SDS154 - WENDY VAN AMERONGEN - MECH - 14 - Projects in Batil Refugee Camp Maban IMG_7705

Na een lange rotatie in Zuid Soedan komen we even op adem in Kenia. Een goed moment voor quality time met elkaar, maar ook voor bezinning en me wat meer te verdiepen in wat zich zoal in mijn geboorteland Nederland afspeelt. Zo las ik over een programma van de EO met als titel “Rot op naar je eigen land!” De titel die ook ik gebruik in dit blog en bruut kan overkomen, maar tegelijkertijd je aandacht grijpt. Ja, het prikkelde ook mij…

Heftige uitspraken

Sommigen vinden dat het eens afgelopen moet zijn met die vluchtelingen die ons hele sociale stelsel om zeep helpen. Weer anderen schrijven dat hier nu wel genoeg zorg aan is besteed, dat de ouderen in ons land meer aandacht moeten krijgen. Enkelen hebben ‘t alleen over dat zo’n titel niet kan als christelijke organisatie. Anderen geven het programma een dikke pluim, vinden dat de vluchtelingen meer zorg moeten krijgen en weer anderen reageren met nogal heftige uitspraken wat een mogelijk gevolg is van teleurstelling bij de persoon zelf, in God, in het Nederlandse systeem, of met vluchtelingen zelf?

Wat denk jij?

Met mijn hart voor de onderdrukten begrijp je dat ik graag mijn visie deel over dit onderwerp. Daarbij hoop ik dat je het vanuit een ander perspectief kunt bekijken. Ik ben een Christen, maar wil misschien juist wel daarom niet beginnen met de vraag “wat zou Jezus doen?” want daarmee zou het blog in enkele zinnen af zijn en daarmee zeker niet minder goed zijn, maar ik wil nu dat we bij onzelf te rade gaan – hoe denken wij over onze ‘naasten’?

Dichtbij is erger?

Wat onlangs in Parijs is gebeurd is verschrikkelijk. Hetzelf geldt voor de ramp met MH-17. Het brengt de ellende heel dichtbij huis. Het wordt realiteit en laat zien hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn. De lijkwagens op de verlaten snelweg bezorgen me nog steeds kippenvel als ik eraan terugdenk. Misschien wel juist omdat ik ‘een heel volk’ zichtbaar geemotioneerd langs de kant van de weg zag staan. Steunbetuiging volop. De toespraak van de heer Timmermans doet daar nog een extra schep bovenop. Wat een krachtige woorden en wat een trots brengt het tegelijktijd teweeg bij ons Nederlanders. Dat is wie we zijn. Maanden later opnieuw onrecht dichtbij. Onschuldige mensen die op brute wijze worden vermoord in Parijs. Het onrecht komt heel dichtbij. Vervolgens: een mars, een demonstratie waaraan miljoenen deelnemen, waaronder een aantal wereldleiders. Wauw! We voelen ons even heel sterk. Samen met elkaar strijden tegen onrecht wat ‘ons’ is aangedaan. WE WILLEN DIT NIET LANGER ACCEPTEREN! Opnieuw kippenvel maar tegelijkertijd roept het ook vragen op want ik lees en hoor weinig over het leed, het onrecht wat anderen wordt aangedaan in landen zoals Nigeria, Syrie en Zuid Soedan.

Moeten we dat negeren?

Zelf ben ik nu in Nairobi, in één van de ontwikkelde regio’s en toch zie ik dagelijks leed om me heen. Ik kan me ervoor afsluiten en eerlijk gezegd doe ik dat soms ook want als we alle nood op onze schouders nemen gaan we emotioneel kapot, er is simpelweg teveel ellende, teveel pijn dichtbij en ver weg. Maar wat doen we ermee? Moeten we het dan volledig negeren?

