Een beetje meer over ons dagelijks leven in Kathmandu..
Ik weet nog dat Wendy en ik in januari tegen elkaar zeiden: ‘Nog een klein half jaar en voor we het weten mogen we genieten van een maandje in Nederland, de tijd vliegt’. En nu alweer bijna vier maanden later kan ik niet anders dan dit beamen. We zitten alweer ruim een jaar in Nepal waar het inmiddels 2074 is in plaats van 2017. Een jaar waarin er qua werk enorm veel gebeurd is en we blij zijn dat we hier met Medair de lokale bevolking mogen dienen door het werk wat we doen, maar dat is werk.. en daar gaat deze blog nu eens niet over! Deze keer een update over hoe het nou eigenlijk met ons gaat…

Voor diegenen die het langere verhaal niet willen lezen, hou ik het kort: het gaat heel goed! Klaar!

Wil je toch meer lezen, omdat je dan eigenlijk nog niets weet? We voelen ons als een vis in het water, zijn vertrouwd geraakt met de Nepalese cultuur, alhoewel het zweet me nog wel regelmatig uitbreekt wanneer ik het chili rijke Nepalese voedel eet (sommige dingen wennen waarschijnlijk nooit) en ik regelmatig aan de kant moet springen voor de vele motorrijders die denken dat de stoep gelijk staat aan de straat. Het gros van onze tijd is gerelateerd aan werk wat tegelijkertijd een grote hobby is.

In Oktober 2016 zijn we verhuisd naar een andere lokatie waar meer rust is en minder verkeer. Dankzij de zonnepanelen op het dak kunnen we meestal genieten van een warme douche (jaja, het klinkt zo normaal, maar geloof ons, dat is het niet). Het gebouw is bestemd voor zowel kantoor als prive – wat z’n voor- en nadelen heeft, maar waar wij vooral voordelen in zien, zowel financieel als qua reizen wat ons slechts tien traptreden kost. Daarnaast hebben we sinds een paar maanden een straathond in huis genomen ‘Whisky’ die inmiddels helemaal haar plek gevonden heeft. Wat een geweldig lief en enthousiast dier!

Vanuit een gezond perspectief: ‘s Avonds sporten we drie keer per week op het dak van een zes etages tellend gebouw. Bij ‘The Pump’. Mooi uitzicht, lekker windje en jezelf goed in het zweet werken. Ik geloof dat er sinds vorig jaar zo’n acht kilo bij mij af is gegaan, je mag het resultaat van de zomer bekijken. Van Wendy wisten jullie het natuurlijk al wel – en indien niet – hier het bewijs.

We hebben de afgelopen periode wat meer disciplinaire keuzes gemaakt op gebieden die we belangrijk vinden. Daarnaast spenderen we elke week een avond aan studie (online training), onze vernieuwde website en bijbelstudie. Tja, de avonden konden ook eenvoudig gevuld worden met het kijken van drie afleveringen van Suits op Netflix.

Ook zijn we enkele maanden terug lid geworden van een kerk (KICC) waar we het goed naar ons zin hebben en ik al snel m’n plek achter de piano heb gevonden en regelmatig meespeel met het aanbiddingsteam. Die piano hebben we gelukkig ook thuis, waar ik veel voldoening uithaal en Wendy gelukkig ook van meegeniet.

Regelmatig gaan we er tijdens het weekend even lekker op uit. Quality Time samen, lekker ergens eten of een wijntje drinken doet een mens goed en er zijn tal van leuke restaurants in de nabije omgeving.

Prive gezien hebben we in dat opzicht veel vrijheid en niet zoveel verplichtingen wat ergens heel fijn is, alhoewel we onze familie en vrienden wel flink missen. Ook zijn we hier momenteel de enige twee expats in het team wat toch wel weer heel anders is vergeleken met Zuid Soedan waar bijna 60 expats zitten.

In Nepal begint het leven vroeg, veel mensen zijn rond 05.00 uur al actief en zelf staan we ook rond 06.00 uur op, maar na 20.00 uur zie je – met uitzondering van de toeristische locaties – ook bijna geen auto’s en mensen meer op straat.

Getoeter

Wat auto’s betreft: in Kathmandu barst het van de auto’s, bussen en motoren. Het is de eerste plek waar ik bewust gekozen heb om geen auto te rijden (Nairobi was relaxed vergeleken met Kathmandu), dus doen we veel met de benenwagen of taxi. Iedereen die voor het eerst in Nepal komt zal verbaasd zijn over de hoeveelheid getoerer. Het was hier vanzelfsprekend dat je eerst toetert (en als voetganger dus eerst luistert), daarna rijdt en vervolgens kijkt of het allemaal goed gaat… Je gehoor is cruciaal. Files staan overdag overal en het was heel gebruikelijk om gewoon non-stop te claxoneren, ook al had het geen enkel effect. Ik schrijf ‘was’ want sinds deze week is er spontaan een verbod ingesteld en mag er niet meer getoeterd worden in de stad.. wat een verschil! Ook opmerkelijk om te zien hoe snel mensen zich kunnen aanpassen aan nieuwe regels.. wellicht heeft dit ook te maken met het feit dat er honderden agenten zijn, die de hele dag op een fluit blazen en tegelijkertijd verkeersregelaars zonder al te veel succes zijn, direct na de aankondiging begonnen zijn met het bekeuren van overtredingen wat alleen de afgelopen week al geresulteerd heeft in meer dan 2.000 geschreven bonnen.

We zijn benieuwd waarover jullie graag meer zouden willen lezen – prive dan (want qua werk hebben we al een flinke hoeveelheid ideen). Heb je suggesties, laat het ons weten en we houden je graag op de hoogte.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *