevingsbestendige bouwtechnieken.

VOOR

De overblijfselen van het huis van Santa Bahadur Basnet (43) - zijn huis was zo ernstig beschadigd door de aardbeving dat het onbewoonbaar verklaard was

De overblijfselen van het huis van Santa Bahadur Basnet (43) – zijn huis was zo ernstig beschadigd door de aardbeving dat het onbewoonbaar verklaard was

NA

NA: Santa Bahadur Basnet (43) samen met de groep (buren) waarmee hij werkt voor zijn nieuwe aardbevingsbestendige huis.

Santa Bahadur Basnet (43) samen met de groep (buren) waarmee hij werkt voor zijn nieuwe aardbevingsbestendige huis.

VOOR

VOOR: Gyan Bahadur Basnet (45) voor zijn tijdelijke onderkomen waar nu zijn geiten weer staan.

Gyan Bahadur Basnet (45) voor zijn tijdelijke onderkomen waar nu zijn geiten weer staan.

NA

NA: Gyan Bahadur Basnet (45) en zijn vrouw Lali Maya (40) voor hun nieuwe aardbevingsbestendige huis

Gyan Bahadur Basnet (45) en zijn vrouw Lali Maya (40) voor hun nieuwe aardbevingsbestendige huis

Ik ben al dertig jaar metselaar, dus ik wou mijn eigen ontwerp aan het huis geven. Ik heb aan alle eisen voor een aardbevingsbestendig huis die de regering heeft voorgeschreven voldaan en ik heb goed geluisterd naar de engineers van Medair. Maar ik wilde ook dat mijn huis er van de buitenkant mooi uitzag en daarom heb ik mijn eigen ontwerp gemaakt. Ik kan dit ook voor al onze buren doen.

VOOR

VOOR: Saradha Basnet (20) voor haar tijdelijke hutje, ze heeft een zus en drie broers

Saradha Basnet (20) voor haar tijdelijke hutje, ze heeft een zus en drie broers

NA

NA: Tej Bahadur Basnet (55) en een van zijn dochters Saradha (20) voor hun nieuwe, aardbevingsbestendige huis

Tej Bahadur Basnet (55) en een van zijn dochters Saradha (20) voor hun nieuwe, aardbevingsbestendige huis

VOOR

Padma Kumari Budathoki voor haar tijdelijke onderkomen.

Padma Kumari Budathoki voor haar tijdelijke onderkomen. Samen met haar man heeft ze hier bijna een jaar geslapen na de aardbeving in 2015, ze kon nergens anders heen. Totdat haar man zo ziek werd, dat ze van hun buren in hun tijdelijke onderkomen mochten verblijven, waar het iets beter was (deze staat gelijk achter hun tijdelijke onderkomen: ijzeren golfplaten). Nu gebruiken ze dit onderkomen weer voor de geiten.

NA

NA: Padma Kumari Budathoki voor het nieuwe aardbevingsbestendige huis wat bijna af is.

Padma Kumari Budathoki voor het nieuwe aardbevingsbestendige huis wat bijna af is.

Lees hier meer over Padma en haar familie in het artikel van Gerhard Wilts van het Nederlands Dagblad.

VOOR

Dolma Tamang (60) & Kamin (62) Tamang voor hun tijdelijke hutje waar ze voor twee jaar lang hebben geleefd na de aardbeving.

Dolma Tamang (60) & Kamin (62) Tamang voor hun tijdelijke hutje waar ze voor twee jaar lang hebben geleefd na de aardbeving.

NA

NA: Sang Dolma Tamang (60) & Kamin (62) Tamang en hun dochter Dolma (10 years) voor hun nieuw gebouwde aardbevingsbestendige huis.

Sang Dolma Tamang (60) & Kamin (62) Tamang en hun dochter Dolma (10 years) voor hun nieuw gebouwde aardbevingsbestendige huis.

NA

Van het volgende huis hebben we alleen een ‘na’ foto omdat het huis hiervoor op de plek stond waar ze deze hebben gebouwd.

NA: Namas Bahadur Khulal voor zijn nieuwe aardbevingsbestendige huis. Rechts: Niraj Shrestha (Shelter Technical Officer) en Manish Upreti (Senior Shelter Technical Officer)

Namas Bahadur Khulal voor zijn nieuwe aardbevingsbestendige huis. Rechts: Niraj Shrestha (Shelter Technical Officer) en Manish Upreti (Senior Shelter Technical Officer)

 

De hulp van Medair in Nepal wordt mogelijk gemaakt door Swiss Solidarity, EO Metterdaad (NL), Woord & Daad (NL), All We Can (UK) en gulle giften van particuliere donateurs.

Padma Kumari Budathoki -overlevende van de aardbeving verteld over haar nieuwe aardbevingsbestendige huis dat ze dankzij Medair bijna kan betrekken
Padma Kumari Budathoki -overlevende van de aardbeving verteld Gerhard Wilts (journalist Nederlands Dagblad) over haar nieuwe aardbevingsbestendige huis dat ze dankzij Medair bijna kan betrekken

Gerhard Wilts (journalist Nederlands Dagblad, rechts) in gesprek met Padma Kumari Budathoki (75 jaar, midden). Saugat Upreti, shelter technical officer vertaald de vragen van het Engels naar Nepali.

In de tweede week van mei kwam Gerhard Wilts van het Nederlands Dagblad op bezoek in Bijulikot om te kijken hoe het staat met de wederopbouw na de aardbevingen in Nepal in 2015. Lees hier zijn verslag wat vandaag in het Nederlands Dagblad werd gepubliceerd – heel gaaf: een two-pager met een positieve indruk.

Dankbaar…

Wij zijn dankbaar dat we in Bijulikot, Ramechhap echt een voorbeeld mogen zijn voor de omliggende gebieden. Het feit dat de chief van de overheidsinstantie National Reconstruction Authority vol trots hierover verteld en de methode van Medair wil dupliceren zegt genoeg.

Hieronder tref je nog een aantal foto’s van de gesprekken die in het artikel genoemd worden.

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki - een portret

Portret foto van Padma Kumari Budathoki (75 jaar oud)

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki - een portret

Portret foto van Padma Kumari Budatohki.

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki die voor haar tijdelijke onderkomen staat.

Padma Kumari Budathoki voor haar tijdelijke onderkomen waar ze meer dan een jaar ‘gewoond’ heeft tot haar buren haar uitnodigden in een iets beter onderkomen.

Padma Kumari Budathoki voor haar nieuwe aardbevingsbestendige huis

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar: Blind geboren

We ontmoeten ook de 41-jarige Kul Bahadur Magar, hij is al sinds zijn geboorte blind, maar laat dit niet in de weg staan om zijn buren in het dorp te helpen. Integendeel. Hij steekt waar hij kan de handen uit de mouwen, ook bij de bouw van zijn eigen huis.

Portret foto van Kul Bahadur Magar

Portret foto van Kul Bahadur Magar. Hij laat zijn handicap niet in de weg staan en draagt enthousiast bij aan de wederopbouw in Nepal.

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar.

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar. Links zie je ook senior shelter technical officer Manish Upreti die alles vertaald van het Engels naar het Nepali en omgekeerd.

Kul Bahadur Magar staat met zijn vrouw op de fundering van hun aardbevingsbestendige huis

Kul Bahadur Magar (41 jaar) staat samen met zijn vrouw op de fundering van hun nieuw te bouwen aardbevingsbestendige huis.

rs132628_npl103-wendy-van-amerongen-mech-16-man-bahadur-magar-and-dusari-maya-img_9943-large

Ik staar naar het met zeil bedekte plafond. De muizen trippelen zachtjes tussen het rieten dak en het zeil. Ik ben klaarwakker. Het enige waar ik aan kan denken is het oudere stel die ik vandaag ontmoet heb. Ik heb zo met ze te doen. Ik draai me om in mijn slaapzak en het harde bed met matras van ongeveer één centimeter dikte maken het niet makkelijker. Mijn gedachten blijven tollen. Hoe is het voor hen? Ze zijn minstens twee keer zo oud als ik. Ze droegen slippers tijdens ons gesprek en ik denk dat ze waarschijnlijk geeneens schoenen bezitten.

