South Sudanese girl

Gisteren ben ik terugekomen van een plek die ‘oorlog’ genoemd kan worden. De geluiden van het afvuren van munitie en gebruik van explosieven, het geschreeuw van een enorme mensenmassa in paniek, een gebrek aan een veilig heenkomen voor velen, het trillen van de grond bij elke zware knal op enkele honderden meters afstand…

Uren schuilen in een bunker totdat het schieten langzaam afneemt en dan opeens.. stilte, onbesef..

In de nacht verwerk ik wat ik die dag heb gezien. Vanuit mijn doorschijnende tent zie ik de sterrenhemel. Mijn ogen vullen zich met tranen en ik bid en smeek tot God of Hij Zijn licht wil laten schijnen en mensen wil bemoedigen in deze ellende en of Hij hen uit deze duisternis wil halen.

Hij huilt en pakt mijn handen vast…

De dag erop wordt het qua geweld vlakbij het kamp rustiger. Ik ontmoet één van onze lokale medewerkers, een gedreven jongeman die stil in een hoekje zit te huilen. Ik vraag hem wat er aan de hand is. Het blijft even stil, seconden verstrijken, zijn onschuldige, dieptrieste ogen kijken me doordringend aan. Hij pakt mijn handen vast en verteld dat zijn moeder gisteren is doodgeschoten. Haar lichaam ligt op een plek die momenteel te gevaarlijk is om naar toe te gaan. Hij is radeloos. Ik omarm hem en samen huilen we, rouwen we om wat er is gebeurd. Ik bid voor hem en zijn overgebleven familie en laat hem gaan.

Een kort verhaal van één van de duizenden mensen die de afgelopen dagen een stukje hel op aarde meemaakten.

Team keihard aan de slag

Als team blijven we veelal sterk, bouwen we elkaar op en gaan we keihard aan de slag in het vluchtelingenkamp nadat het geweld in de directe omgeving is afgelopen. We verzorgen gewonden, werken aan watervoorziening voor niet minder dan 25.000 mensen en denken mee in de coordinatie. 25.000 mensen die opgesloten zitten binnen een, niet alleen voor onze begrippen, veel te kleine ruimte. Sommige mensen moeten de hele dag in de rij staan voor een jerrycan gevuld met water – voor hun hele gezin. Rijen van honderden mensen vullen zich om dat te halen wat – en zeker met deze hitte – een eerste levensbehoefte is. In de dagen die volgen komen er meer mogelijkheden voor watervoorzieningen dankzij uitstekende samenwerking.

Wat een ellende…

Een nieuwe dag breekt aan.. het is 07.15 uur. Water wordt gekookt voor een kop oploskoffie en ik neem een handvol cornflakes. Opeens horen we diverse schoten achter elkaar. Ik kijk om me heen en zie diverse mensen verschrikt opspringen en kijken met ogen die paniek en angst uitstralen. Gaat het nu opnieuw losbarsten? Wordt er gereageerd op de schoten? Nee.. het blijft stil. Diezelfde dag reis ik met mijn collega mee naar de kliniek waar ze helpt gewonden te verzorgen. Er wordt me verteld dat de mensen die ik daar op de grond op een matje zie liggen, de mensen zijn die vanochtend geraakt zijn door het munitiegeweld. Onschuldige burgers die water uit de rivier wilden halen. Een jongeman met een kogel door zijn hoofd – zal hij het overleven? Dit betekent in ieder geval blijvende hersenbeschadiging. Een vrouw met drie kogels in haar arm. Een paar meter verder zie ik een ander vrouw op de grond liggen. Ze is in haar rug geschoten en kermt van de pijn. Haar man houdt haar hand vast. Hun twee kinderen, niet ouder dan een jaar of vijf, zitten erbij en kijken me aan met een blik die me, nu ik dit schrijf, opnieuw doet huilen.

Zwarte week – maar een hoop liefde in een tent…

Drie dagen lang staat de stad van waaruit duizenden mensen zijn gevlucht in brand. We zien op een paar kilometer afstand rookwolken die de hemel vullen. Het is niet alleen zwart in de lucht, het is een zwarte week, een week van onrecht, van rouw, van ‘waarom’. Toch gebeuren er, temidden van die diepe ellende, ook veel mooie dingen! Ik bezocht drie zusters (uit de lokale gemeente) die normaal gesproken nooit weggaan bij conflicten, maar dit keer moesten ze wel, nadat ze verschillende keren met de dood waren bedreigd. Nu doet een tent in het kamp dienst als een kleine kerk. Ik stap naar binnen en ervaar en voel hun liefde voor de mensheid, voor hen die slachtoffer zijn maar geen mogelijkheid hebben om 112 te bellen. We lezen samen de bijbel, houden elkaars handen vast en nemen tijd voor gebed.

Topteam

Mijn dagen vullen zich vooral met het bemoedigen van mensen, het deelnemen aan overleggen, het zoeken naar informatie en het coordineren van zaken die moeten gebeuren. Het team (in totaal acht mensen) doet het uitstekend. Ik ben enorm trots op ze!

De sporen van oorlog liggen op straat…

De laatste twee dagen van mijn verblijf waait de geur van ‘de dood’ door het kamp. Vlak buiten het kamp zijn mensen vermoord maar niemand heeft hun lichamen kunnen ophalen en begraven. Met de hitte duurt het niet lang voor een lichaam ontbindt. Het maakt me misselijk. Ondertussen wachten we op toestemming om te mogen vliegen. Als we dan uiteindelijk kunnen vertrekken, dan gaat de reis naar het vliegveld in diverse bussen en auto’s onder begeleiding van een gewapende escorte. Dit doet me misschien nog wel het meest van alles wat ik deze week gezien heb. De sporen van oorlog liggen op straat. We zien verschillende lijken van zowel burgers als soldaten waarvan enkelen in verschikkelijke staat verkeren. Op de roodgekleurde zandwegen zie je stukken kleding, een koffer met een lichaamsdeel eraan vast. Het maakt me misselijk, boos en tegelijk verdrietig van binnen. Ik wou dat ik kon schrijven dat dit het laatste was, dat de ellende nu over zou zijn, maar ik weet dat het door zal gaan, de komende dagen, weken, misschien wel maanden en jaren. Wanneer zal het stoppen? We horen, zien of lezen het kort in het nieuws maar de dag erop is het alweer oud nieuws en is er alweer informatie over een andere ‘ramp’.

Dankbaar dat ik hier mag zijn…

Hoe hard en moeilijk het ook is, dit soort momenten maken me tegelijkertijd dankbaar. Dankbaar dat Wen en ik hier mogen zijn, en mogen doen, dat waar God ons voor geroepen heeft. Het uitdelen van Zijn liefde en het inzetten van de talenten die Hij gegeven heeft. Het ontmoeten van prachtige mensen met zoveel potentie die Hij de afgelopen jaren op ons pad heeft gebracht.. Het mogen uitdelen, maar ook ontvangen van nieuwe hoop!

Dit bericht “like” je niet omdat je het leuk vindt, maar omdat je daarmee je medeleven toont voor de onschuldige mensen die leven in een wereld van angst, wanhoop en ongerechtigheid.

Ik heb lang nagedacht of het verstandig zou zijn om een bericht als dit te schrijven maar vind dat jullie moeten weten – zonder al te veel details te geven – wat er is gebeurd. Enorm bedankt voor jullie lieve reacties en jullie gebed in de afgelopen week. Ik heb het sterk mogen ervaren!

17 replies
  1. Gerrit
    Gerrit says:

    Hallo lieverd,
    Fijn dat je weer in Juba bent, even de rust kunnen pakken, en samen met Wendy je dagen midden in oorlog met Wendy te delen, en samen te verwerken, en wensen jullie GOD’s nabijheid toe. Liefs en Dikke Knuffel.PaMa.

