Moeilijk begaanbare wegen, over glibberige boomstammen

Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Tijdens onze vakantie hebben we flink gelachen om het liedje van Brigitte Kaandorp: Ik heb een heel zwaar leven. Toch valt er momenteel niet veel te lachen als je naar de situatie in de wereld kijkt en is het leven voor heel veel mensen echt heel moeilijk. Mensen die echt een zwaar leven hebben. Ik heb een aantal keren een flink potje zitten huilen. Maar ondanks mijn compassie die ik gelukkig nog steeds niet verloren heb, hebben mensen meer aan mijn actie.

Een citaat van mijn collega

Mijn collega Elisabeth Ahlquist verwoorde het heel mooi, dus ik zal geen poging doen zelf iets te schrijven, maar citeer haar:

‘Dit is een van die weken wanneer elke dag opnieuw een bom lijkt in te slaan: Orkaan Irma (die Haïti op ‘t oog heeft, een natie die nog steeds aan ‘t bijkomen is van de verwoestende orkaan in maart); de vreselijke gebeurtenissen in Myanmar met de Rohingya; Trump’s ontbinding van DACA (uitgestelde actie voor aankomst van je kind); Noord-Korea en zijn waterstofbomentests; publicatie van studies die micro-kunststoffen onthullen in ons water; de vele bosbranden die woeden; de burgeroorlogen die blijven aanhouden in Zuid-Soedan, Syrië, de DRC en Jemen; miljoenen mensen die onverhoopt uit hun huizen moeten vluchten wegens geweld en onzekerheid; 20 miljoen mensen worden bedreigd door noodgevallen met betrekking tot voedsel die door de mens veroorzaakt zijn…

Het lijkt een grote vloek en soms lijkt het moeilijk om onze hoop te behouden. Maar ik blijf me vastklampen aan hoop, namens degenen die de volle kracht van deze ellende moeten doorstaan.’

Hoe brengen wij hoop en verandering?

Dat moeten we doen. Vasthouden aan die hoop en nadenken over hoe we hoop kunnen geven aan de mensen in deze kritieke situaties. Waar kun jij je steentje bijdragen? Geef jij je tijd door gebed? Of door je handen uit de mouwen te steken? Geef jij je geld aan een van de organisaties die hoop brengt? Geef jij je hart? Lieve mensen, soms is de situatie overweldigend en kunnen we het allemaal niet meer bolwerken. Maar beloof me dan dat je een van die situaties in je hart neemt, een van die situaties zal ondersteunen op een manier die voor jou mogelijk is. Laten we hoop brengen!

Gelukkig gebeuren er ook heel veel mooie dingen. Zoals hier in Nepal: Hoog tijd voor een aantal nieuwe blogs.
Om even bij het woord ‘moeilijk’ te blijven laten we in dit blog iets zien van de moeilijk begaanbare wegen in Nepal. Een uitdaging, maar niet onoverkoombaar.

Voor 160 kilometer, rijden we zo’n zeven a acht uur

De wegen in Nepal naar ons project zijn uitdagend. In het bijzonder als het regent en stormt, maar ook als het droog is zijn de kuilen in de wegen een flinke uitdaging. De route is maar zo’n 160 kilometer en daar doen we zo’n zeven tot acht uur over! Hierbij een klein filmpje van een paar diepe kuilen in de weg (mijn telefoon vasthouden is ook een uitdaging op zich…):

Het volgende filmpje geeft het misschien nog wel beter weer.

Uren lopen op moeilijk begaanbare wegen

En als we aan de rand van ons project zijn aangekomen nd die dagreis, moeten we soms ook uren lopen van de ene groep huizen naar de andere. Voor mij voelt dat als ‘vakantie’ omdat de omgeving prachtig is, maar als je dit dag in dag uit moet doen in weer en wind om de meest kwetsbaren te bereiken, dan is dat heel vermoeiend. En ik heb dan ook grote bewondering voor mijn collega’s die daar werken.

Zie je de prachtige omgeving? Maar er zijn geen wegen die per auto begaanbaar zijn… onze collega’s doen alles te voet! Respect. Nu scheen de zon – maar zij gaan ook door als het regent of ijskoud is. Zie je die blauwe daken? Bijna alle blauwe daken zijn nieuwe, aardbevingsbestendige huizen. Je kunt je voorstellen dat ons dat heel gelukkig maakt. We mogen een heel dorp helpen aan veilige huizen. En een dorp is in dit geval nog heel wat meer van zulke heuvelruggen. 1.263 huizen in totaal. Je ziet er hier nog maar zo’n 15 tot 20… kun je je voorstellen?! 🙂 Er zijn er nu bijna 200 af!

Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Zie je de blauwe daken? Dat zijn de aardbevingsbestendige huizen die Medair helpt mee te bouwen. Alle respect voor onze collega's, omdat er geen wegen zijn die daar naar toe leiden, alles gaat te voet. Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Zie je de blauwe daken? Dat zijn de aardbevingsbestendige huizen die Medair helpt mee te bouwen. Alle respect voor onze collega's, omdat er geen wegen zijn die daar naar toe leiden, alles gaat te voet.

En dan zijn er nog de glibberige bruggetjes die bestaan uit een boomstam, of als je geluk hebt twee boomstammen naast elkaar. De steile hellingen, de vele bloedzuigers tijdens het regenseizoen die zich krampachtig in je huid proberen vast te zuigen. Respect… veel respect voor mijn collega’s.

Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Een rivier over door middel van een kleine gladde boomstam is maar een van die uitdagingen. Alle respect voor de medewerkers omdat er geen wegen zijn die de huizen bereiken, alles wordt te voet gedaan.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *