Posts

Drone-beelden Family7 - Joas Burggraaf: van en van de grootste aardverschuivingen in Nepal
Drone-beelden van Family7 in Actie bij de aardverschuiving in Ramechhap, Nepal

Family7 in Actie – dronebeelden gemaakt door Joas Burggraaf.

Kun je mij ontdekken in bovenstaande foto van de drone-beelden? Wat ben ik dan enorm klein vergeleken bij de immense aardverschuiving die de landbouw en de huizen van de dorpelingen bedreigt, terwijl het er tegelijkertijd zo indrukwekkend en mooi uitziet.

Indrukwekkend Nepal – nu te zien op YouTube: Family7 in Actie

Heb jij altijd al eens willen weten hoe ons programma in Nepal er uit ziet? Of hoe de mensen daar leven? Tegen wat voor uitdagingen we met Medair aanlopen? Er is een fantastische vier-delige documentaire beschikbaar gemaakt door Family7. Inmiddels zijn deze afleveringen allemaal op TV uitgezonden en nu ook beschikbaar op YouTube. In 2014 maakten ze al een prachtige documentaire van onze tijd in Zuid-Sudan en nu hebben ze ons werk ook bij Medair ook in Nepal gevolgd. Het werden indrukwekkende opnamen, waar ik zelf ook nog steeds stil van ben. Daarom beveel ik je van harte aan deze nu te kijken. Hieronder tref je dan ook alle afleveringen aan. Mocht je toch geen tijd hebben om alle afleveringen te bekijken, dan raad ik vooral aflevering 1 en 3 aan. Maar eigenlijk moet je dan nog een keertje terugkomen om de andere afleveringen te zien…

Family7 in Actie – aflevering 1: De aardbeving

Aflevering 1 gaat over de aardbeving. Er wordt uitgelegd wat je moet doen in het geval van een aardbeving, en daarnaast is er een simulatie te zien. We reizen uren door de prachtige landschappen om bij het project aan te komen. Je ziet hoe ik verschrikkelijk moet huilen omdat ik herinneringen ophaal van mijn tijd net na de aardbeving en we ontmoeten de mensen die al meer dan twee jaar in hutjes leven of in levensgevaarlijke huizen vol met scheuren.

Family7 in Actie – aflevering 2: Een bijzondere ontmoeting

In aflevering 2 hebben we een wel heel bijzondere en onverwachte ontmoeting. We spelen een potje voetbal met de metselaars – waar hele vette drone-beelden van worden gemaakt en we zien het verschil tussen een veilig gebouwd huis en een onveilig gebouwd huis.

Family7 in Actie – aflevering 3: De aardverschuiving

In aflevering drie zien we een van de grootste en meest ontzagwekkende aardverschuivingen in Nepal in het gebied waar Medair werkt. Ik zag de grootsheid pas echt in toen ik deze drone-beelden voor het eerst zag! Willem legt uit hoe we samenwerken in clusters, wat dit inhoudt en hoe efficient dit is. En dan ook nog eens hoe we vast komen te zitten op de rand van een afgrond waarbij een van de wielen over de rand hangt – 1 stuurfout en de jeep zou naar beneden kunnen vallen. Krijgen we de jeep weer vrij? En we ontmoeten Radhika, haar baby is in een tochtig hutje geboren, maar inmiddels heeft ze de grootste lach op haar gezicht omdat ze in een veilig huis haar kinderen verder kan opvoeden.

Family7 in Actie – aflevering 4: Een dodelijk ongeluk

In aflevering vier krijgen we te maken met een super heftig en dodelijk ongeluk. Dit heeft diepe indruk gemaakt op mij en de rest van het team. Verder ontmoeten we nog meer mooie mensen, gaan we langs op een school – leert Meghan de kinderen een supergaaf dansje wat goed past bij het thema hygiene en gaat Family7 in gesprek met Willem en mij.

We hopen dat je deze afleveringen mooi vond. We horen graag je reactie!

Hoe elke euro vijf euro waard wordt: kun je nog wat missen?

Nog zeker 1000 kwetsbare families in dit gebied hebben zo snel mogelijk hulp nodig. Help je ook mee? Omdat Medair al ondersteuning krijgt van o.a. Swiss Solidarity en de Nepalese overheid ook meer dan de helft bijdraagt, is jouw euro nu vijf euro waard. Van elke 1.000 euro die we bijeenbrengen kan al één veilig huis van 5.000 euro worden gebouwd! Help je mee om zoveel mogelijk mensen te helpen aan een veilig onderdak?
Alvast hartelijk dank voor je gift en/of gebed!

Je kunt de beveiligde Idealfunctie gebruiken op deze pagina of stort je gift op:
Stichting ETV
Bankrekening: NL47 RABO 0394022521
Stichting Evangelical Television Europe
Apeldoorn. O.V.V. MedairNepal

Family7 filmt Radhika B.K. die met haar pasgeboren kindje voor haar nieuwe aardbevingsbestendige huis staat.

In juni mocht ik met een team van Family7 in actie opnamen maken voor een vierdelige documentaire over Nepal. Hieronder kun je al korte fragmenten zien uit de fantastische serie (ja, ik ben fan :-))!

De documentaire gaat vooral over de hulpverlening, het leven van de mensen die we dienen en ons leven als noodhulpverlener. Je ziet de prachtige landschappen, de andere cultuur en we hopen dat het je mag aansporen voor hen te bidden en hen wellicht te steunen met een financiele bijdrage. De hulp is nog zo keihard nodig, zeker nu de media gericht is op alle andere rampen in de wereld. Het zou super fijn zijn als onze achterban dit project kan steunen.

Afleveringen van Family7 in Actie

Morgen (woensdag 4 oktober) is de eerste aflevering op TV bij Family7 en waarschijnlijk zal deze vanaf zaterdag ook op YouTube te zien zijn. Vanaf dat moment zal er iedere week een nieuwe aflevering te zien zijn.

Family7 in Actie voor Medair Nepal - de afleveringen

Ontmoeting met moeder en een baby in een hutje

Lees hier het artikel dat ik mocht schrijven voor het magazine van Family7. Het verhaal van Khadkamaya, een moeder, vier jaar jonger dan ik met een een-jaar oude baby en nog vier kinderen die al meer dan twee jaar in een krotje woont, waarbij ze zich elke dag zorgen maakt over de gezondheid en het leven van haar kinderen. Een verhaal waarin oplossingen zo dichtbij haar levensgevaarlijke situatie staat. En waar wij (ja jij ook!) deel van de oplossing kunnen zijn. Het verhaal van haar staat in schril contrast met het verhaal van Radhika B.K. (de uitgelichte afbeelding hierboven, gemaakt door Joas Burggraaf) die inmiddels wel een nieuw aardbevingsbestendig huis heeft.

Hieronder zie je nog een aantal fragmenten uit de serie. Zorg dat je de afleveringen niet mist. Enne.. misschien moet je wel een zakdoekje meenemen. Willem moest ook een traantje laten tijdens de eerste aflevering, maar misschien was dat omdat hij zijn vrouw in tranen zag?

Portraits of people

Portretten. Foto’s van mensen die ik niet wil vergeten. In Nepal ontmoet ik veel mooie mensen. Van binnen en van buiten.

Mensen zien

Door mijn lens zie ik mensen soms op een andere manier – Ik denk dat andere fotografen mij zullen begrijpen als ik dit zeg. Je kunt ze zo diep in hun ogen kijken als je foto’s neemt en je wilt hen portretteren zoals ze zijn. Bijna altijd laat ik ze de foto na afloop zien en als ze de foto niet mooi vinden, dan wis ik ‘m van mijn camera. De volgende foto’s kwamen door de selectie… en ik wil dat je ze ziet. Ik wil dat je ze herkent.

Portretten van mensen in een vergeten crisis

Ik wil dat je het verhaal van de mensen die in hele moeilijke omstandigheden leven ziet, in een crisis die grotendeels is vergeten en waar meer dan 600,000 huizen onbewoonbaar zijn verklaard. Slechts een klein deel is op dit moment herbouwd. En onderzoekers zeggen dat een nieuwe grote aardbeving zal plaatsvinden in de komende jaren. Een race tegen de klok. Ik hoop dat de portretten ook duizend woorden tegen je spreken. Ik heb geen filter gebruikt of een programma om ze aan te passen, het zijn allemaal originele foto’s, zoals ik ze met mijn camera nam.

Portretten- foto van Dolma Tamang en haar man voor hun aardbevingsbestendige huis. ©Medair/Wendy van Amerongen

De gloed die haar gezicht deed stralen als de zon

Herinner je jeDolma Tamang? Ik schreef over haar in april toen ze nog in haar tijdelijke krotje woonde. Nu nam ik portretten van haar en haar man voor hun nieuwe aardbevingsbestendige huis. Ik vind deze foto geweldig, omdat je kunt zien hoe blij ze zijn. Ze konden maar niet stoppen met iedereen bedanken die hen heeft geholpen – dus jij ook bedankt als je hebt bijgedragen aan het mogelijk maken van het bouwen van deze veilige huizen! Er is nog steeds meer geld nodig om de 1.263 huizen die we willen bouwen te bouwen – dus als je meer blijde gezichten als die van hen wil zien, en iets kunt missen… denk er dan over na of je Medair Nepal wilt steunen.

Portretten - Winkeleigenaar die me vroeg of ik een foto van hem wilde maken. Hij draagt een typische Nepalese hoed, de Nepali Topi. ©Medair/Wendy van Amerongen

Nepali Topi

Deze winkel eigenaar vroeg me of ik een foto van hem wilde nemen. Ik vond het fijn dat hij gewoon nonchalant tegen de deurpost aan bleef leunen zonder dat hij extra ging poseren. Hij draagt de typische Nepalese hoed, de Nepali Topi ((Nepali: ढाका टोपी). Deze Nepali Topi is populair bij de Nepalezen die in de heuvelactige regio’s van Nepal wonen, waaronder ook het gebied waar wij werken. Het is ook een symbool van nationale trots en de nationale kledij.Portretten - moeder en kind lopen door Bijulikot, Ramechhap, Nepal. ©Medair/Wendy van Amerongen

Ik vond het geweldig dat dit kind recht in mijn lens keek, maar de moeder leek meer geinteresseerd in de discussie die de winkeleigenaren aan het voeren waren. Ik vind het ook geweldig om te zien hoe moeders van over de hele wereld erg inventief zijn in de manieren waarop ze hun kinderen dragen. Haar andere kind (waarvan je maar een heel klein stukje ziet) houdt haar vast aan haar rok, terwijl ze met hen meeloopt.

Portretten - een vrouw draagt blaadjes / bamboe voor haar vee. ©Medair/Wendy van Amerongen

De kracht van een vrouw

De vrouwen zijn ongelofelijk sterk. Deze bamboe bladeren en gras voor haar vee weegt misschien niet zoveel als de stenen die ze oest dragen om haar nieuwe aardbevingsbestendige huis te bouwen, maar dan nog… en terwijl ze met mij en de vertaler praat, haalde ze de lading niet van haar hoofd, ze bleef onverstoord met haar praten terwijl ze het vast bleef houden en lachte regelmatig naar ons.

Portretten. Een vrouw bedankt ons voor haar aardbevingsbestendige huis met een lach. ©Medair/Wendy van Amerongen

Dank je – dank je – dank je!

Helaas stond ik aan de andere kant toen ze onze ingenieurs vertelden dat ze zo blij was met haar nieuwe huis. Dus je kunt helaas haar nieuwe huis niet zien. Maar ik beloof je dat ik de volgende keer wat nieuwe huizen post. Maar ik dacht dat jullie deze brede lach, vol met dankbaarheid – moesten zien!

Portretten - Vrouw - Nirmala Tamang: ik ben altijd blij. ©Medair/Wendy van Amerongen

Sirmala Tamang – Ik ben altijd blij

Deze dame is bijzonder. Ze heet Sirmala Tamang en is 28 jaar oud. Ze is een van de dames die haar gemeenschap er van overtuigde dat de nieuwe aardbevingsbestendige technieken om een huis te bouwen veel beter zijn. En nu is haar eigen huis af. Ze zegt: het is mooi. Het is zoveel beter dan voorheen. Het is huis is stevig en sterk. Afgelopen jaar hebben we het erg moeilijk gehad, want het water stroomde zo bij ons naar binnen en we werden vaak ziek. Dit nieuwe huis is droog en veilig. Ik ben altijd blij. Wat me verdrietig maakt is de aardbeving, maar daarnaast ben ik altijd blij. Zij leerde mij opnieuw dat we niet veel dingen nodig hebben om blij te zijn. We hebben veiligheid nodig, mensen om ons heen. En hoop nodig. Portretten - kind Parpatti Tamang - speelt met haar haar. ©Medair/Wendy van Amerongen

Parpatti

Toen ik deze keer een foto van Parpatti nam was ze in een hele andere stemming dan de laatste keer (foto boven en beneden zijn van Parpatti). Je kunt de foto’s van Parpatti die ik maanden geleden van haar en haar opa nam op onze vorige website zien. Nu was ze ziek. Ze kwam net terug van het ziekenhuis. Het duurde vijf uur om naar het ziekenhuis te lopen. Kun je je voorstellen hoe ze zich voelde?

Portretten - Diepe blik van Parpatti Tamang die ziek is en vijf uur moest lopen om bij het ziekenhuis te komen. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten - portret van Padma Budathoki. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten van familie Budathoki

dit is Padma Kumari Budathoki, een vrouw over wie ik al eerder schreef, net zoals Gerhard Wilts in het Nederlands Dagblad. Een vrouw met veel veerkracht. Haar man (zie het portret hieronder) heeft een nierziekte. Toen ze nog in hun krotje leefden, was dit erg moeilijk voor hen. Padma wist niet of ze het vol zouden houden en of ze in leven zouden blijven met haar man die zo ziek was, aangezien ze geen veilig huis hadden waar ze konden schuilen tegen de regen en kou. Nu kunnen zij en haar man weer ademhalen omdat ze een veilig thuis hebben. De foto’s spreken boekdelen.

Portretten - Portret van Mr. Budathoki, die een nierziekte heeft. Hij draagt een typische Nepalese hoed, de Nepali Topi. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten van kinderen

Portretten- Kinderen zijn zo veerkrachtig en ik hou er van om hun lach te zien. ©Medair/Wendy van Amerongen

De bovenstaande en onderstaande portretten van kinderen laten me hoop zien, keer op keer. Hun lach. De verwondering over de wereld, die ze nog steeds leken te zien. De kracht om rampen te overwinnnen. De veerkracht en blijdschap die ze hebben door de kleine dingen in het leven. God heeft ons naar Zijn beeld gemaakt. En zorgen maken heeft nog nooit een dag aan ons leven toegevoegd. Kinderen lijken dat op de een of andere manier te begrijpen. En ik kan er niet genoeg van krijgen om hen op de foto te zetten…. gelukkig vonden ze het zelf ook erg leuk! 🙂

Portretten-Drie kinderen spelen met elkaar en geven mij hun lach. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten - foto van een kind die de Nepalese groet doet 'Namaste'. ©Medair/Wendy van Amerongen

AFTER: Gyan Bahadur Basnet (45) and his wife Lali Maya (40) in front of their new earthquake resilient house

In de tussentijd loopt ons project al een tijdje en we dachten dat het leuk zou zijn om wat ‘voor en na’ fotos te laten zien. Zo krijg je een beter idee van het verschil dat we met z’n allen maken! Het betekent niet alleen dat mensen betere en droge schuilplaatsen krijgen, het betekent ook dat ze veilig zijn tegen toekomstige aardbevingen door de aardbevingsbestendige bouwtechnieken. In de foto’s hieronder zie je niet altijd het ‘huis’ waar ze leefden voor de aardbeving, maar de tijdelijke schuilplaats waar ze de afgelopen twee jaar na de aardbeving hebben geleefd. Daaruit blijkt de realiteit van de enorme verandering met behulp van Medair het best. Zonder Medair zouden de mensen nog lang in hun tijdelijke schuilplaatsen wonen, of slecht terugbouwen, omdat ze niet weten hoe te bouwen met de aardbevingsbestendige bouwtechnieken.

VOOR

De overblijfselen van het huis van Santa Bahadur Basnet (43) - zijn huis was zo ernstig beschadigd door de aardbeving dat het onbewoonbaar verklaard was

De overblijfselen van het huis van Santa Bahadur Basnet (43) – zijn huis was zo ernstig beschadigd door de aardbeving dat het onbewoonbaar verklaard was

NA

NA: Santa Bahadur Basnet (43) samen met de groep (buren) waarmee hij werkt voor zijn nieuwe aardbevingsbestendige huis.

Santa Bahadur Basnet (43) samen met de groep (buren) waarmee hij werkt voor zijn nieuwe aardbevingsbestendige huis.

VOOR

VOOR: Gyan Bahadur Basnet (45) voor zijn tijdelijke onderkomen waar nu zijn geiten weer staan.

Gyan Bahadur Basnet (45) voor zijn tijdelijke onderkomen waar nu zijn geiten weer staan.

NA

NA: Gyan Bahadur Basnet (45) en zijn vrouw Lali Maya (40) voor hun nieuwe aardbevingsbestendige huis

Gyan Bahadur Basnet (45) en zijn vrouw Lali Maya (40) voor hun nieuwe aardbevingsbestendige huis

Ik ben al dertig jaar metselaar, dus ik wou mijn eigen ontwerp aan het huis geven. Ik heb aan alle eisen voor een aardbevingsbestendig huis die de regering heeft voorgeschreven voldaan en ik heb goed geluisterd naar de engineers van Medair. Maar ik wilde ook dat mijn huis er van de buitenkant mooi uitzag en daarom heb ik mijn eigen ontwerp gemaakt. Ik kan dit ook voor al onze buren doen.

VOOR

VOOR: Saradha Basnet (20) voor haar tijdelijke hutje, ze heeft een zus en drie broers

Saradha Basnet (20) voor haar tijdelijke hutje, ze heeft een zus en drie broers

NA

NA: Tej Bahadur Basnet (55) en een van zijn dochters Saradha (20) voor hun nieuwe, aardbevingsbestendige huis

Tej Bahadur Basnet (55) en een van zijn dochters Saradha (20) voor hun nieuwe, aardbevingsbestendige huis

VOOR

Padma Kumari Budathoki voor haar tijdelijke onderkomen.

Padma Kumari Budathoki voor haar tijdelijke onderkomen. Samen met haar man heeft ze hier bijna een jaar geslapen na de aardbeving in 2015, ze kon nergens anders heen. Totdat haar man zo ziek werd, dat ze van hun buren in hun tijdelijke onderkomen mochten verblijven, waar het iets beter was (deze staat gelijk achter hun tijdelijke onderkomen: ijzeren golfplaten). Nu gebruiken ze dit onderkomen weer voor de geiten.

NA

NA: Padma Kumari Budathoki voor het nieuwe aardbevingsbestendige huis wat bijna af is.

Padma Kumari Budathoki voor het nieuwe aardbevingsbestendige huis wat bijna af is.

Lees hier meer over Padma en haar familie in het artikel van Gerhard Wilts van het Nederlands Dagblad.

VOOR

Dolma Tamang (60) & Kamin (62) Tamang voor hun tijdelijke hutje waar ze voor twee jaar lang hebben geleefd na de aardbeving.

Dolma Tamang (60) & Kamin (62) Tamang voor hun tijdelijke hutje waar ze voor twee jaar lang hebben geleefd na de aardbeving.

NA

NA: Sang Dolma Tamang (60) & Kamin (62) Tamang en hun dochter Dolma (10 years) voor hun nieuw gebouwde aardbevingsbestendige huis.

Sang Dolma Tamang (60) & Kamin (62) Tamang en hun dochter Dolma (10 years) voor hun nieuw gebouwde aardbevingsbestendige huis.

NA

Van het volgende huis hebben we alleen een ‘na’ foto omdat het huis hiervoor op de plek stond waar ze deze hebben gebouwd.

NA: Namas Bahadur Khulal voor zijn nieuwe aardbevingsbestendige huis. Rechts: Niraj Shrestha (Shelter Technical Officer) en Manish Upreti (Senior Shelter Technical Officer)

Namas Bahadur Khulal voor zijn nieuwe aardbevingsbestendige huis. Rechts: Niraj Shrestha (Shelter Technical Officer) en Manish Upreti (Senior Shelter Technical Officer)

 

De hulp van Medair in Nepal wordt mogelijk gemaakt door Swiss Solidarity, EO Metterdaad (NL), Woord & Daad (NL), All We Can (UK) en gulle giften van particuliere donateurs.

Padma Kumari Budathoki -overlevende van de aardbeving verteld over haar nieuwe aardbevingsbestendige huis dat ze dankzij Medair bijna kan betrekken
Padma Kumari Budathoki -overlevende van de aardbeving verteld Gerhard Wilts (journalist Nederlands Dagblad) over haar nieuwe aardbevingsbestendige huis dat ze dankzij Medair bijna kan betrekken

Gerhard Wilts (journalist Nederlands Dagblad, rechts) in gesprek met Padma Kumari Budathoki (75 jaar, midden). Saugat Upreti, shelter technical officer vertaald de vragen van het Engels naar Nepali.

In de tweede week van mei kwam Gerhard Wilts van het Nederlands Dagblad op bezoek in Bijulikot om te kijken hoe het staat met de wederopbouw na de aardbevingen in Nepal in 2015. Lees hier zijn verslag wat vandaag in het Nederlands Dagblad werd gepubliceerd – heel gaaf: een two-pager met een positieve indruk.

Dankbaar…

Wij zijn dankbaar dat we in Bijulikot, Ramechhap echt een voorbeeld mogen zijn voor de omliggende gebieden. Het feit dat de chief van de overheidsinstantie National Reconstruction Authority vol trots hierover verteld en de methode van Medair wil dupliceren zegt genoeg.

Hieronder tref je nog een aantal foto’s van de gesprekken die in het artikel genoemd worden.

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki - een portret

Portret foto van Padma Kumari Budathoki (75 jaar oud)

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki - een portret

Portret foto van Padma Kumari Budatohki.

Als Gerhard Wilts op bezoek is interviewt hij ook Padma Kumari Budathoki die voor haar tijdelijke onderkomen staat.

Padma Kumari Budathoki voor haar tijdelijke onderkomen waar ze meer dan een jaar ‘gewoond’ heeft tot haar buren haar uitnodigden in een iets beter onderkomen.

Padma Kumari Budathoki voor haar nieuwe aardbevingsbestendige huis

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar: Blind geboren

We ontmoeten ook de 41-jarige Kul Bahadur Magar, hij is al sinds zijn geboorte blind, maar laat dit niet in de weg staan om zijn buren in het dorp te helpen. Integendeel. Hij steekt waar hij kan de handen uit de mouwen, ook bij de bouw van zijn eigen huis.

Portret foto van Kul Bahadur Magar

Portret foto van Kul Bahadur Magar. Hij laat zijn handicap niet in de weg staan en draagt enthousiast bij aan de wederopbouw in Nepal.

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar.

Gerhard Wilts in gesprek met Kul Bahadur Magar. Links zie je ook senior shelter technical officer Manish Upreti die alles vertaald van het Engels naar het Nepali en omgekeerd.

Kul Bahadur Magar staat met zijn vrouw op de fundering van hun aardbevingsbestendige huis

Kul Bahadur Magar (41 jaar) staat samen met zijn vrouw op de fundering van hun nieuw te bouwen aardbevingsbestendige huis.

Hoe getrainde metselaars haar leven veranderen

Het is een warme en stoffige dag in Bijulikot. De wolken komen samen en vormen donderkoppen in de verte. Ik weet dat ik terug moet naar de plaats waar we vandaan komen, zodat de auto veilig naar onze basis kan terugkeren voordat een zware onweersbui de steile en glibberige weg bijna onmogelijk zal maken. Maar een oudere dame, die mijn aandacht al eerder had getrokken, kijkt me aan en ik kan gewoon niet niet met haar spreken; Ze is aan het werk rond een hutje, waarvan ik hoop dat die voor haar dieren is. Maar ik zie geen dieren en ik zou later ontdekken dat het hun ‘thuis’ was. Ik voel een grote drang om met haar te praten. Maar Kiran, sr. technisch medewerker bij Medair zegt: ‘Ze is doof, dus ze kan je niet horen.’

Oude Nepalese vrouw aan 't werk rondom haar tijdelijke thuis

Dolma Tamang aan het werk rondom haar tijdelijke ‘huis’

Ze kijkt naar me en glimlacht. Eén van haar ogen ziet er uit alsof deze bijna helemaal verdwenen is, verborgen in de talrijke rimpels in haar gezicht. De fotograaf die mee is, neemt rustig een aantal foto’s van een afstandje en legt de bijzondere en serene momenten vast.

Portret foto van Dolma Tamang - Nepalese vrouw, getekend door rimpels

Portret foto van Dolma Tamang

Ik kom niet alleen om te kijken hoe het project vordert

Dat ze ‘doof’ is, ontmoedigt me niet om naar haar toe te gaan. Ik wil bij haar zijn, haar laten zien dat ik om haar geef. Dat ik niet alleen hier ben om te kijken hoe het project vordert. Ik vraag Kiran of het oke is dat ik het krotje van binen bekijk. Hij zegt dat dit geen probleem is. Dus ik laat haar zien met mijn lichaamstaal dat ik naar binnen wil gaan en ze maakt een erg vriendelijk gebaar en opnieuw verschijnt een grote glimlach op haar gezicht. Ik doe mijn schoenen uit, omdat dit gebruikelijke traditie is wanneer je een Nepalees huis binnenkomt. Ik stap op een zandvloer en als ik de kamer binnenkom, kan ik maar twee stappen naar voren zetten en dan houdt het op, het is een kleine ruimte. Rechts van me is een soort fornuis (meer hout en houtskool met een pan bovenop) en het dak erboven is zwart geblakerd. Voor mij ligt er wat kleding op een stapel bedekt met een plastic tas, diagonaal daar tegenover ligt een mat op de vloer, die ze als hun ‘bank’ lijken te gebruiken en daarachter is het bed. Dat is het. Alles in een kleine, donkere, muffe ruimte.

Ze gaat zitten, en een paar ogenblikken later, bevind ik me naast haar. Ik hou haar hand vast, daar in haar tijdelijke huis: aangemoedigd door de warme gloed die ik zie op haar gezicht. Ze lijkt niet wanhopig, ondanks waar we zitten in die koude, vochtige, donkere, kleine ruimte, waar je niet eens rechtop kunt staan. Integendeel, haar gezicht heeft een prachtige gloed en het lijkt alsof ze straalt. Ik leer niet veel later, dat ze zo kijkt omdat ze binnenkort niet meer in de koude schuur zal leven, ze zal naar haar aardbevingsbestendige woning verhuizen – net zoals haar zoon, wiens huis net een paar weken eerder onder het technisch toeziend oog van Medair is voltooid.

Wendy van Amerongen op bezoek bij Nepalese Dolma Tamang in haar 'tijdelijke thuis' wat een krotje is

Wendy van Amerongen op bezoek bij Nepalese Dolma Tamang in haar ‘tijdelijke thuis’ wat een krotje is

Nadat we deze bijzondere momenten samen hebben gedeeld, en ik weet dat ze doof is en ze me toch niet begrijpt omdat we een compleet verschillende taal spreken, bedank ik haar met mijn glimlach en ga verder. Ik vraag Kiran, iets meer over haar te vertellen. Hij heeft vaak met haar en haar man gepraat om hen te overtuigen een aardbevingbestendig huis te bouwen. Ik hoorde dat Dolma’s man in eerste instantie erg sceptisch was over het opbouwen van een aardbevingsbestendig huis, omdat hij dacht dat ze het niet zouden konden doen voor het bedrag van de verstrekte financiering en hij zich niet in de schulden wilde werken. Medair overtuigde hem echter om verder te gaan. We hebben hun zoon, Biju, getraind in aardbevingsbestendige technieken en hij is nu een van de geschoolde metselaars die weet hoe je een aardbevingsbestendig huis kan bouwen. Biju’s huis is onlangs afgerond en nu zijn ouders ervan overtuigd dat het voor hen ook zal werken, zal hij ook helpen hun huis te bouwen.

Terwijl ik door het dorpje terug loop, zie ik de huizen verspreid in een zeer steil en heuvelachtig gebied, en word ik tegelijkertijd gevuld met een gevoel van dankbaarheid en hoop. Medair is aanwezig. Mag verandering brengen. Dit dorp zal opstaan uit de verwoestende aardbeving en sterker terugkeren, verenigd en vol hoop. De wolken zijn nog steeds donker en flink dreigend, maar de zon heeft er inmiddels een groot gat in gebroken, dat gat wordt nu groter en groter. Het herinnert mij aan de gloed op het gezicht van Dolma, waardoor haar gezicht scheen zoals de zon. Er is hoop. En hoop dringt altijd door de duisternis, hoop is in staat om te zien dat er licht is ondanks alle moeilijke momenten.

Dolma Tamang bedankt ons met een Nepalese groet: Namaste

Dolma Tamang bedankt ons met een Nepalese groet: Namaste

Alle photos in deze update, copyright aan onze geweldige collega en fotografe Tamara Berger

rs132628_npl103-wendy-van-amerongen-mech-16-man-bahadur-magar-and-dusari-maya-img_9943-large

Ik staar naar het met zeil bedekte plafond. De muizen trippelen zachtjes tussen het rieten dak en het zeil. Ik ben klaarwakker. Het enige waar ik aan kan denken is het oudere stel die ik vandaag ontmoet heb. Ik heb zo met ze te doen. Ik draai me om in mijn slaapzak en het harde bed met matras van ongeveer één centimeter dikte maken het niet makkelijker. Mijn gedachten blijven tollen. Hoe is het voor hen? Ze zijn minstens twee keer zo oud als ik. Ze droegen slippers tijdens ons gesprek en ik denk dat ze waarschijnlijk geeneens schoenen bezitten.

Ik stuur mijn moeder een smsje. Niet dat ik denk dat ze hem zal ontvangen met het slechte netwerk hier, maar ik moet het gewoon even delen. Na nog meer omdraaien, val ik uiteindelijk weer in een rusteloze slaap. Wat kunnen wij voor hen doen?

Ontmoeting

Als ik de volgende ochtend wakker wordt gaan mijn gedachten weer terug naar toen we ze ontmoetten. We hadden ongeveer twee uur gelopen vanaf de centrale weg waar de auto ons had afgezet. Steile, gladde paadjes. Er is geen andere manier om daar te komen dan de benenwagen. Ik denk aan mijn wekelijkse boodschappen. Het zou me uren kosten die thuis te brengen als ik hier zou wonen. We hebben prachtige uitzichten. Als we arriveren zie ik op het eerste gezicht, een prachtig klein knus huisje, temidden van natuurlijke schoonheid, met uitzicht op de Himalaya’s. Maar deze schoonheid is nergens te vinden in hun verhaal als ik ze leer kennen. Hun verhaal is moelijk.

rs132629_npl103-wendy-van-amerongen-mech-16-man-bahadur-magar-and-dusari-maya-img_9944-lpr

Ze weet niet hoe oud ze is…

Ik heb het over Man Bahadur Magar en zijn vrouw Dusuri Maya. We ontmoetten eerst Man Bahadur’s vrouw, Dusuri; ze was aan ‘t vegen rondom het huis. Ze weet niet hoe oud ze is. Ik denk dat ze de 70 allang gepasseerd is, want ze ziet er een stuk ouder uit dan mijn ouders, maar ik weet dat het harde lichamelijke werk op het land haar ook een stuk ouder kan hebben gemaakt.

dusari-veegt-t-huis

Eindeloze karakteristieke rimpels

Haar vader werkte in India en haar moeder heeft haar op jonge leeftijd verlaten nadat ze ernstige brandwonden op liep. Ze weet niet wat er precies is gebeurd. Maar ik zag de pijn in haar ogen toen ze verder vertelde dat ze door haar oom werd groot gebracht. Haar gezicht heeft eindeloze karakteristieke rimpels. Als je het mij vraagt staat elke rimpel symbool voor de moeilijkheden die ze in haar leven heeft meegemaakt. Ze vertelt ons dat drie van haar vijf kinderen zijn overleden: al haar zoons. Ze heeft nog twee dochters over. Ze zijn getrouwd en leven nu met hun man niet zo ver bij hen vandaan. Ik laat dit even binnendringen. Drie van haar vijf kinderen. Overleden. Ik heb zelf geen kinderen, maar heb wel voor een aantal kinderen mogen zorgen als pleegouder en ik kan me een heel klein beetje voorstellen wat voor onvoorstelbare pijn ze moet hebben gehad. En nog steeds. Ze weet niet hoe ze zijn overleden. Misschien waren ze ziek.

img_9952-dusari

Maar we hebben wel melk van de koeien…

Toen kwam haar man aangelopen, een oude man met een doek om zijn lendenen en middel gewikkeld. Hij lijkt veel spieren te hebben in zijn armen. Waarschijnlijk omdat hij veel als boer op het land werkt. Verder is hij vel over been. Hij vertelt me dat ze zelf geen akkers hebben, maar dat ze op het land van iemand anders werken en daar ook een beetje eten voor zichzelf vandaan halen. Ze zijn blut. Hebben geen cent te makken. Een grote lening uitstaan voor hun huis. Ze hebben nauwelijks te eten. Maar, zegt zij: ‘We hebben wel elke dag melk van de koeien.’ Ik heb inderdaad drie koeien zien staan onder een afdakje. De koeien zien er goed en gezond uit. Er word overduidelijk goed voor ze gezorgd. Elke dag moet het stel er op uit om gras voor de koeien te snijden, want hun land is zo smal, dat daar niets te grazen valt.

De koeien

Gastvrij

Toen brak Maya mijn hart. Maya ging haar huis binnen en kwam terug met een stuk fruit. Mijn collega en vertaler zegt dat het waarschijnlijk het enige is wat ze in huis heeft en wat ze ons kan aanbieden. Ik vraag of we het kunnen afstaan. Hij bedankt ze en zegt vriendelijk dat ze dit echt beter zelf kunnen houden. Ik vraag hen hoe ze op dit punt gekomen zijn…

Allesverwoestende aardbeving

Ze vertellen me dat voor de aardbeving alles redelijk goed was. Ze konden zichzelf onderhouden met het werk op het land en het melken van de koeien. Ookal was hun leven erg moeilijk omdat ze ook hun drie zoons hebben verloren, ze hielden het vol omdat ze samen sterk waren. Maar toen vernietigde de aardbeving bijna alles wat ze hadden. Weg in een aantal verwoestende minuten. Ze waren aan het werk op het land toen de aardbeving kwam. De aarde beefde, ze zagen de bergen bewegen en een oorverdovende landverschuiving droeg bij tot hun enorme angst. Ze moesten zich staande houden door een boom vast te pakken. Het duurde minutenlang. Ze vreesden voor hun leven en voor het leven van hun dochters en kleinkinderen. Toen ze eindelijk weer terug naar huis konden, zagen ze dat hun huis volledig was ingestort. Ze huilden.

Wat weg is is weg…

Hun buurman zei dat ze niet moesten huilen, want wat weg is, is weg. Daar konden ze niets meer aan veranderen. Ze moesten verder. De week die daarop volgde, leefden ze in een stal. En Man Bahadur trok er op uit om wat zeil te vinden aangezien het regenseizoen op de loer lag en hij wist dat hun oude botten het niet zouden overleven als ze geen droge plek zouden kunnen vinden. Toen sloeg de volgende ramp toe. De tweede grote aardbeving. Man Bahadur keerde terug naar huis met lege handen. Geen zeil. En terwijl hij terugkeert, ziet hij dat ook de stal is ingestort. Hij was ten einde raad.

Dat of niets…

Op dat moment was er nog veel onduidelijkheid over de uitkeringen en hulp van de overheid. Er waren nog geen richtlijnen uitgekomen op het gebied van subsidie en kwaliteit van veilig bouwen. Maar wat konden ze doen? Hij moest goed voor z’n vrouw zorgen. Hij wilde haar een warme plek kunnen bieden in de winter. Dus besloot hij om geld te gaan lenen. Zelfs al wist hij niet zeker of zijn huis wel goed zou worden gebouwd. Het was dat. Of niets. Een onmogelijke keuze.

Impasse: alle keuzes slecht

Hij ontmoette enkele metselaars die waren getraind door Medair en CDS. Ze leken goede kennis te hebben en bouwden zo snel als ze konden. Dat was aan het begin van 2016. Pas in mei dit jaar kwamen de richtlijnen van veilig bouwen en hoe de uitkeringen zouden worden gegeven uit. En Medair kreeg pas een getekende project overeenkomst in augustus. En toen kwam het volgende vreselijke nieuws: een technisch medewerker van Medair kwam naar hun huis kijken en zei dat de metselaars redelijk goed werk hadden geleverd, maar dat de fundering niet sterk genoeg was gebouwd. Ze hadden destijds technische input en begeleiding van onze medewerkers moeten krijgen, maar er was geen tijd. Ze moesten bouwen. Wat een impasse. Alle opties die ze destijds hadden leken slecht. Ook de overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor de constructie werkzaamheden, controleerde hun huis en kwam tot dezelfde conclusie: ze zouden geen uitkeringen ontvangen, want hun huis was niet volgens de regels gebouwd en niet veilig genoeg bevonden.

het huis

Tranen

De richtlijnen… ze kwamen uit nadat ze gebouwd hadden. Nu hadden ze geen cent meer over en zelfs grote schulden. Ze zijn ten einde raad. Ze hebben geen geld om hun huis te herbouwen. Tranen wellen in de ogen van Man Bahadur als hij uiteindelijk zegt: Of we leven in dit huis en als er een volgende aardbeving komt is er de kans dat we doodgaan, of we plegen zelfmoord.

Een oorverdovende stilte volgt. Ik zet de videoopname uit. Het werd allemaal in het Nepalees gezegd, maar ik hoef dat niet te kunnen verstaan om de diepte van hun problemen te kunnen doorgronden en hun diepe pijn te voelen. Mijn collega en vertaler probeert het te vertalen. Maar een grote brok in zijn keel maakt dat hij niet meer kan praten. Hij loopt weg en zegt: ‘Wendy, ik kan dit niet. Wendy niet dit,’ en hij rent weg… ver achter het huis. Daar zit ik. Ik voel de pijnlijke energie van het oude stel. Tranen lopen langs m’n wangen. Het is teveel. Te moeilijk. Het oude stel zit naast me in stilte. En ook ik kan geen woord uitbrengen. Maar onze stilte en zachte huilen spreken alle talen. Dan sta ik op en loop ik naar Harihar, ik probeer hem te troosten.

Universele taal…

Evenlater als we het gesprek afsluiten vraag ik of ik voor ze mag bidden. Harihar legt het voor, hij zegt: Ik ben Hindu, mijn collega is Christen, jullie geloven misschien weer wat anders, maar Wendy heeft het op haar hart voor jullie te bidden. Is dat goed? Ze vinden het fijn.

Woorden stromen over mijn lippen, de tranen over mijn wangen en in een zachte mengeling vinden ze plek bij God. Hij troost mij, Hij richt mij op. Dat wens ik ook dit mooie stel. Heer troost hen en richt hen op.

___________________

PS: We zijn hier met een reden. Er ontstaan soms moeilijkheden die we van tevoren niet konden bedenken, maar onze collega’s van Medair denken nu al na over hoe we dit stel toch kunnen helpen zonder hen te bevoorrechten ten opzichte van anderen. Wederom ben ik dankbaar deel te mogen zijn van Medair. Deel te zijn van het brengen van hoop in anders zo troosteloze situaties. 

Mansuba - in front of her collapsed house - IMG_4797

Mansuba voor haar ingestortte huis

Alsof de verschrikkingen die hij en zijn vrouw tijdens de tweede aardbeving hadden meegemaakt nog niet genoeg waren, werd de 73 jaar oude Dhana afgelopen winter erg ziek. Hij sliep in een vochtige vieze hut, bestaande uit een kleine ruimte en gemaakt van bamboe en plastic zeil. Normaal zou dit een plek zijn voor het vee. Nu had hij geen andere keus. Zijn huis was compleet verwoest door de aardbeving en onbewoonbaar verklaard. Zijn oude botten te zwak om hem in z’n schamelijke tijdelijke onderkomen, tegen de kou te beschermen. Dhana dacht dat hij deze winter misschien niet zou overleven. En hoe moest het dan met zijn vrouw en kleindochter?

Mansuba - cooking in the shed - her husband laying ill in the back IMG_4816

Mansuba kookt voor haar man, die ziek in ‘t krotje ligt (grijze deken achter haar) waar ze in moeten wonen doordat hun huis is verwoest door de aardbeving

Dhana verteld ons dat het misschien beter was geweest als ze dichter bij het dorp hadden gewoond omdat ze zo oud worden, maar zijn familie bezit dit land nu al voor vier generaties. Er liggen hier een hoop herinneringen, goede en slechte herinneringen. En hij heeft geen geld om naar een andere plek te verhuizen.

Ik kan nu weer slapen

“Ik moet ook voor mijn kleindochter zorgen,” vertelt Dhana ons terwijl zijn ogen oplichten. “Allebei haar ouders zijn gestorven. Haar moeder overleed 20 dagen na de geboorte van deze kleine, maar de kleine is zo levendig! Ik wil dat ze goed kan opgroeien en naar school kan gaan. Daarom moet ik, zelfs nu ik al oud ben, heel hard werken. Ik kan niet meer zoveel doen als vroeger. Daarom ben ik zo blij met de hulp van Medair, ze hebben ons dorp geholpen door metselaars te trainen en nu geven ze financiele steun en technische kennis om voor ons een nieuw huis te bouwen. Nu hoef ik me geen zorgen meer te maken over een veilige plek voor mijn vrouw en kleindochter. Ik kan nu ’s nachts weer slapen.

Metselaars

Om de grote wederopbouwcampagne van de overheid te ondersteunen besloot Medair om lokale metselaars te trainen in het bouwen van huizen die bestendig zijn tegen aardbevingen. Inmiddels zijn in het dorp Bijulikot 29 metselaars volledig getraind om zulke huizen te bouwen. En ze konden gelijk aan de slag met het huis van Dhana en Mansuba om hun geleerde kennis in de praktijk te brengen.

Masons constructing Dhana's and Mansuba's new home IMG_6848

De metselaars bouwen aan de fundering van het huis voor Dhana & Mansuba

Zelfs mijn kleindochter kan naar school blijven gaan

“De metselaars waren zo behulpzaam, ze werkten hard om ons huis zo snel mogelijk klaar te krijgen, en hielpen ons zelfs met het halen van water omdat dit zo moeilijk voor ons is. We worden dan misschien oud, maar we voelen dat we niet vergeten zijn… Nu dat ons huis werd gebouwd door de metselaars, kon ik me weer focussen op ons akkerland. De opbrengst er van is niet genoeg om ons te voeden voor een heel jaar, maar daarom maak ik ook manden om te verkopen op de markt. Daarnaast is het zo fijn dat Medair ook financieel heeft geholpen om ons huis te bekostigen, want nu kan ik er voor zorgen dat mijn kleindochter naar school blijft gaan”. zegt Dhana.

Ik ben er trots op

De metselaars zijn op hun beurt weer blij met Medair’s training; ze kunnen niet alleen de opgedane kennis doorgeven, maar ze zullen nu ook in staat zijn hun diensten te verkopen, zodat ze inkomsten krijgen en hun families kunnen ondersteunen en daarmee ook de lokale economie een boost geven. Een van de metselaars zei: “We weten nu hoe we aardbevings-bestendige huizen kunnen bouwen, met seismische banden en andere technische snufjes. Het zal voorkomen dat veel mensen sterven of hun huis verliezen in een volgende aardbeving. Daar ben ik trots op en ik zal iedereen die er over wil horen erover vertellen. Het is belangrijk dat we de huizen niet meer op de oude manier, die mensen gewend zijn bouwen. Want die huizen zijn niet sterk genoeg.”

PASSA

Om ervoor te zorgen dat meer mensen deze trend volgen om toekomstige rampen te voorkomen heeft Medair ook PASSA trainingen georganiseerd. Dit is een internationaal herkende training, opgezet bij het Rode Kruis. Het is een actieplan die wordt gedreven door de gemeenschap, zij stellen dor middel van acht stappen een actieplan vast om veilige onderdak te verhogen in hun gemeenschap. Veel mensen geloven dat aardbevingsbestendige huizen veel duurder zijn om te bouwen. Maar ondanks dat de huizen misschien iets duurder zijn vanwege de materialen en metselaars die worden gebruikt, ze worden door een ervaren metselaar gemaakt en ze zullen niet meer instorten bij een aardbeving. Uiteindelijk zullen de huizen dus veel goedkoper zijn, want ze zijn veel duurzamer.

Oud maar niet vergeten…

In front of their almost finished new home - IMG_1956

En daar zitten ze, Dhana en Mansuba met hun kleindochter in ’t midden, voor hun aardbeving-bestendige huis die nu bijna af is (nog een likje verf en een veranda): oud maar niet vergeten…

En tot slot nog een hele vrolijke foto van hen tweetjes. Nadat we hen vroegen hoe ze elkaar hebben leren kennen. Dat was al zo lang geleden… ze barstten beiden in lachen uit!

Burst of laughter as we ask how they met - IMG_6884

Willem voor een ingestort huis

Bij het lezen van de titel denk je wellicht aan een bijna alcohol vrij Nepalees biertje maar nee, dat is niet waarover ik ga schrijven. Ramechhap is één van de 75 districten (lees soort van provincie) waar Medair de komende twee jaar de Nepalese bevolking gaat helpen met de wederopbouw van hun huizen. In totaal gaat het om 310 huizen, wat ‘slechts’ 0.05% van de totale wederopbouw betreft, wetende dat het om ten minste 600.000 huizen gaat die verwoest zijn door de twee aardbevingen in 2015.

Nu ruim twee weken geleden heeft Medair de officiele ‘Go-Ahead’ gekregen van de overheid voor het ondersteunen van de wederopbouw van 310 huizen in de plaats Bijulikot in de provincie Ramechhap in Nepal. Sinds mijn aankomst in Nepal heeft de focus vooral gelegen op strategische beslissingen, een kleine re-oganisatie, partnerships etc. Met elkaar hebben we flinke stappen gemaakt en daarbij ook nagedacht over een meerjarenplan. Dit alles leide er toe dat ik in die eerste periode nog steeds niet op veldbezoek ben geweest. Of eigenlijk “was geweest” want inmiddels ben ik weer een ervaring rijker en deel ik graag meer over mijn eerste bijzondere veldbezoek.

De eerste vier uren van de reis verlopen erg voorspoedig. Een geasfalteerde weg dwars door de heuvels (voor mij bergen) met adembenemende uitzichten waarbij ik me letterlijk in de wolken waande. Van een afstand zie ik nog veel huizen staan die er over het algemeen goed uitzien. Het verbaasde me omdat ik altijd begreep dat Ramechhap ook tot één van de zwaarst getroffen gebieden behoorde, waar meer dan 80% van de huizen onbewoonbaar is verklaard.

In de wolken
De laatste twee uur zijn volledig off-road waarbij we met een gemiddelde snelheid van 25 km per uur ons langzaam vooruit banen over een pad vol met keien en gaten met links van mij een flinke afgrond en verder omgeven door een natuurgebied wat me doet denken aan een regenwoud.

In de bush

Eenmaal aangekomen in Bijulikot realiseer ik me pas hoe verspreid de huizen staan. Niet zozeer qua afstand maar meer qua hoogteverschil. Waar we slapen staan zo’n tien huizen bij elkaar en hoewel het volgende cluster huizen op nog geen kilometer afstand hemelsbreed staan, kost het ons bijna 20 minuten om hier te komen. Wegen zijn hier nauwelijks begaanbaar met een 4×4 waardoor je grotendeels gebruik maakt van de benenwagen. In 20 minuten tijd word ik me opens heel bewust van twee enorme uitdagingen: De afstand van de huizen die we gaan helpen herbouwen zijn vele malen groter dan ik verwacht had. Bijulikot bestaat uit zo’n zes flinke heuvels (wederom voor mij bergen). Hoe gaan we tienduizenden stenen vervoeren voor de wederopbouw? De tweede uitdaging is gerelateerd aan de status van de huizen. Hoewel er enkele nagenoeg volledig zijn ingestort staan de meeste huizen nog voor een groot gedeelte overeind. Huizen met veelal twee verdiepingen, velen met missende wanden of enorme scheuren. Het ‘demolition (sloop) traject’ beloofd daarmee ook een flinke uitdaging te worden.
Half ingestortte huizen

Na een korte nacht hebben we een volle dag met activiteiten voor de boeg. We gaan één van Medair’s modelhuizen bekijken die gebouwd wordt door de metselaars die een door Medair georganiseerde training hebben gekregen waarin ze zijn geleerd hoe ze een aardbevingsbestendig huis kunnen bouwen. Het bouwen van een modelhuis (die dus model staat voor de inwoners van Ramechhap, zodat ze kunnen zien dat dit een van de huizen is die ook voor hen gebouwd kan worden), is de praktische afronding van deze training. Dit alles onder begeleiding van een van onze techneuten op het gebied van wederopbouw. We vragen de community waar de grootste nood is met betrekking tot een nieuw huis zodat we daarmee ook gelijk een gezin blij maken. We delen tegelijkertijd onze plannen voor de reconstructie van de 310 huizen waarin de metselaars een prominente rol gaan spelen want uiteindelijk voert Medair de implementatie maar voor een gedeelte uit en bestaat onze rol met name uit capacity building, coordinatie en planning, monitoring van kwaliteit en fondsenwerving/levering. We werken daarbij samen met de locale NGO CDS en zullen hen ondersteunen in de reconstructie.
modelhuis

Vervolgens hebben we ook een bespreking met de PASSA groep vrijwilligers. Dit is een groep mensen die gecoachd en getraind wordt door een bepaalde benadering op het gebied van bewustwording in veilig bouwen, deze training is ontwikkeld en internationaal zeer erkend in dit soort situaties, door International Federation of Red Cross. We vertellen hen ook onze goedgekeurde plannen en delen officieel dat Medair de bevolking graag wil helpen met de wederopbouw, wat in zeer goede aarde wordt ontvangen. Aangezien mijn Nepali bestaat uit zo’n acht woorden en de mensen in afgelegen gebieden nagenoeg geen engels spreken doet onze pas gepromoveerde shelter project manager Devraj het woord.

Gesprek met de bevolking
Er valt nog veel meer te zeggen want bovenstaande omschrijft slechts een deel van de hoogtepunten. Wat me vooral geraakt heeft is niet alleen de complexiteit van dit project – ook al hebben we het ‘maar’ over 310 huizen – maar bovenal de kracht van het Nepalese volk en hun bereidheid en talenten om samen te bouwen aan veilige huizen. Ook ben ik erg geraakt door te zien hoe basic mensen momenteel leven. Niemand kiest ervoor om in hun eerder opgebouwde huis te leven, dat is ook te gevaarlijk. Nog regelmatig vallen muren uit elkaar door naschokken. Ik realiseer me de angst waar veel mensen mee leven, wetende dat Nepal nog steeds een soort van tijdbom is als ze nog geen veilig huis hebben. Hoe gaaf is het dan dat God ons hier heeft gebracht en we hoop mogen bieden door de bevolking te helpen met de wederopbouw. We voelen ons enorm gezegend en zijn uiterst dankbaar met het geweldige lokale team. Er zijn nog genoeg uitdagingen te overbruggen, we hebben ook nog meer fondsen nodig, de overheid blijft wankel en recentelijk zijn ook twee INGO’s aangevallen door een partij die ons liever het land uit wil hebben en zo zijn er nog tal van andere zaken.. maar we weten dat ons glas half vol zit, we voelen ons beschermd en zien heel stiekum tegelijktijd ook al een klein beetje uit naar onze break in Nederland.. Nog ruim een maand.. Life is a big adventure. Dank voor jullie gebeden, financiele steun en opbouwende woorden!

IMG_6907

‘s Ochtends heel vroeg hebben we uitzicht op het Himalaya gebergte

Wederom ben ik geraakt door de prachtige landschappen in Nepal en door de vriendelijkheid van de mensen in dat landschap.

We zitten op de rand van een houten bed met gevlochten touwen als ‘matras’, voor een huisje wat relatief nieuw lijkt en wat in vrolijke kleuren is geschilderd, maar waarin duidelijk scheuren te zien zijn. Oma en moeder zitten op de grond, oma heeft een van haar kinderen in haar armen. Het kind jengelt zachtjes en kijkt de vreemdelingen met grote ogen aan. Medair heeft Qlik op bezoek en neemt ze een weekje mee ‘back to basics’ in het veld, zodat ze de impact kunnen zien van het geld wat ze hebben opgehaald voor Medair direct na de aardbeving. Qlik is een organisatie die ‘Corporate Social Responsibility’ heel serieus neemt en dat in de praktijk brengt. Medair maakt gebruik van de technologie die zij bieden, maar daarnaast doen de werknemers van Qlik ook nog eens allerlei acties om de allerarmsten in de wereld bij te staan via Medair.

IMG_7035

Ik vraag een van de families of ik de zelfgevlochten mat van haar kan kopen. Zij zegt resoluut: “Nee, ik verkoop ze niet, maar je mag ‘m wel hebben!” Haar vrijgevigheid maakte me stil en ik wist eigenlijk niet zo goed hoe ik moest reageren. Ik probeerde haar harde en mooie werk te stimuleren door te vragen of ik het kon kopen, om hen zo wat inkomsten te geven, maar zij denkt vervolgens totaal niet aan haarzelf of aan haar kinderen, maar ziet dat ik ‘t graag wil hebben en ‘geeft’ het gewoon. Een wijze les. Ben ik vrijgevig? Of ben ik te ‘met voorbedachte rade’ geworden en wil ik alles afwegen? Ik moet toch ook sparen. Dit is van mij. Daar kan ik winst mee maken. Interessante gedachte die me nog lang bezig zal houden. Vrijgevigheid…

Ook eten we de lekkerste bramen die je je maar kunt bedenken. We mogen hun hele struik leeg plukken. Dat was een welkome afwisselingen na de grote hoeveelheden rijst die we iedere middag en avond krijgen aangeboden. Ook dat doet me weer beseffen wat voor ongelofelijke luxe wij in Nederland kennen en hoe enorm verwend we zijn.

IMG_7022

Naschokken

Nu ik dit blog schrijf gaat mijn bureau ineens heen en weer en voel ik een diepe opborreling vanuit de grond. Voordat ik besef dat dit een naschok is en ik actie wil ondernemen zijn de trillingen weer over. Maar het was een behoorlijke! Het was de eerste die ik bewust meemaak sinds ik terug ben in Nepal. Net na de aardbevingen hadden we ze bijna dagelijks. Maar nu was het toch best weer even ‘wennen’.

Hoe hard is Medair nodig?

Mensen vragen aan me hoe groot de nood hier is. Wat we kunnen doen en hoe zij kunnen bijdragen. Toen ik hier van de week met Qlik door een van de gebergtes liep die zwaar getroffen is door de aardbeving, bekroop me een gevoel van ‘is Medair hier wel nodig?’ Het was een oprechte vraag. Ook een goede vraag die we onszelf moeten stellen. Medair gaat naar plekken waar de nood het hoogst is. En ik kom uit Zuid-Sudan. Een plek waar meer dan de helft van de bevolking ernstige voedselschaarste kent en waar Medair onlangs bijna 50,000 kinderen heeft gevaccineerd tegen mazelen, een ziekte die daar nog steeds dodelijk is. Dat zie ik hier niet. Maar ik zag wel veel verwoesting. Heel veel. Huizen die zijn ingestort, of zoveel scheuren hebben dat het niet veilig meer is om er in te wonen. Mensen hebben hutjes gebouwd van bamboe, zeil en ijzeren platen waar ze nu in leven. Hoewel dit natuurlijk een enorme achteruitgang is, gaat niemand er direct aan dood. Is er dan noodzaak voor Medair hier in Nepal?

20160511_152146

Ben, onze relatiemanager die op het hoofdkantoor in Zwitserland werkt, staat voor een van de verwoeste huizen. Zoals je kunt zien waren de huizen best heel mooi, maar super onveilig en ‘goedkoop’ gebouwd.

Wat als er een nieuwe grote aardbeving komt?

Terwijl ik naar de Himalaya kijk en ik hier zo over nadenk denk ik terug aan de aardbeving en bedenk ik me dat dit op een tijdstip gebeurde waarop de meeste mensen op het land waren. Toch zijn er 9,000 mensen door de aardbeving omgekomen. Wat als de aardbeving ‘s nachts was gebeurd? Ik moet er niet aan denken… Bijna iedereen leeft in huisjes die niet tegen de aardbeving bestand zijn. Er is voorspeld dat binnen nu en twintig jaar weer een grote aardbeving zal plaatsvinden. Wanneer? Dat weet niemand. Maar wat wel iedereen weet is dat er ‘aardbeving-bestendige’ huizen nodig zijn. Want van een aardbeving is nog niemand overleden, wel van slechte huizen. En juist die kracht heeft Medair ook: herstel, huizen bouwen. Daarnaast brengt de monsoon (die over enkele weken zijn ruige intrede doet) ook niet veel goeds: landverschuivingen, natte slaapplaatsen omdat de tijdelijke hutjes niet waterdicht zijn en noem maar op. En zo zijn er 800.000 huizen die niet meer bewoonbaar zijn. 800.000 families die in tijdelijke onderkomens zitten. De meesten al meer dan een jaar. Een hoeveelheid die voor de overheid niet te behappen is. Al zijn de eerste fondsen inmiddels uitgedeeld aan mensen om actie te nemen. Misschien zijn we dan niet met een directe ’emergency’ bezig, maar indirect bestaat er wel degelijk een groot risico voor de mensen hier en tegelijkertijd kunnen we wel met Disaster Risk Reduction (verkleinen van het risico op een ramp) aan de slag. En dat is zo belangrijk. Deze prachtige mensen hebben recht op veilige huizen en ik ben er trots op dat wij daar met Medair deel van mogen zijn…

‘t Qlikt…

Qlik vindt het ook bijzonder dat Medair dit doet en draagt hier graag aan bij. Zij gaan fondsen werven voor de bouw van de huizen en aan de slag met een applicatie waarmee we heel makkelijk de impact kunnen meten, maar ook kunnen zien door de data op een goede manier te verzamelen, waar we efficienter zouden kunnen zijn en waar we zouden kunnen verbeteren en dupliceren. Een spannend en hoopgevend traject!

IMG_7100

De zes mensen van Qlik en de families bij wie we ‘thuis’ mochten zijn voor een aantal dagen. We hebben een rode streep op ons hoofd, wat een lokale ‘waardering is samen met de oranje/witte sjaal die we om hebben gekregen.

20160510_113049

De grote borden met rijst tijdens ons veldbezoek 🙂

Modelhuizen en timmermannen

Hieronder is te zien hoe Medair samen met de lokale partnerorganisaties en de vers getrainde timmermannen (ook door Medair) de eerste modelhuizen bouwt (als training op de huizen die we straks gaan bouwen) die bestendig zijn tegen aardbevingen. Medair heeft in het afgelopen jaar honderden timmermannen getraind en duizenden mensen getraind in PASSA, wat een soort van bewustwordingstraining is en hoe je het beste voorbereid kunt zijn in een land waar aardbevingen regelmatig voorkomen.

IMG_6854

IMG_6895

In gesprek met de timmermannen

IMG_6848

Achter de plek waar nu het huis gebouwd wordt, woont het oude stel in een krakkemikkig hutje, waarover ik schreef in mijn vorige blog.

En dan als laatste nog een paar leuke foto’s van onze ‘een dag in het leven van een Nepalees in de bergen’ – waarbij we hielpen met de dagelijkse werkzaamheden in en rondom het huis.

IMG_7020

Het voer voor het vee moet via krakkemige en stijle paadjes worden gebracht.

IMG_7001

Mais pellen. Ik heb m’n hele handen ermee opengehaald. Best een klusje!

IMG_6979

Matten weven. Ik heb een paar stroken mogen bijdragen, maar de afwerking was nog best ingewikkeld 🙂

IMG_6977

En natuurlijk even spelen met de kids 🙂

IMG_6941

Kippen voeren

IMG_6928

Engelse les geven…

PS: Alle foto’s zijn gemaakt door mijn collega Prasun Singh en mijzelf