    Reply
  2. Philip & Saskia
    Philip & Saskia says:

    Lieve Willem en Wendy, bedankt voor wat jullie delen. Bedankt dat jullie daar zijn, boodschappers van Leven temidden van verschrikking en dood. In deze gebrokenheid, hulpeloosheid, verdriet, dieptepunt van wat mensen elkaar aandoen, zijn jullie een baken van compassie, hoop en liefde. Besef, dat wij er ook zijn voor jullie, nu op afstand, straks dichtbij. Lieve Wendy en Willem, take care, make the difference! Hartelijkste groet, Philip & Saskia

    Reply
  3. Rik & Renske Bennik
    Rik & Renske Bennik says:

    Hey kanjers, wat een verdriet en ellende. Wat moeilijk om te reageren op zo’n artikel, woorden schieten echt te kort voor de ellende die de mensen van Zuid-Sudan moeten doorstaan. Wat een zegen dat jullie er zijn! Waar jullie zijn, is Jezus, Hij is de enige hoop. Als ik op reis geconfronteerd wordt met dit soort ellende zing ik vaak (Don Moen) God will make a way, where there seems to be no way, He works in ways we can not see, but He will make a way for me…. Het is het uitzingen en blijven belijden van wat ik misschien niet zie, voel en ervaar maar wel geloof. Sterkte, we houden van jullie en zijn trots op julie. Knuffel, R&R

    Reply
  4. Ida
    Ida says:

    Wat ontzettend heftig daar ! Heb er werkelijk geen woorden voor! Het raakt me diep van binnen als ik lees wat je/jullie meemaken. Bar gewoon. Wat hiervoor al geschreven werd…. Ja, waar jullie zijn is Jezus!! Amen!!
    Zeer veel sterkte jullie! Dikke knuffel Ida

    Reply
  5. Anita
    Anita says:

    Wat een verhaal…
    Heel veel sterkte voor jullie, om niet ontmoedigd te raken en Licht te kunnen blijven uitstralen in deze verschrikkingen.
    Gods vrede gewenst,
    Anita Zeldenrust

    Reply
  6. Gerrit
    Gerrit says:

    Lieve mensen,

    Wat een barre ellende, daar zijn geen woorden voor.
    Onbeschrijfelijk en je zou zeggen totaal troosteloos.
    Maar dat laatste is toch niet zo.
    Want jullie schrijven ook “Toch gebeuren er, te midden van die ellende, ook mooie dingen.” En dat jullie dankbaar zijn om daar te mogen zijn. En over het uitdelen en zelfs ontvangen van nieuwe hoop.
    Bedankt voor die bemoediging vanuit dat lichtpunt in de nacht en heel veel sterkte en een hartgroet van GerritGunnink

    Reply
  7. Marielle
    Marielle says:

    De woorden die je schrijft, de ervaringen die je deelt, de totale onmacht en de hoop die er ook in terug te vinden is… het zal voor mij deze dag en overige dagen bepalen. Jullie brengen ons dichtbij een oorlog waarover niet veel geschreven wordt, jullie zorgen dat we voor hen kunnen bidden en misschien wat geld kunnen inzamelen. Dank je wel. Ik weet zelf niet hoe je dit allemaal moet verwerken en een plekje moet geven, maar ik weet wel dat God je zal helpen en Hij zal jullie en Soedan niet loslaten.

    Reply
  8. Erica robbertsen
    Erica robbertsen says:

    Diep respect voor jullie,wat jullie daar mogen doen. Met de tranen rollend over mijn wangen van schaamte over hoe goed wij het hier hebben en dan nog vaak zo ondankbaar en ontevreden zijn lees ik julli blog. Ik bid voor jullie dat God jullie kracht mag blijven geven om dit werk te kunnen blijven doen.
    God bless you both’!