Sponsoring

Wendy en ik sponsoren al jaren verschillende kinderen via Compassion en elke keer als we in Kenia zijn proberen we onze sponsorkids en student weer te bezoeken (zie vorige fotoblog :-). Ik kan niet de miljoenen mensen helpen die gevangen zitten in een sloppenwijk genaamd Kibera; een open riool gevuld met ellende, waar misbruik, ziekte, geweld, onrecht, hopeloosheid en gebrokenheid vaak orde van de dag zijn. Mijn hart huilt als ik deze kinderen weer ontmoet omdat ik weet waar ze vandaan komen en tegelijkertijd is het huilen van dankbaarheid dat je op deze manier toch iets mag betekenen, dat juist zij nu ook kleine lichtpuntjes mogen zijn in de duisternis.

Vluchteling in eigen land

Een buurland verder ligt Zuid Soedan – miljoenen mensen zijn vluchteling in eigen land als gevolg van een zinloos en gigantisch conflict waaruit een burgeroorlog is ontstaan. Het land waarin Wen en ik onze talenten mogen inzetten. Voor velen is hun hele bestaan totaal vernietigd, hoop is ontnomen, geen schoon bed om in te slapen, een lange rij om schoon drinkwater te krijgen en niet genoeg toiletten. Mensen die stuk zijn en als gevolg daarvan ook niet altijd even gemakkelijk zijn (daarover een andere keer meer). Mensen voor wie overleven elke dag centraal staat. Dit is een ander deel van de wereld anno 2015! Wat een constrast met Nederland en gelijk mijn excuus voor deze veel te lange intro (een onderwerp wat misschien beter in een boek past dan een blog).

Asiel

Het geeft je in ieder geval ‘een beeld’ van de omstandigheden waarin mensen zaten toen ze aanklopten in Nederland om asiel aan te vragen. Ik geef gelijk toe dat je de omstandigheden niet kunt generaliseren en dat er wellicht ook een groep mensen is die misbruik maken van de situatie vanwege de gaten in het systeem. Maar weet je – het is erg eenvoudig om redenen te bedenken waarom we niet zouden moeten helpen want ja – het systeem en wij als mens – zijn niet perfect. Laten we nu eens ophouden om vanuit perfectie te denken. Het is o zo simpel om mijn verre naaste die nu mijn buurman is geworden te bekritiseren omdat het gezin de Nederlandse taal niet spreekt, zich niet aan ‘onze’ regels houdt en teveel kruiden in hun eten doen waardoor ze een vreemde lucht bij zich dragen (dit laatste is mijn eigen herinnering toen ik 14 jaar oud was en als Puttenaar dagelijks naar de stad reisde).

Hoe ver reikt ons ‘respect’?

“We moeten respect voor elkaar hebben” is een opmerking die ik vaak in Nederland heb gehoord. Geldt dit voor iedereen? Of beperken we dit tot de groep die we ‘echte Nederlanders’ noemen?

Stel: je hebt samen een inkomen van € 5000 bruto per maand, je hebt een goed leven, een goede baan, mooi huis, leuke kids, fijne buurt waarin je woont en geniet van het contact met je familie en vrienden. Een jaar later is alles anders. Je leeft in een vreemd land, in een container samen met je gezin. Er is niets over van wat je ooit had buiten je directe familie. Alles is weg. Je moest vluchten voor je leven aangezien je tot de doelgroep behoorde waar militia het op had voorzien. Rennen voor je leven, geweld, een lange overtocht, verdriet, trauma. Van een geweldige uitdagende baan terug naar niets. Teruggaan naar je land gaat niet want ze zullen je vermoorden. En dan kom je in een nieuw vreemd land waarin mensen zeggen: “Rot op naar je eigen land, we hebben je hier niet nodig, je verpest ons sociale systeem, en ons belastingsgeld gaat op aan jou waardoor ik volgend jaar nog meer kinderopvangtoeslag moet betalen”. Ik weet dat ik generaliseer, maar dat doe ik bewust om juist ook die andere kant duidelijk te maken.

Kozen deze vluchtelingen voor oorlog? Is het hun schuld? Of was het een gevolg van..

In het begin sprak ik over de enorme trots die ik voelde vanwege de eenheid die we zichtbaar mochten voelen toen de duisternis heel dichtbij kwam. Heel pijnlijk, heel verdrietig en opnieuw geeft juist die verbondenheid me ook kippenvel. Wij leven in rijke weelde, in principe hoeft in Nederland niemand om te komen van de honger, ons systeem is wereldwijd genomen van topklasse maar niet perfect zoals we allemaal heel goed weten :-). Ook wij als mens zijn niet perfect maar we kunnen elkaar wel stimuleren om die ‘buitenlanders’ vanuit een ander perspectief te bekijken en op te nemen in jouw lijst met ‘naasten’.

Voorrecht

Als jij slachtoffer zou zijn, wat had jij dan nodig om weer door te kunnen gaan met je leven? Ik wed dat afwijzing niet voorkomt in je gedachten. Naastenliefde is niet gelimiteerd. Waarom zouden we ons ‘respect’ en onze naastenliefde beperken? Ik geloof dat we soms minder moeten denken en juist meer moeten doen. Wat een voorrecht is het om een ander te mogen helpen zoals je ook zelf geholpen zou willen worden.

7 replies
  1. Gerbranda
    Gerbranda says:

    lieve broer, goed verhaal. Ik merk dat ik erg nieuwsgierig ben naar dat programma met die heftige titel… Het zal denk ik heel confronterend worden en ik denk dat ik ook last ga krijgen van plaatsvervangende schaamte wanneer ik zie hoe een vluchteling in NL ‘welkom wordt geheten’. Ik hoop dat een ieder die dit programma gaat kijken iemand toevoegt aan zijn of haar ‘lijst met naasten’. Dankjewel voor het delen van jouw visie. liefs!

    Reply
  2. Gerbranda
    Gerbranda says:

    lieve broer, goed verhaal. Ik merk dat ik erg nieuwsgierig ben naar dat programma met die heftige titel… Het zal denk ik heel confronterend worden en ik denk dat ik ook last ga krijgen van plaatsvervangende schaamte wanneer ik zie hoe een vluchteling in NL ‘welkom wordt geheten’. Ik hoop dat een ieder die dit programma gaat kijken iemand toevoegt aan zijn of haar ‘lijst met naasten’. Dankjewel voor het delen van jouw visie. liefs!

    Reply
  3. Leni van der Meulen
    Leni van der Meulen says:

    Hoi Willem, zal ik je maar bedanken dat je ook namens mij geschreven hebt? Dank, dank, dank!
    En nee, na die MH-17 heb ik dat erg gevonden, maar veel erger dat er zo gerouwd werd om Nederlandse mensen, terwijl er elke dag heel veel meer mensen door geweld om het leven komen en op een veel pijnlijker en moeilijker manier.
    En over Parijs vind ik dat uitlokken van geweld minstens zo erg, of zelfs erger is dan het geweld zelf. Ik weet wat het is getergd te worden en om dan als schuldig neergezet te worden, terwijl degene die tergt vrijuit gaat, want dat wordt zelfs niet meer herkend tegenwoordig. Misschien is zelfs het woord onbekend.
    Dus dank, dank, dank!

    Reply
  4. Leni van der Meulen
    Leni van der Meulen says:

    Hoi Willem, zal ik je maar bedanken dat je ook namens mij geschreven hebt? Dank, dank, dank!
    En nee, na die MH-17 heb ik dat erg gevonden, maar veel erger dat er zo gerouwd werd om Nederlandse mensen, terwijl er elke dag heel veel meer mensen door geweld om het leven komen en op een veel pijnlijker en moeilijker manier.
    En over Parijs vind ik dat uitlokken van geweld minstens zo erg, of zelfs erger is dan het geweld zelf. Ik weet wat het is getergd te worden en om dan als schuldig neergezet te worden, terwijl degene die tergt vrijuit gaat, want dat wordt zelfs niet meer herkend tegenwoordig. Misschien is zelfs het woord onbekend.
    Dus dank, dank, dank!

    Reply

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *