Hoe getrainde metselaars haar leven veranderen

Het is een warme en stoffige dag in Bijulikot. De wolken komen samen en vormen donderkoppen in de verte. Ik weet dat ik terug moet naar de plaats waar we vandaan komen, zodat de auto veilig naar onze basis kan terugkeren voordat een zware onweersbui de steile en glibberige weg bijna onmogelijk zal maken. Maar een oudere dame, die mijn aandacht al eerder had getrokken, kijkt me aan en ik kan gewoon niet niet met haar spreken; Ze is aan het werk rond een hutje, waarvan ik hoop dat die voor haar dieren is. Maar ik zie geen dieren en ik zou later ontdekken dat het hun ‘thuis’ was. Ik voel een grote drang om met haar te praten. Maar Kiran, sr. technisch medewerker bij Medair zegt: ‘Ze is doof, dus ze kan je niet horen.’

Oude Nepalese vrouw aan 't werk rondom haar tijdelijke thuis

Dolma Tamang aan het werk rondom haar tijdelijke ‘huis’

Ze kijkt naar me en glimlacht. Eén van haar ogen ziet er uit alsof deze bijna helemaal verdwenen is, verborgen in de talrijke rimpels in haar gezicht. De fotograaf die mee is, neemt rustig een aantal foto’s van een afstandje en legt de bijzondere en serene momenten vast.

Portret foto van Dolma Tamang - Nepalese vrouw, getekend door rimpels

Portret foto van Dolma Tamang

Ik kom niet alleen om te kijken hoe het project vordert

Dat ze ‘doof’ is, ontmoedigt me niet om naar haar toe te gaan. Ik wil bij haar zijn, haar laten zien dat ik om haar geef. Dat ik niet alleen hier ben om te kijken hoe het project vordert. Ik vraag Kiran of het oke is dat ik het krotje van binen bekijk. Hij zegt dat dit geen probleem is. Dus ik laat haar zien met mijn lichaamstaal dat ik naar binnen wil gaan en ze maakt een erg vriendelijk gebaar en opnieuw verschijnt een grote glimlach op haar gezicht. Ik doe mijn schoenen uit, omdat dit gebruikelijke traditie is wanneer je een Nepalees huis binnenkomt. Ik stap op een zandvloer en als ik de kamer binnenkom, kan ik maar twee stappen naar voren zetten en dan houdt het op, het is een kleine ruimte. Rechts van me is een soort fornuis (meer hout en houtskool met een pan bovenop) en het dak erboven is zwart geblakerd. Voor mij ligt er wat kleding op een stapel bedekt met een plastic tas, diagonaal daar tegenover ligt een mat op de vloer, die ze als hun ‘bank’ lijken te gebruiken en daarachter is het bed. Dat is het. Alles in een kleine, donkere, muffe ruimte.

Ze gaat zitten, en een paar ogenblikken later, bevind ik me naast haar. Ik hou haar hand vast, daar in haar tijdelijke huis: aangemoedigd door de warme gloed die ik zie op haar gezicht. Ze lijkt niet wanhopig, ondanks waar we zitten in die koude, vochtige, donkere, kleine ruimte, waar je niet eens rechtop kunt staan. Integendeel, haar gezicht heeft een prachtige gloed en het lijkt alsof ze straalt. Ik leer niet veel later, dat ze zo kijkt omdat ze binnenkort niet meer in de koude schuur zal leven, ze zal naar haar aardbevingsbestendige woning verhuizen – net zoals haar zoon, wiens huis net een paar weken eerder onder het technisch toeziend oog van Medair is voltooid.

Wendy van Amerongen op bezoek bij Nepalese Dolma Tamang in haar 'tijdelijke thuis' wat een krotje is

Wendy van Amerongen op bezoek bij Nepalese Dolma Tamang in haar ‘tijdelijke thuis’ wat een krotje is

Nadat we deze bijzondere momenten samen hebben gedeeld, en ik weet dat ze doof is en ze me toch niet begrijpt omdat we een compleet verschillende taal spreken, bedank ik haar met mijn glimlach en ga verder. Ik vraag Kiran, iets meer over haar te vertellen. Hij heeft vaak met haar en haar man gepraat om hen te overtuigen een aardbevingbestendig huis te bouwen. Ik hoorde dat Dolma’s man in eerste instantie erg sceptisch was over het opbouwen van een aardbevingsbestendig huis, omdat hij dacht dat ze het niet zouden konden doen voor het bedrag van de verstrekte financiering en hij zich niet in de schulden wilde werken. Medair overtuigde hem echter om verder te gaan. We hebben hun zoon, Biju, getraind in aardbevingsbestendige technieken en hij is nu een van de geschoolde metselaars die weet hoe je een aardbevingsbestendig huis kan bouwen. Biju’s huis is onlangs afgerond en nu zijn ouders ervan overtuigd dat het voor hen ook zal werken, zal hij ook helpen hun huis te bouwen.

Terwijl ik door het dorpje terug loop, zie ik de huizen verspreid in een zeer steil en heuvelachtig gebied, en word ik tegelijkertijd gevuld met een gevoel van dankbaarheid en hoop. Medair is aanwezig. Mag verandering brengen. Dit dorp zal opstaan uit de verwoestende aardbeving en sterker terugkeren, verenigd en vol hoop. De wolken zijn nog steeds donker en flink dreigend, maar de zon heeft er inmiddels een groot gat in gebroken, dat gat wordt nu groter en groter. Het herinnert mij aan de gloed op het gezicht van Dolma, waardoor haar gezicht scheen zoals de zon. Er is hoop. En hoop dringt altijd door de duisternis, hoop is in staat om te zien dat er licht is ondanks alle moeilijke momenten.

Dolma Tamang bedankt ons met een Nepalese groet: Namaste

Dolma Tamang bedankt ons met een Nepalese groet: Namaste

Alle photos in deze update, copyright aan onze geweldige collega en fotografe Tamara Berger

2 antwoorden
  1. Albertine
    Albertine zegt:

    Lieve Wen,
    Het raakt me diep, de mooie ontmoeting die je met deze bijzondere vrouw hebt gehad!
    Ook zonder te praten en te kunnen horen kan je liefde delen. Het delen van liefde vraagt in de 1e plaats het openen van je hart en de ander daarin toelaten en dat hebben zowel deze vrouw als jij naar elkaar gedaan.
    Hoe mooi!

    Liefs Albertine Xxx

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *