Behind the scenes - afspraken op inspirerende locaties. Willem & Wendy

Behind the scenes - afspraak bij de Kamer van Koophandel gemaakt

Behind the scenes. – De laatste week voordat we weer naar Nederland gaan is aangebroken. Dit betekent: veel overdragen en hier en daar wat last minute-stress. Maar het betekent ook: uitzien naar wat komen gaat. Vooral de vakantie op dit moment: – rust – wandelen – genieten van elkaar – en nog eens rust. En stiekem zijn we tijdens de weekenden al bezig met de voorbereidingen op ons eigen bedrijf. Stukje bij beetje zullen we daarvan steeds meer met jullie delen.

Wat doen we nu allemaal?

Wat komt er nu allemaal bij kijken? Een eigen bedrijf? Willem en ik heb een heel schema gemaakt met acties. Hierin staat waar we allemaal aan moeten denken en de stappen die gezet moeten worden. Uiteraard brainstormen we eerst over wat we precies gaan doen, wat ons doel is en hoe we een verschil gaan maken. We bepalen onze doelgroep en komen er achter waar nu echt behoefte aan is en hoe wij daar op kunnen inspringen. Daar horen vele gesprekken bij op verschillende inspirerende locaties… Wat een voorrecht!

Behind the scenes - vele brainstormgesprekken op veel inspirerende plekken.

Name, logo and branding

Al deze ideeën mogen ook op papier of online komen…: Website, brochure, e-mail. Onze doelgroep moet weten waar ze voor kiezen, ook als ze ons nog niet persoonlijk kennen! Natuurlijk denken we daarbij ook na over de naam van ons bedrijf. De naam verklappen we in februari. En over wie daar vorm aan mag gaan geven door het bedenken van een logo. Inmiddels hebben we heel veel prachtige reacties gehad van gave ontwerpers. Het wordt moeilijk kiezen, maar komende week gaan we een keuze maken! Lastig dat we sommige ontwerpers teleur moeten stellen, maar hun prachtige werk wordt vast door iemand anders opgemerkt. Zelf vullen we waarschijnlijk een deel van de huisstijl verder in, want ik vind het veel te leuk om met Adobe Spark en Lightroom en zo te spelen. Hobby-time! Onze gave neef Joel mag met zijn bedrijf Succeswebsites de website weer verzorgen, want dat heeft hij met deze website ook tip-top in orde gemaakt.

In de planning en geregeld…

√ Afspraak inschrijving in Nederland/Nijkerk
√ Auto gekocht
√ Afspraak PWB Accountants
√ Inschrijfformulier KvK ingevuld
√ Vakantie geboekt
√ Afspraak gemaakt voor inschrijving KvK
√ Afspraak voor het openen van een nieuwe bankrekening
En nog veel meer…

Spannend en leuk tegelijk! We kijken er naar uit!

Portraits of people

Portretten. Foto’s van mensen die ik niet wil vergeten. In Nepal ontmoet ik veel mooie mensen. Van binnen en van buiten.

Mensen zien

Door mijn lens zie ik mensen soms op een andere manier – Ik denk dat andere fotografen mij zullen begrijpen als ik dit zeg. Je kunt ze zo diep in hun ogen kijken als je foto’s neemt en je wilt hen portretteren zoals ze zijn. Bijna altijd laat ik ze de foto na afloop zien en als ze de foto niet mooi vinden, dan wis ik ‘m van mijn camera. De volgende foto’s kwamen door de selectie… en ik wil dat je ze ziet. Ik wil dat je ze herkent.

Portretten van mensen in een vergeten crisis

Ik wil dat je het verhaal van de mensen die in hele moeilijke omstandigheden leven ziet, in een crisis die grotendeels is vergeten en waar meer dan 600,000 huizen onbewoonbaar zijn verklaard. Slechts een klein deel is op dit moment herbouwd. En onderzoekers zeggen dat een nieuwe grote aardbeving zal plaatsvinden in de komende jaren. Een race tegen de klok. Ik hoop dat de portretten ook duizend woorden tegen je spreken. Ik heb geen filter gebruikt of een programma om ze aan te passen, het zijn allemaal originele foto’s, zoals ik ze met mijn camera nam.

Portretten- foto van Dolma Tamang en haar man voor hun aardbevingsbestendige huis. ©Medair/Wendy van Amerongen

De gloed die haar gezicht deed stralen als de zon

Herinner je jeDolma Tamang? Ik schreef over haar in april toen ze nog in haar tijdelijke krotje woonde. Nu nam ik portretten van haar en haar man voor hun nieuwe aardbevingsbestendige huis. Ik vind deze foto geweldig, omdat je kunt zien hoe blij ze zijn. Ze konden maar niet stoppen met iedereen bedanken die hen heeft geholpen – dus jij ook bedankt als je hebt bijgedragen aan het mogelijk maken van het bouwen van deze veilige huizen! Er is nog steeds meer geld nodig om de 1.263 huizen die we willen bouwen te bouwen – dus als je meer blijde gezichten als die van hen wil zien, en iets kunt missen… denk er dan over na of je Medair Nepal wilt steunen.

Portretten - Winkeleigenaar die me vroeg of ik een foto van hem wilde maken. Hij draagt een typische Nepalese hoed, de Nepali Topi. ©Medair/Wendy van Amerongen

Nepali Topi

Deze winkel eigenaar vroeg me of ik een foto van hem wilde nemen. Ik vond het fijn dat hij gewoon nonchalant tegen de deurpost aan bleef leunen zonder dat hij extra ging poseren. Hij draagt de typische Nepalese hoed, de Nepali Topi ((Nepali: ढाका टोपी). Deze Nepali Topi is populair bij de Nepalezen die in de heuvelactige regio’s van Nepal wonen, waaronder ook het gebied waar wij werken. Het is ook een symbool van nationale trots en de nationale kledij.Portretten - moeder en kind lopen door Bijulikot, Ramechhap, Nepal. ©Medair/Wendy van Amerongen

Ik vond het geweldig dat dit kind recht in mijn lens keek, maar de moeder leek meer geinteresseerd in de discussie die de winkeleigenaren aan het voeren waren. Ik vind het ook geweldig om te zien hoe moeders van over de hele wereld erg inventief zijn in de manieren waarop ze hun kinderen dragen. Haar andere kind (waarvan je maar een heel klein stukje ziet) houdt haar vast aan haar rok, terwijl ze met hen meeloopt.

Portretten - een vrouw draagt blaadjes / bamboe voor haar vee. ©Medair/Wendy van Amerongen

De kracht van een vrouw

De vrouwen zijn ongelofelijk sterk. Deze bamboe bladeren en gras voor haar vee weegt misschien niet zoveel als de stenen die ze oest dragen om haar nieuwe aardbevingsbestendige huis te bouwen, maar dan nog… en terwijl ze met mij en de vertaler praat, haalde ze de lading niet van haar hoofd, ze bleef onverstoord met haar praten terwijl ze het vast bleef houden en lachte regelmatig naar ons.

Portretten. Een vrouw bedankt ons voor haar aardbevingsbestendige huis met een lach. ©Medair/Wendy van Amerongen

Dank je – dank je – dank je!

Helaas stond ik aan de andere kant toen ze onze ingenieurs vertelden dat ze zo blij was met haar nieuwe huis. Dus je kunt helaas haar nieuwe huis niet zien. Maar ik beloof je dat ik de volgende keer wat nieuwe huizen post. Maar ik dacht dat jullie deze brede lach, vol met dankbaarheid – moesten zien!

Portretten - Vrouw - Nirmala Tamang: ik ben altijd blij. ©Medair/Wendy van Amerongen

Sirmala Tamang – Ik ben altijd blij

Deze dame is bijzonder. Ze heet Sirmala Tamang en is 28 jaar oud. Ze is een van de dames die haar gemeenschap er van overtuigde dat de nieuwe aardbevingsbestendige technieken om een huis te bouwen veel beter zijn. En nu is haar eigen huis af. Ze zegt: het is mooi. Het is zoveel beter dan voorheen. Het is huis is stevig en sterk. Afgelopen jaar hebben we het erg moeilijk gehad, want het water stroomde zo bij ons naar binnen en we werden vaak ziek. Dit nieuwe huis is droog en veilig. Ik ben altijd blij. Wat me verdrietig maakt is de aardbeving, maar daarnaast ben ik altijd blij. Zij leerde mij opnieuw dat we niet veel dingen nodig hebben om blij te zijn. We hebben veiligheid nodig, mensen om ons heen. En hoop nodig. Portretten - kind Parpatti Tamang - speelt met haar haar. ©Medair/Wendy van Amerongen

Parpatti

Toen ik deze keer een foto van Parpatti nam was ze in een hele andere stemming dan de laatste keer (foto boven en beneden zijn van Parpatti). Je kunt de foto’s van Parpatti die ik maanden geleden van haar en haar opa nam op onze vorige website zien. Nu was ze ziek. Ze kwam net terug van het ziekenhuis. Het duurde vijf uur om naar het ziekenhuis te lopen. Kun je je voorstellen hoe ze zich voelde?

Portretten - Diepe blik van Parpatti Tamang die ziek is en vijf uur moest lopen om bij het ziekenhuis te komen. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten - portret van Padma Budathoki. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten van familie Budathoki

dit is Padma Kumari Budathoki, een vrouw over wie ik al eerder schreef, net zoals Gerhard Wilts in het Nederlands Dagblad. Een vrouw met veel veerkracht. Haar man (zie het portret hieronder) heeft een nierziekte. Toen ze nog in hun krotje leefden, was dit erg moeilijk voor hen. Padma wist niet of ze het vol zouden houden en of ze in leven zouden blijven met haar man die zo ziek was, aangezien ze geen veilig huis hadden waar ze konden schuilen tegen de regen en kou. Nu kunnen zij en haar man weer ademhalen omdat ze een veilig thuis hebben. De foto’s spreken boekdelen.

Portretten - Portret van Mr. Budathoki, die een nierziekte heeft. Hij draagt een typische Nepalese hoed, de Nepali Topi. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten van kinderen

Portretten- Kinderen zijn zo veerkrachtig en ik hou er van om hun lach te zien. ©Medair/Wendy van Amerongen

De bovenstaande en onderstaande portretten van kinderen laten me hoop zien, keer op keer. Hun lach. De verwondering over de wereld, die ze nog steeds leken te zien. De kracht om rampen te overwinnnen. De veerkracht en blijdschap die ze hebben door de kleine dingen in het leven. God heeft ons naar Zijn beeld gemaakt. En zorgen maken heeft nog nooit een dag aan ons leven toegevoegd. Kinderen lijken dat op de een of andere manier te begrijpen. En ik kan er niet genoeg van krijgen om hen op de foto te zetten…. gelukkig vonden ze het zelf ook erg leuk! 🙂

Portretten-Drie kinderen spelen met elkaar en geven mij hun lach. ©Medair/Wendy van Amerongen

Portretten - foto van een kind die de Nepalese groet doet 'Namaste'. ©Medair/Wendy van Amerongen

Moeilijk begaanbare wegen, over glibberige boomstammen

Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Tijdens onze vakantie hebben we flink gelachen om het liedje van Brigitte Kaandorp: Ik heb een heel zwaar leven. Toch valt er momenteel niet veel te lachen als je naar de situatie in de wereld kijkt en is het leven voor heel veel mensen echt heel moeilijk. Mensen die echt een zwaar leven hebben. Ik heb een aantal keren een flink potje zitten huilen. Maar ondanks mijn compassie die ik gelukkig nog steeds niet verloren heb, hebben mensen meer aan mijn actie.

Een citaat van mijn collega

Mijn collega Elisabeth Ahlquist verwoorde het heel mooi, dus ik zal geen poging doen zelf iets te schrijven, maar citeer haar:

‘Dit is een van die weken wanneer elke dag opnieuw een bom lijkt in te slaan: Orkaan Irma (die Haïti op ‘t oog heeft, een natie die nog steeds aan ‘t bijkomen is van de verwoestende orkaan in maart); de vreselijke gebeurtenissen in Myanmar met de Rohingya; Trump’s ontbinding van DACA (uitgestelde actie voor aankomst van je kind); Noord-Korea en zijn waterstofbomentests; publicatie van studies die micro-kunststoffen onthullen in ons water; de vele bosbranden die woeden; de burgeroorlogen die blijven aanhouden in Zuid-Soedan, Syrië, de DRC en Jemen; miljoenen mensen die onverhoopt uit hun huizen moeten vluchten wegens geweld en onzekerheid; 20 miljoen mensen worden bedreigd door noodgevallen met betrekking tot voedsel die door de mens veroorzaakt zijn…

Het lijkt een grote vloek en soms lijkt het moeilijk om onze hoop te behouden. Maar ik blijf me vastklampen aan hoop, namens degenen die de volle kracht van deze ellende moeten doorstaan.’

Hoe brengen wij hoop en verandering?

Dat moeten we doen. Vasthouden aan die hoop en nadenken over hoe we hoop kunnen geven aan de mensen in deze kritieke situaties. Waar kun jij je steentje bijdragen? Geef jij je tijd door gebed? Of door je handen uit de mouwen te steken? Geef jij je geld aan een van de organisaties die hoop brengt? Geef jij je hart? Lieve mensen, soms is de situatie overweldigend en kunnen we het allemaal niet meer bolwerken. Maar beloof me dan dat je een van die situaties in je hart neemt, een van die situaties zal ondersteunen op een manier die voor jou mogelijk is. Laten we hoop brengen!

Gelukkig gebeuren er ook heel veel mooie dingen. Zoals hier in Nepal: Hoog tijd voor een aantal nieuwe blogs.
Om even bij het woord ‘moeilijk’ te blijven laten we in dit blog iets zien van de moeilijk begaanbare wegen in Nepal. Een uitdaging, maar niet onoverkoombaar.

Voor 160 kilometer, rijden we zo’n zeven a acht uur

De wegen in Nepal naar ons project zijn uitdagend. In het bijzonder als het regent en stormt, maar ook als het droog is zijn de kuilen in de wegen een flinke uitdaging. De route is maar zo’n 160 kilometer en daar doen we zo’n zeven tot acht uur over! Hierbij een klein filmpje van een paar diepe kuilen in de weg (mijn telefoon vasthouden is ook een uitdaging op zich…):

Het volgende filmpje geeft het misschien nog wel beter weer.

Uren lopen op moeilijk begaanbare wegen

En als we aan de rand van ons project zijn aangekomen nd die dagreis, moeten we soms ook uren lopen van de ene groep huizen naar de andere. Voor mij voelt dat als ‘vakantie’ omdat de omgeving prachtig is, maar als je dit dag in dag uit moet doen in weer en wind om de meest kwetsbaren te bereiken, dan is dat heel vermoeiend. En ik heb dan ook grote bewondering voor mijn collega’s die daar werken.

Zie je de prachtige omgeving? Maar er zijn geen wegen die per auto begaanbaar zijn… onze collega’s doen alles te voet! Respect. Nu scheen de zon – maar zij gaan ook door als het regent of ijskoud is. Zie je die blauwe daken? Bijna alle blauwe daken zijn nieuwe, aardbevingsbestendige huizen. Je kunt je voorstellen dat ons dat heel gelukkig maakt. We mogen een heel dorp helpen aan veilige huizen. En een dorp is in dit geval nog heel wat meer van zulke heuvelruggen. 1.263 huizen in totaal. Je ziet er hier nog maar zo’n 15 tot 20… kun je je voorstellen?! 🙂 Er zijn er nu bijna 200 af!

Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Zie je de blauwe daken? Dat zijn de aardbevingsbestendige huizen die Medair helpt mee te bouwen. Alle respect voor onze collega's, omdat er geen wegen zijn die daar naar toe leiden, alles gaat te voet. Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Zie je de blauwe daken? Dat zijn de aardbevingsbestendige huizen die Medair helpt mee te bouwen. Alle respect voor onze collega's, omdat er geen wegen zijn die daar naar toe leiden, alles gaat te voet.

En dan zijn er nog de glibberige bruggetjes die bestaan uit een boomstam, of als je geluk hebt twee boomstammen naast elkaar. De steile hellingen, de vele bloedzuigers tijdens het regenseizoen die zich krampachtig in je huid proberen vast te zuigen. Respect… veel respect voor mijn collega’s.

Je kunt de prachtige, maar moeilijk te bereikbare gebieden hier goed zien. Een rivier over door middel van een kleine gladde boomstam is maar een van die uitdagingen. Alle respect voor de medewerkers omdat er geen wegen zijn die de huizen bereiken, alles wordt te voet gedaan.