Ik stuur mijn moeder een smsje. Niet dat ik denk dat ze hem zal ontvangen met het slechte netwerk hier, maar ik moet het gewoon even delen. Na nog meer omdraaien, val ik uiteindelijk weer in een rusteloze slaap. Wat kunnen wij voor hen doen?

Ontmoeting

Als ik de volgende ochtend wakker wordt gaan mijn gedachten weer terug naar toen we ze ontmoetten. We hadden ongeveer twee uur gelopen vanaf de centrale weg waar de auto ons had afgezet. Steile, gladde paadjes. Er is geen andere manier om daar te komen dan de benenwagen. Ik denk aan mijn wekelijkse boodschappen. Het zou me uren kosten die thuis te brengen als ik hier zou wonen. We hebben prachtige uitzichten. Als we arriveren zie ik op het eerste gezicht, een prachtig klein knus huisje, temidden van natuurlijke schoonheid, met uitzicht op de Himalaya’s. Maar deze schoonheid is nergens te vinden in hun verhaal als ik ze leer kennen. Hun verhaal is moelijk.

rs132629_npl103-wendy-van-amerongen-mech-16-man-bahadur-magar-and-dusari-maya-img_9944-lpr

Ze weet niet hoe oud ze is…

Ik heb het over Man Bahadur Magar en zijn vrouw Dusuri Maya. We ontmoetten eerst Man Bahadur’s vrouw, Dusuri; ze was aan ‘t vegen rondom het huis. Ze weet niet hoe oud ze is. Ik denk dat ze de 70 allang gepasseerd is, want ze ziet er een stuk ouder uit dan mijn ouders, maar ik weet dat het harde lichamelijke werk op het land haar ook een stuk ouder kan hebben gemaakt.

dusari-veegt-t-huis

Eindeloze karakteristieke rimpels

Haar vader werkte in India en haar moeder heeft haar op jonge leeftijd verlaten nadat ze ernstige brandwonden op liep. Ze weet niet wat er precies is gebeurd. Maar ik zag de pijn in haar ogen toen ze verder vertelde dat ze door haar oom werd groot gebracht. Haar gezicht heeft eindeloze karakteristieke rimpels. Als je het mij vraagt staat elke rimpel symbool voor de moeilijkheden die ze in haar leven heeft meegemaakt. Ze vertelt ons dat drie van haar vijf kinderen zijn overleden: al haar zoons. Ze heeft nog twee dochters over. Ze zijn getrouwd en leven nu met hun man niet zo ver bij hen vandaan. Ik laat dit even binnendringen. Drie van haar vijf kinderen. Overleden. Ik heb zelf geen kinderen, maar heb wel voor een aantal kinderen mogen zorgen als pleegouder en ik kan me een heel klein beetje voorstellen wat voor onvoorstelbare pijn ze moet hebben gehad. En nog steeds. Ze weet niet hoe ze zijn overleden. Misschien waren ze ziek.

img_9952-dusari

Maar we hebben wel melk van de koeien…

Toen kwam haar man aangelopen, een oude man met een doek om zijn lendenen en middel gewikkeld. Hij lijkt veel spieren te hebben in zijn armen. Waarschijnlijk omdat hij veel als boer op het land werkt. Verder is hij vel over been. Hij vertelt me dat ze zelf geen akkers hebben, maar dat ze op het land van iemand anders werken en daar ook een beetje eten voor zichzelf vandaan halen. Ze zijn blut. Hebben geen cent te makken. Een grote lening uitstaan voor hun huis. Ze hebben nauwelijks te eten. Maar, zegt zij: ‘We hebben wel elke dag melk van de koeien.’ Ik heb inderdaad drie koeien zien staan onder een afdakje. De koeien zien er goed en gezond uit. Er word overduidelijk goed voor ze gezorgd. Elke dag moet het stel er op uit om gras voor de koeien te snijden, want hun land is zo smal, dat daar niets te grazen valt.

De koeien

Gastvrij

Toen brak Maya mijn hart. Maya ging haar huis binnen en kwam terug met een stuk fruit. Mijn collega en vertaler zegt dat het waarschijnlijk het enige is wat ze in huis heeft en wat ze ons kan aanbieden. Ik vraag of we het kunnen afstaan. Hij bedankt ze en zegt vriendelijk dat ze dit echt beter zelf kunnen houden. Ik vraag hen hoe ze op dit punt gekomen zijn…

Allesverwoestende aardbeving

Ze vertellen me dat voor de aardbeving alles redelijk goed was. Ze konden zichzelf onderhouden met het werk op het land en het melken van de koeien. Ookal was hun leven erg moeilijk omdat ze ook hun drie zoons hebben verloren, ze hielden het vol omdat ze samen sterk waren. Maar toen vernietigde de aardbeving bijna alles wat ze hadden. Weg in een aantal verwoestende minuten. Ze waren aan het werk op het land toen de aardbeving kwam. De aarde beefde, ze zagen de bergen bewegen en een oorverdovende landverschuiving droeg bij tot hun enorme angst. Ze moesten zich staande houden door een boom vast te pakken. Het duurde minutenlang. Ze vreesden voor hun leven en voor het leven van hun dochters en kleinkinderen. Toen ze eindelijk weer terug naar huis konden, zagen ze dat hun huis volledig was ingestort. Ze huilden.

Wat weg is is weg…

Hun buurman zei dat ze niet moesten huilen, want wat weg is, is weg. Daar konden ze niets meer aan veranderen. Ze moesten verder. De week die daarop volgde, leefden ze in een stal. En Man Bahadur trok er op uit om wat zeil te vinden aangezien het regenseizoen op de loer lag en hij wist dat hun oude botten het niet zouden overleven als ze geen droge plek zouden kunnen vinden. Toen sloeg de volgende ramp toe. De tweede grote aardbeving. Man Bahadur keerde terug naar huis met lege handen. Geen zeil. En terwijl hij terugkeert, ziet hij dat ook de stal is ingestort. Hij was ten einde raad.

Dat of niets…

Op dat moment was er nog veel onduidelijkheid over de uitkeringen en hulp van de overheid. Er waren nog geen richtlijnen uitgekomen op het gebied van subsidie en kwaliteit van veilig bouwen. Maar wat konden ze doen? Hij moest goed voor z’n vrouw zorgen. Hij wilde haar een warme plek kunnen bieden in de winter. Dus besloot hij om geld te gaan lenen. Zelfs al wist hij niet zeker of zijn huis wel goed zou worden gebouwd. Het was dat. Of niets. Een onmogelijke keuze.

Impasse: alle keuzes slecht

Hij ontmoette enkele metselaars die waren getraind door Medair en CDS. Ze leken goede kennis te hebben en bouwden zo snel als ze konden. Dat was aan het begin van 2016. Pas in mei dit jaar kwamen de richtlijnen van veilig bouwen en hoe de uitkeringen zouden worden gegeven uit. En Medair kreeg pas een getekende project overeenkomst in augustus. En toen kwam het volgende vreselijke nieuws: een technisch medewerker van Medair kwam naar hun huis kijken en zei dat de metselaars redelijk goed werk hadden geleverd, maar dat de fundering niet sterk genoeg was gebouwd. Ze hadden destijds technische input en begeleiding van onze medewerkers moeten krijgen, maar er was geen tijd. Ze moesten bouwen. Wat een impasse. Alle opties die ze destijds hadden leken slecht. Ook de overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor de constructie werkzaamheden, controleerde hun huis en kwam tot dezelfde conclusie: ze zouden geen uitkeringen ontvangen, want hun huis was niet volgens de regels gebouwd en niet veilig genoeg bevonden.

het huis

Tranen

De richtlijnen… ze kwamen uit nadat ze gebouwd hadden. Nu hadden ze geen cent meer over en zelfs grote schulden. Ze zijn ten einde raad. Ze hebben geen geld om hun huis te herbouwen. Tranen wellen in de ogen van Man Bahadur als hij uiteindelijk zegt: Of we leven in dit huis en als er een volgende aardbeving komt is er de kans dat we doodgaan, of we plegen zelfmoord.

Een oorverdovende stilte volgt. Ik zet de videoopname uit. Het werd allemaal in het Nepalees gezegd, maar ik hoef dat niet te kunnen verstaan om de diepte van hun problemen te kunnen doorgronden en hun diepe pijn te voelen. Mijn collega en vertaler probeert het te vertalen. Maar een grote brok in zijn keel maakt dat hij niet meer kan praten. Hij loopt weg en zegt: ‘Wendy, ik kan dit niet. Wendy niet dit,’ en hij rent weg… ver achter het huis. Daar zit ik. Ik voel de pijnlijke energie van het oude stel. Tranen lopen langs m’n wangen. Het is teveel. Te moeilijk. Het oude stel zit naast me in stilte. En ook ik kan geen woord uitbrengen. Maar onze stilte en zachte huilen spreken alle talen. Dan sta ik op en loop ik naar Harihar, ik probeer hem te troosten.

Universele taal…

Evenlater als we het gesprek afsluiten vraag ik of ik voor ze mag bidden. Harihar legt het voor, hij zegt: Ik ben Hindu, mijn collega is Christen, jullie geloven misschien weer wat anders, maar Wendy heeft het op haar hart voor jullie te bidden. Is dat goed? Ze vinden het fijn.

Woorden stromen over mijn lippen, de tranen over mijn wangen en in een zachte mengeling vinden ze plek bij God. Hij troost mij, Hij richt mij op. Dat wens ik ook dit mooie stel. Heer troost hen en richt hen op.

___________________

PS: We zijn hier met een reden. Er ontstaan soms moeilijkheden die we van tevoren niet konden bedenken, maar onze collega’s van Medair denken nu al na over hoe we dit stel toch kunnen helpen zonder hen te bevoorrechten ten opzichte van anderen. Wederom ben ik dankbaar deel te mogen zijn van Medair. Deel te zijn van het brengen van hoop in anders zo troosteloze situaties. 

Medair's senior Shelter Advisor giving an update of the situation. Medair's senior Onderdak-adviseur geeft een update over de situatie

Hoog tijd voor een update uit Nepal – dit keer met een video! Mark Wooding, onze senior ‘shelter’ adviseur vertelt meer over de bouw van de huizen. En ik mag jullie bedanken voor jullie steun! Veel kijkplezier.

Als je het YouTube filmpje opent, klik dan even op cc/subtitles – dan krijg je ondertiteling in het Engels en later als Mark praat in het Nederlands!

Sorry voor de audio die best wel wisselend is in kwaliteit – dit is de eerste video die Wendy heeft gemaakt en er valt nog een hoop te leren :-). Maar het geeft wel een goeie update.

Astha (niet haar echte naam) voor haar huisje dat door de aardbeving onbewoonbaar is geworden.

Astha (niet haar echte naam) voor haar tijdelijke onderkomen, aangezien haar huis door de aardbevingen in 2015 onbewoonbaar is geworden.

Wanneer je voordat je huizen gaat bouwen, huizen moet slopen, lijkt dat in eerste instantie een leuke klus. Althans… dat kwam in mijn gedachten op. Ik zei gelijk dat ik wel een weekje kantoor wilde inruilen om lekker fysiek bezig te gaan met de sloop van de ‘onbewoonbaar verklaarde’ huizen.

Maar daar had ik me vies op verkeken! Wat komt daar enorm veel bij kijken…

Videoblog

Willem is afgelopen week ter plaatse geweest en heeft een mooie videoblog gemaakt. Mocht je moeite hebben met een aantal woorden – vraag gerust! Hij is een beetje aan het ‘verengelsen’… Bekijk de videoblog hieronder!

80% van de huizen moet gesloopt

Zoals je in de video van Willem kunt zien… is deze klus niet zomaar geklaard voor 310 huizen. Gelukkig werkt de gemeenschap waarmee we werken goed mee. Allereerst is het natuurlijk belangrijk dat de veiligheid van iedereen die aanwezig is bij de sloop van de huizen wordt gewaarborgd. Er moet aan zoveel worden gedacht. In Nepal mogen we 310 huizen gaan bouwen, maar dit betekent dat bij zeker zo’n 80% van de mensen hun oude onderkomen eerst nog gesloopt moet worden. Sommigen hebben huizen met alleen een begane grond, maar ook woningen met twee verdiepingen. Dat is een enorme klus.

Aangezien er in Nepal een benadering voor de herbouw van de huizen wordt gehanteerd waarbij de eigenaren verantwoordelijk zijn voor alles wat er met hun huis gebeurd en zij zelf beslissingen moeten nemen, geeft Medair vooral heel veel begeleiding, training en support tijdens dit proces.

Het kan zijn dat er een woning gesloopt moet worden, waar niks anders van over blijft dan puin. Maar in de meeste gevallen moet er ook worden gekeken of er materialen te hergebruiken zijn. Zeker in het geval van deze mensen die weinig ‘middelen’ hebben om hun huis te bouwen. We werken in een van de meest kwetsbare gebieden van Nepal waar de mensen veelal erg ‘arm’ zijn en zelf niet veel fondsen kunnen bijdragen om hun huis te herbouwen. Ze zijn dan ook enorm dankbaar dat ons team meedenkt en zoveel mogelijk materialen van hun oude woning probeert te besparen.

 

 

Mansuba - in front of her collapsed house - IMG_4797

Mansuba voor haar ingestortte huis

Alsof de verschrikkingen die hij en zijn vrouw tijdens de tweede aardbeving hadden meegemaakt nog niet genoeg waren, werd de 73 jaar oude Dhana afgelopen winter erg ziek. Hij sliep in een vochtige vieze hut, bestaande uit een kleine ruimte en gemaakt van bamboe en plastic zeil. Normaal zou dit een plek zijn voor het vee. Nu had hij geen andere keus. Zijn huis was compleet verwoest door de aardbeving en onbewoonbaar verklaard. Zijn oude botten te zwak om hem in z’n schamelijke tijdelijke onderkomen, tegen de kou te beschermen. Dhana dacht dat hij deze winter misschien niet zou overleven. En hoe moest het dan met zijn vrouw en kleindochter?

Mansuba - cooking in the shed - her husband laying ill in the back IMG_4816

Mansuba kookt voor haar man, die ziek in ‘t krotje ligt (grijze deken achter haar) waar ze in moeten wonen doordat hun huis is verwoest door de aardbeving

Dhana verteld ons dat het misschien beter was geweest als ze dichter bij het dorp hadden gewoond omdat ze zo oud worden, maar zijn familie bezit dit land nu al voor vier generaties. Er liggen hier een hoop herinneringen, goede en slechte herinneringen. En hij heeft geen geld om naar een andere plek te verhuizen.

Ik kan nu weer slapen

“Ik moet ook voor mijn kleindochter zorgen,” vertelt Dhana ons terwijl zijn ogen oplichten. “Allebei haar ouders zijn gestorven. Haar moeder overleed 20 dagen na de geboorte van deze kleine, maar de kleine is zo levendig! Ik wil dat ze goed kan opgroeien en naar school kan gaan. Daarom moet ik, zelfs nu ik al oud ben, heel hard werken. Ik kan niet meer zoveel doen als vroeger. Daarom ben ik zo blij met de hulp van Medair, ze hebben ons dorp geholpen door metselaars te trainen en nu geven ze financiele steun en technische kennis om voor ons een nieuw huis te bouwen. Nu hoef ik me geen zorgen meer te maken over een veilige plek voor mijn vrouw en kleindochter. Ik kan nu ’s nachts weer slapen.

Metselaars

Om de grote wederopbouwcampagne van de overheid te ondersteunen besloot Medair om lokale metselaars te trainen in het bouwen van huizen die bestendig zijn tegen aardbevingen. Inmiddels zijn in het dorp Bijulikot 29 metselaars volledig getraind om zulke huizen te bouwen. En ze konden gelijk aan de slag met het huis van Dhana en Mansuba om hun geleerde kennis in de praktijk te brengen.

Masons constructing Dhana's and Mansuba's new home IMG_6848

De metselaars bouwen aan de fundering van het huis voor Dhana & Mansuba

Zelfs mijn kleindochter kan naar school blijven gaan

“De metselaars waren zo behulpzaam, ze werkten hard om ons huis zo snel mogelijk klaar te krijgen, en hielpen ons zelfs met het halen van water omdat dit zo moeilijk voor ons is. We worden dan misschien oud, maar we voelen dat we niet vergeten zijn… Nu dat ons huis werd gebouwd door de metselaars, kon ik me weer focussen op ons akkerland. De opbrengst er van is niet genoeg om ons te voeden voor een heel jaar, maar daarom maak ik ook manden om te verkopen op de markt. Daarnaast is het zo fijn dat Medair ook financieel heeft geholpen om ons huis te bekostigen, want nu kan ik er voor zorgen dat mijn kleindochter naar school blijft gaan”. zegt Dhana.

Ik ben er trots op

De metselaars zijn op hun beurt weer blij met Medair’s training; ze kunnen niet alleen de opgedane kennis doorgeven, maar ze zullen nu ook in staat zijn hun diensten te verkopen, zodat ze inkomsten krijgen en hun families kunnen ondersteunen en daarmee ook de lokale economie een boost geven. Een van de metselaars zei: “We weten nu hoe we aardbevings-bestendige huizen kunnen bouwen, met seismische banden en andere technische snufjes. Het zal voorkomen dat veel mensen sterven of hun huis verliezen in een volgende aardbeving. Daar ben ik trots op en ik zal iedereen die er over wil horen erover vertellen. Het is belangrijk dat we de huizen niet meer op de oude manier, die mensen gewend zijn bouwen. Want die huizen zijn niet sterk genoeg.”

PASSA

Om ervoor te zorgen dat meer mensen deze trend volgen om toekomstige rampen te voorkomen heeft Medair ook PASSA trainingen georganiseerd. Dit is een internationaal herkende training, opgezet bij het Rode Kruis. Het is een actieplan die wordt gedreven door de gemeenschap, zij stellen dor middel van acht stappen een actieplan vast om veilige onderdak te verhogen in hun gemeenschap. Veel mensen geloven dat aardbevingsbestendige huizen veel duurder zijn om te bouwen. Maar ondanks dat de huizen misschien iets duurder zijn vanwege de materialen en metselaars die worden gebruikt, ze worden door een ervaren metselaar gemaakt en ze zullen niet meer instorten bij een aardbeving. Uiteindelijk zullen de huizen dus veel goedkoper zijn, want ze zijn veel duurzamer.

Oud maar niet vergeten…

In front of their almost finished new home - IMG_1956

En daar zitten ze, Dhana en Mansuba met hun kleindochter in ’t midden, voor hun aardbeving-bestendige huis die nu bijna af is (nog een likje verf en een veranda): oud maar niet vergeten…

En tot slot nog een hele vrolijke foto van hen tweetjes. Nadat we hen vroegen hoe ze elkaar hebben leren kennen. Dat was al zo lang geleden… ze barstten beiden in lachen uit!

Burst of laughter as we ask how they met - IMG_6884