    Reply
  9. Willem & Wendy van Amerongen
    Willem & Wendy van Amerongen says:

    Allemaal enorm bedankt voor jullie reacties! We kunnen niet allemaal persoonlijk reageren, maar weet dat ze stuk voor stuk worden gelezen en gewaardeerd. Dat is een enorme bemoediging. Bedankt voor dat wat jullie vanuit Nederland doen! Het meeleven, de bemoediging, de financiele steun, het gebed – zonder jullie zouden we dit werk niet kunnen doen! Warme groet. Een dankbare Willem & Wendy die ook elkaar weer een knuffel hebben kunnen geven.

    Reply
  10. Gerbranda
    Gerbranda says:

    lieve broer, wat een ontzettend heftig verhaal wat je verteld, wat een verschrikkelijke oorlogssituatie, jij was erbij, je moet delen omdat het zo diep raakt en omdat het GENOEG is geweest. Ik heb geen woorden. Ben dankbaar dat jij ongedeerd, weer veilig bent en een lichtpunt mocht zijn, hoe bijzonder,de rust en kracht hiervoor kreeg! Tegelijk denk ik aan al die anderen die niet weg kunnen, alle slachtoffers, mannen, vrouwen en kinderen…mijn hart gaat naar hen uit!

    Reply
  11. Bregina
    Bregina says:

    Wow, lieve Willem & Wen, Wat heftig allemaal, maar wat goed dat jullie dit delen!
    Ik lees het met tranen in mijn ogen. Het is gewoon niet voor te stellen wat daar gaande is.
    Wat een zegen mogen jullie zijn voor de mensen daar! Ik bid jullie kracht en bescherming toe!
    Dikke knuffel!
    Breg

    Reply
  12. Albertine
    Albertine says:

    Lieve Willem & Wendy,

    Hartverscheurend om te lezen wat er om jullie heen gebeurt! Wat een verdriet en pijn in het leven van zoveel kwetsbare mensen! Ik kan me héél goed voorstellen dat het jullie intens raakt en meer dan ooit bewust maakt van de noodzaak er voor hen te zijn waar en hoe maar jullie kunnen. Wat is het dan goed om te weten dat jullie er niet alleen voor staan, maar dat God erbij is met zijn onmetelijke liefe en net als jullie diep bewogen is! Ik bid jullie zijn zegen,liefde en kracht toe in alles.
    Heel veel liefs, Albertine

    Reply
  13. John en Marieke
    John en Marieke says:

    Lieve Willem en Wendy,
    Weer even bijgelezen op jullie site. Goed dat jullie ons allen hier zo op de hoogte kunnen houden. Wat een ellende voor de Soedanezen. Fijn dat Willem weer veilig aangekomen is. God zal jullie en het team geven wat nodig is om er te zijn voor de mensen daar. Veel kracht,moed en bescherming om met jullie missie door te gaan! Warme groet, John en Marieke

    Reply
  14. Willem & Wendy van Amerongen
    Willem & Wendy van Amerongen says:

    Lieve Albertine, John & Marieke,
    Albertine, ik word altijd weer diep geraakt door jouw woorden. Dank voor je medeleven en mooie wensen.
    John & Marieke, gaaf dat jullie zo betrokken zijn en bedankt voor de wensen.
    Liefs,
    Willem & Wendy

    Reply
  15. Ank Prins
    Ank Prins says:

    Beste Willem en Wendy,
    Wat een verhaal zeg. Erger kan bijna niet. Deze mensen zitten dagelijks in die hel met gevaar voor zichzelf en hun dierbaren. En dat jullie op hun pad komen om hen te helpen, ondersteunen en GODS liefde mogen doorgeven. Ik bewonder jullie kracht en moed.
    Moedige mensen, ik bid jullie Gods liefde en kracht en moed toe.

    Een lieve groet vanuit Zaandam.
    Ank Prins

    Reply

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *